Iedere dag iets ondernemen met je kind. Dat vind ik belangrijk. Ik bekijk gedurende dag wat James allemaal heeft gedaan en probeer me dan in hem te verplaatsen. ‘Als hij straks naar bed moet, heeft hij dan een leuke dag gehad?’ dat vraag ik me iedere dag af en daar probeer ik iets aan te doen. Als we op visite gaan dan is het eigenlijk altijd al wel leuk, een andere omgeving is natuurlijk super interessant om te ontdekken.
James is vandaag precies 9 maanden oud nog even en hij laat zijn ‘babyleven’ achter zich en ruilt het om voor een dreumesleven. Trouwens, 9 maanden geleden zat James nog heerlijk in mijn buik. Hij had het wel naar zijn zin geloof ik. Pas bij dik 41 weken kwam onze lieverd op de wereld. Mijn baby is 9 maanden oud! Ben je benieuwd hoe het met James gaat? ik vertel het in deze blog.
Ik vind het heerlijk om te winkelen en de stad of het internet rond te struinen voor leuke kleren of andere accessoires. De tijden zijn veranderd want nu zijn de tassen die ik mee naar huis neem eigenlijk nooit meer voor mezelf, snik! Ik vind het niet erg hoor maar het is wel heel opvallend dat ik mijn geld liever uit geef aan mijn kleine mannetje van 9 maanden. Als hij er maar goed uit ziet!
Met je baby naar een osteopaat part two! Jullie hebben in mijn vorige blogpost kunnen lezen dat wij met James naar een osteopaat zijn gegaan omdat de nachten écht een hel waren. Is het geldklopperij? Je leest in deze blog mijn ervaring met je baby naar een osteopaat (deel2)
Baat het niet dan schaadt het niet, zei mijn moeder altijd.
Jullie hebben de vorige keer kunnen lezen dat ik het nogal een ‘gek begin’ vond. De osteopaat in kwestie begon eigenlijk direct met de behandeling en ik had eigenlijk iets meer uitleg verwacht. Goed, conclusie was dat James een uur lang krijste op de arm van de osteopaat en ik voelde me hier totaal niet prettig bij.
Eenmaal thuis heb ik echt even getwijfeld of ik überhaupt wel een tweede afspraak wilde maar ik besloot het even af te wachten. Nou dezelfde nacht was een drama, James heeft nog nooit zo slecht geslapen als de nacht volgend op de osteopaat. ‘Lekker dan, daar gaan we niet meer naar toe!’ Spanning op zijn schedel.
Ik had van verschillende mensen gehoord dat de klachten eerst verergerde voordat het beter ging worden, ik besloot het een kans te geven en ik kan niet anders zeggen.. James sliep de laatste weken als een roosje! In slaap vallen is nog steeds niet zijn sterkste punt maar dat is geen probleem. Zeker niet als je drama- nachten gewend bent geweest. Een kwartiertje helpen om hem te helpen om in zijn eigen bed in slaap te vallen deden we met alle liefde!
Afgelopen week stond de tweede sessie gepland. De osteopaat had de vorige keer uitgelegd dat James een bepaalde spanning heeft op zijn schedel.. nou dat klinkt alles behalve leuk om te horen, als het maar beter wordt, dacht ik! Eigenlijk stond de afspraak al een week eerder maar toen ging het door omstandigheden niet door en hadden we het verzet naar deze week. Even was ik bang dat er nu te lang tussen zou zitten en James weer zou gaan spoken maar het bleef rustig.
Deze keer had de osteopaat iets meer gesprekstof. Hij begon wel direct bij binnenkomst met de behandeling, dat zal vast een reden hebben denk ik.. We hadden dit keer een flesje melk meegenomen waardoor James even lekker tot rust kon komen bij mij op schoot terwijl de osteopaat hem in verschillende grepen vast hield.
James hielt dit 15 minuten vol en dit vind ik eigenlijk al best lang voor een baby.. ik bedoel, hij moet, het liefst een uur, stil blijven zitten op mama’s schoot terwijl hij niks liever doet dan de wereld ontdekken. Hij zou daar ook het liefst alle kastjes en laatjes open doen maar helaas. Na een tijdje hij weer met James gaan lopen, dit deed hij de vorige keer ook en op die manier heeft hij maar liefst een uur lang gehuild. Dat was dus even slikken!
Dit uur duurt trouwens wel ontzettend lang voor ons als ouders. James huilde niet maar krijste en er is even niks wat je kunt doen op zo’n moment. Dat gaat tegen al het gevoel in. Mijn moeder huilt op zo’n moment kei hard mee en ik volg iedere stap die de beste man maakt met mijn liefdesbaby op zijn arm.
