Browsing Tag

moederschap

Peuterpraat
Persoonlijk

Peuterpraat, James aan het woord (deel4)

Ik klets nog steeds graag over pepernoten.

Haai, ik ben James en ik ben 2,5 jaar oud, groot hé? Mama vindt namelijk van wel want ze zegt heel vaak tegen mij: ‘Je bent mama’s grote knul’. Ik weet niet wat knul betekent maar ik vind het wel heel leuk om te horen.

Ik ben nog steeds onder de indruk van Sinterklaas en zijn Pieten en ik kan er niet overuit dat ze weer naar Spanje zijn. Ik vind het jammer want ik had net zoveel cadeautjes gekregen van Sinterklaas. Mama zegt dat Sinterklaas nu blut is en moet sparen zodat hij volgend jaar terug kan komen. Ik begrijp dat niet zo goed en ik klets graag nog regelmatig over pepernoten.

Sinterklaas vond ik leuk op de televisie maar in het echt was hij een stuk minder leuk. Hij had wel een mooie rode hoge hoed op en een hele lange baard maar ik vond het net iets te spannend om hem een handje te geven. Piet vond ik wel heel gaaf, hij gaf mij steeds pepernoten en uiteindelijk kregen we een hele zak vol cadeautjes.

Ik weet precies wie Jezus is want ik heb een eigen kerststal.

Mijn wangen waren knal rood van de spanning zei mama. Ik had het gewoon warm hoor maar ik vond het heel leuk om tussen papa en mama alle cadeautjes uit te pakken. Ik had geen rust om naar het cadeautje te kijken. Ik wilde het liefst eerst alles zo snel mogelijk uitpakken.

Mama sluit het hoofdstuk wel heel snel af want een dag nadat Sinterklaas op bezoek was geweest stond de kerstboom al in huis. De kerstboom vind ik trouwens wel leuk. Ik heb zelf namelijk ook een boom in mijn speelhoek en daar zitten ook ballen en lampjes in.

Ik heb ook een eigen kerststal. Mama vertelt mij wie ze zijn en ik weet al heel goed wie