Ik kijk naar zijn kleine handje die achter zijn rug hangt, ik volg zijn voetjes en ik verlies geen seconde uit het oog.. Ik probeerde zelfs oogcontact te maken en hem aan te kijken met de blik van ‘Het is goed jongen, mama is bij je’ maar dat lukte niet.. In mijn ooghoek keek ik af en toe naar Merijn maar die zat gewoon met zijn vingers te spelen en wat rond te kijken. Hij kan zich hier duidelijk wat beter voor afsluiten dan ik kan. Het doet mij pijn en opeens maakt het me niks meer uit als hij de hele nacht door ‘wil’ huilen. Dat meen ik natuurlijk niet maar het is gewoon niet prettig om je kleintje zo verdrietig te zien.
Dit keer ging het gelukkig iets beter, de beste man kreeg James na 40 minuten in ‘relaxed modus’ nog niet slapend want dat was nog een stapje te ver. Dit uur duurt trouwens wel ontzettend lang voor ons als ouders.. James huilde niet maar krijste en er is even niks wat je kunt doen en dat doet pijn.
Hij vond James interessant omdat het hem ontzettend veel moeite kost om James rustig te krijgen omdat hij zo bewegelijk is en heel graag vooruit wil. En dat zien wij ook.. James komt nauwelijks tot spel, hij wil alleen maar lopen met onze salontafels of zijn loopkarretje wat eigenlijk totaal niet bij zijn leeftijd past. Hij speelt met speelgoed waar hij eigenlijk nog te klein voor is.
Als ik samen met hem ga spelen, ga ik op de grond liggen en wijs wat spulletjes aan.. Eigenlijk doe ik dan voor hoe hij moet spelen en dat vind hij wel leuk maar dan gaat hij er niet bij zitten maar staan. De enigste ‘methode’ waarin ik James even rustig laat ‘spelen’ is als ik samen met hem een boekje ga ‘lezen’, de diertjes aanwijs en als een malloot een paard na doe. Heel aandachtig kijkt hij dan wat er gebeurd. De prikkels die hij dan krijgt, kan hij direct verwerken en zo hoort het!
Het is onze taak om te kijken wat James precies doet en erachter te komen hoe we dit een klein beetje kunnen aanpassen/veranderen. De prikkels die James krijgt kan hij namelijk niet verwerken omdat hij steeds nieuwe prikkels zoekt. Ik ben erg benieuwd hoe dit verder gaat verlopen met James. Ik hoop dat hij wat meer rust in zijn babybillen kan vinden om ook eens even lekker ‘baby’ te zijn.. Het gaat allemaal al zo snel!
Aldus de osteopaat is de spanning nu van zijn schedel af. Althans dat gaat de komende tijd gebeuren en als het goed is hoeven wij ook niet meer naar een vervolgafspraak. Deze staat wel gepland, puur voor de zekerheid! Dat vind ik best eerlijk.. ‘geldklopperij’ kun je er nu absoluut niet meer van maken. Ik bedoel, wat is nu twee sessies? En trouwens, wij hebben het kunnen indienen bij de zorgverzekering en deze dekt 50% dus dat is helemaal fijn!
De nachten zijn nog steeds dikke prima. James wordt zo af en toe een keertje wakker en dan is het een kwestie van zijn fiepje geven en lekker verder gaan slapen. Ik ben ontzettend blij dat wij deze stap hebben genomen en ondanks ik hier dus weinig van geloofd. Ik kan nu niet anders zeggen dan dat het bij ons heeft geholpen!
Met je baby naar een osteopaat, zou jij na dit verhaal eerder naar een osteopaat gaan of niet? Ik ben erg benieuwd of het bij jullie heeft geholpen! Heb jij mijn vorige blogpost gelezen over ‘Met je baby naar een osteopaat’? Klik dan hier!
Volgens de osteopaat moet James de komende tijd nog beter gaan slapen. Ik ben erg benieuwd of dat ook gaat lukken! Het wordt dus weer vervolgt. Het laatste deel kun je hier lezen.
Striae, striemen, strepen, littekens, je kent het allemaal vast wel. Deze ontstaan omdat je huid relatief snel oprekt. Hoe jonger de huid, hoe groter het risico op striae. Owja, en het is voor een grootdeel erfelijk bepaald, wist jij dat? Wanneer je ouders last hebben van striae is de kans groter dat jij dit ook zult krijgen.
Als jij in een groeispurt terecht komt heb je al kans op striae. Dit komt niet alleen voor op je buik maar ook op je dijen, billen of borsten. Het is helaas niet te voorspellen of je dit gaat krijgen in de toekomst of niet en waar.
Ik ben qua postuur ‘normaal’ geweest, niet dik maar ook niet dun. Dit veranderde door de eerste Prednison- kuur. Ik ben toen in totaal 20 kilo aangekomen en zit momenteel nog steeds op dat gewicht. Nu ik ben afgebouwd met deze medicijnen kan ik weer voorzichtig beginnen met sporten.
De striae waren nog niet zo heftig als dat ze nu zijn. Misschien wat lichte streepjes maar daar was alles mee gezegd. Eenmaal zwanger van James ging het als een razende en zat ik binnen te kortste keren vol met striae en geen lichte streepjes dit keer. Dikke rood met paarse lelijke groeve op mijn buik.
Het is logisch dat je tijdens de zwangerschap meer kans hebt op striae. Je buik groeit hartstikke snel waardoor de kans op striae wordt vergroot. Ik ging hiervoor naar verschillende winkels en apotheken om middeltjes uit te proberen zodat het in ieder geval minder zou worden.
Bij de laatste apotheek waar ik heen ging zei de verkoopster: ‘Ik kan jou nu allerlei smeersels laten kopen maar je hebt pure pech en er is niks aan te doen’. Fijn, een eerlijke vrouw die geen onzin verkoopt doormiddel van mooie praatjes.
Het enige wat ik had moeten doen is zorgen dat de huid vettig blijft en met welk smeersel dat is, maakt weinig uit. Dit heb ik uiteraard meteen. Iedere dag smeerde ik mijn buik twee keer in maar dat had bij mij geen enkel effect meer. Ik was te laat!
Ik vind het niet mooi, lelijk zelfs maar ik ben hier niet onzeker door. Mocht ik ooit mijn oude gewicht weer terugkrijgen en deze stiae houden, vind ik dat geen probleem. Ik zal gewoon een bikini dragen op het strand. Deze striae tekenen mijn buik zowel James al de ziekte van Crohn. Het is een soort litteken wat staat voor alles wat mijn buik heeft doorstaan.
Ik ben er zelfs een beetje trots op en ben mijn buik best dankbaar ondanks ik haar vaak heb uitgescholden omdat ze mij ook veel pijn heeft gegeven. Die stiae neem ik op de koop toe en ik hoor van verschillende mensen dat het uiteindelijk mee kleurt met je lichaam.
Heb jij striae ben je daar onzeker over of heb jij misschien wèl het wondermiddel? Ik ben benieuwd, laat het weten in de comments!
Ik ben alweer bijna 9 maanden moeder van het mooiste zoontje op aarde, James. Hij is bijna net zolang op de wereld dan dat hij in mijn buik heeft gewoond. Dat is zo gek maar ook zo normaal.. Ja, het klinkt gek maar het is echt zo! Heeft het moederschap mij als persoon veranderd? Ik schrijf het in deze blogpost!
Het is te bizar voor woorden dat ik vorig jaar nog gewoon zwanger was van een klein jongetje waarvan we nog niet wisten hoe hij er precies uit zou zijn. Inmiddels loopt ditzelfde jongetje vrolijk rond in onze woonkamer. Zo gek maar ook zo normaal!
Vanaf dag een wilde ik niet meer terug. Ik wist dat dit voor altijd was, ik zou hem gaan verzorgen, gaan begeleiden door het leven met al de liefde die ik in mij heb. We hebben niet aan elkaar moeten wennen. James was vanaf dag een direct mijn zoon waar ik mijn leven voor zou geven.
Lees ook: Een overbezorgde moeder of juist niet?
Ik schreef al eerder in een artikel dat mijn ziekte proces mij als persoon ontzettend heeft veranderd. In een relatief korte periode ben ik volwassen geworden terwijl ik nog zou moeten leven als een onbezorgde puber. Helaas liep dat anders maar uiteindelijk kan ik zeggen dat ik daar ontzettend blij mee ben en dat klinkt natuurlijk gek maar in die zin ben ik mijn ziekte daar enorm dankbaar voor.
Als ik niet ziek zou zijn dan was James er nu hoogstwaarschijnlijk nog niet geweest. Ik zou dan nu nog op school zitten of juist kei hard aan het werken zijn, sparen om mooie reizen te maken en iets van de wereld te zien.
Gelukkig werd ik ziek en zit ik nu in de mooiste reis van mijn leven. Gewoon samen zijn met Merijn en James verzorgen en opvoeden zoals wij dat samen fijn vinden. Het moederschap heeft mij hierin dus veranderd!
Toen ik zwanger was, wist ik absoluut niet wat ik kon verwachten, ten eerste was ik bang dat James niet in alle gezondheid geboren zou worden doordat ik allerlei vervelende medicijnen moest doorslikken tijdens de zwangerschap. Het maakte mij onzeker en bang. Bang voor de toekomst, bang of alles wel goed zou gaan, angst dat ik periodes ging krijgen waardoor ik zo ziek werd dat ik zelf niet meer volledig door James kon zorgen.
Het moederschap maakte me kwetsbaar maar op een mooie manier, denk ik. Mijn ouders hebben vier kinderen, ik ben de jongste waardoor ik altijd moest ‘op boxen’ tegen mijn grote broers om ook mijn mondje klaar te hebben. Ik moest zo af en toe best moeite doen om er tussen te komen en daardoor wist ik altijd wel wat ik moest zeggen. Mij kreeg je in ieder geval niet zomaar klein!
Doordat James er is merk ik dat dit er een beetje afvalt. Natuurlijk zal ik ten alle tijden opkomen voor mijn kleine jongen maar het ‘harde’ is er een beetje af. Ik ben verantwoordelijk over een kleine baby die mij ontzettend hard nodig heeft. En ik hem.
Liefde geven en ‘moederen’ is de belangrijkste taak van het moeder zijn, vind ik. James heeft mij super veel geleerd. Voordat hij in ons leven kwam had ik bijvoorbeeld nog nooit een luier verschoond of een flesje gegeven aan een baby. Dit wilde ik overigens ook nooit, ik was altijd bang dat ik het verkeerd deed.
Mijn tijd kwam nog wel en dat was 9 maanden geleden! Bij dit mannetje kan ik eigenlijk niks verkeerds doen want alles wat ik doe, doe ik uit liefde voor hem. Het had wel even tijd nodig hoor, James en ik wilde dit samen doen zonder dat er allerlei mensen naar ons zouden kijken.
Lees ook: De 20 vragen aan mama tag!
In het begin kon ik, door de keizersnee wond, nog niet veel voor James doen dan een flesje geven en knuffelen. Het verschoonwerk, deed Merijn vanaf het eerste moment!
Eenmaal thuis werd dit anders en zou ik dit gaan leren van de kraamhulp. Dat wilde ik niet. Ik wilde het samen met Merijn doen en dus schoof ik het steeds voor uit. De eerste nacht alleen zou ons momentje worden!
Merijn zorgde ervoor dat alle spulletjes op bed lagen zodat ik kon ‘aanklooien.’ Toevallig had de kraamhulp dezelfde dag gezegd dat je altijd een doekje over zijn pieliewielie moest leggen omdat die anders weleens zou kunnen plassen. Lucky me! Ik was het uiteraard vergeten en ik moest hem dus helemaal omkleden.
Ik werd hier onzeker van en vroeg aan Merijn of hij wilde helpen. ‘Jij kan dit wel!’ zei hij stellig. James hoefde niet te huilen, het is net alsof hij het voelde.. hij bleef rustig naar mij kijken alsof die wilde zeggen: ‘Doe maar rustig mam, het komt goed!’.. En dat kwam het natuurlijk ook, ik kreeg meer zelfvertrouwen door James.
Emoties tonen vind ik lastig, ik doe het wel hoor, gelukkig heb ik een lieve familie waarbij dat kan maar alsnog doe ik het liever niet. Nu James er is gaat het gewoon vanzelf.. Laatst viel James ontzettend hard met zijn hoofdje op de grond en toen hij allang gestopt was met huilen, bleef ik doorgaan. De tranen rolde over mijn wangen en ik zei.. ‘Huil maar hoor lieverd, dat mag, het deed vast veel pijn!’ ik vond het zo sneu en kon het niet tegenhouden.
Een kind maakt veel in je los.. daardoor is mijn leven nog mooier dan voorheen! Het moederschap heeft mij veranderd, dat is zeker het heeft mij geleerd om mezelf kwetsbaar op te stellen. Hoe ervaren jullie dat? Heeft het moederschap jou veranderd?
De Amerikaanse vereniging van kinderartsen adviseert om kinderen tot 2 jaar helemaal geen televisie te laten kijken. Nederlandse specialisten zijn het daarmee eens maar vinden een verbod overdreven. Inmiddels zijn deze onderzoeken wat aangepast en vind eigenlijk iedereen wat anders. Nu wordt er ‘bewezen’ dat televisie kijken juist goed is voor kindjes, wat vind jij daarvan? Laat jij je baby televisie kijken?
Het is natuurlijk hartstikke fijn dat je merkt dat je kind goed ontwikkeld. Je ziet hem groter worden en iedere dag een beetje meer leren van het leven. James was ontzettend vroeg en dat is niet altijd makkelijk en fijn. Wil je weten hoe wij hier mee omgaan? Lees dan verder! Ik heb een lopende baby!
De eerste twee maanden had James moeite met slapen, achteraf kwam dit omdat hij meer melk nodig had. Wij hadden dit niet door omdat we donormelk aan hem gaven. Een grote les voor de volgende keer! De ene moedermelk is natuurlijk vetter dan de andere en daar hadden we meer rekening mee moeten houden. Gelukkig hadden we dit op tijd dor en sliep hij vanaf zijn derde maand de nacht netjes door in zijn eigen bedje.
We hadden een vastritueel en we waren blij dat James het zo goed deed want dan hadden wij de avond lekker samen op de bank. Het is natuurlijk fantastisch om met je kindje te knuffelen maar je hebt ook nog een relatie te onderhouden. Dit ging dus ideaal.
Helaas werd James verkouden en vanaf die tijd sliep hij de nachten niet meer door. Het was geen drama want met af en toe naar zijn bedje lopen voor zijn fiepje aan te geven is natuurlijk niks mis. De verkoudheid liep over in een longontsteking waardoor hij nog lang met twee buffers rondliep. Super sneu en logisch dat hij daardoor slechter ging slapen.
Toen zijn verkoudheid en longontsteking verdween bleef hij slechter slapen. We hebben er werkelijk alles aangedaan om James lekker te laten slapen maar niks leek te helpen. Verlatingsangst was het ook niet omdat hij in onze armen niet persè beter sliep.
Ik was zo trots op het feit dat we consequent bezig waren met zijn bedritueel, dat hij hooguit 1 a 2 keer inde nacht wakker werd voor zijn fiep en verder gewoon prima sliep. Ik werd daarom ook bang dat we dit weer zouden verpesten als we James iedere nacht bij ons lieten slapen.
Ik wilde absoluut niet dat James went aan het feit dat we hem nu ’s nachts uit bed halen, troosten en terug leggen. Hem laten liggen is namelijk geen optie, dat pikt hij niet en hem laten huilen wil ik ook niet omdat ik ervan overtuigd ben dat er iets aan de hand is. Maar wat? we hebben geen idee!
Mijn schoonzus is met alle drie haar baby’s naar de osteopaat geweest en volgens haar hielp dat enorm goed. Ik wilde dit ook gaan doen ondanks ik er eerlijk gezegd niet in geloofde. Een andere optie was er in mijn ogen niet dus we maakte een afspraak. Laat die osteopaat het tegendeel maar bewijzen, dacht ik!
Ik moest een drie kilometer lange vragenlijst invullen over de zwangerschap, bevalling & James. Toen we binnen kwamen begon de beste man direct met zijn behandeling. Hij maakte wat aantekeningen, vroeg ik James ops schoot wilde houden en hield James op bepaalde plekken vast. Het was doodstil, James vond er niks aan en ik wachtte op een gesprek maar het bleed doodstil.
Ik keek zo af en toe met een schuinoog naar Merijn die het ook vrij apart vond dat er niks meer werd verteld maar goed, James werd enorm verdrietig en uiteindelijk ging hij er gelukkig even mee rondlopen. Een enkele keer werd er gezegd: ‘Dit kost me veel kracht’. Ik begreep er niks van maar het zal er wel allemaal bijhoren?
Het uur was verstreken en volgens de osteopaat heeft James GEEN welbekende ‘blokkade’ in zijn lichaam. Er schijnt aldus deze man wat spanning in zijn schedel te zitten wat kan komen door de oorontsteking die hij heeft gehad.
Hij wilde ons over twee weken nog eens zien en was benieuwd hoe het dan gesteld was met de nachten van James. Oké, hij heeft wat gevoeld en geduwd op mijn kind en dat moet ervoor zorgen dat hij weer gaat doorslapen? Het zal wel.
Die nacht was het de slechtste nacht ooit dus de moed zakte dus in mijn schoenen maar het is blijkbaar zo dat het eerst verergerd waarna het dan beter wordt en inderdaad de afgelopen nacht ging prima.. James heeft heerlijk doorgeslapen.
Toeval of heeft het gewerkt? Ik heb geen idee! Ik vond het in ieder geval erg indrukwekkend hoe deze man tewerk ging en we gaan ook zeker naar de volgende afspraak om te kijken of hij nog iets kan doen.
Zijn jullie ooit met je baby naar een osteopaat geweest? (of voor jezelf?) ik ben benieuwd wat jullie ervaring is! Dit verhaal wordt vervolgt en kun je hier lezen.
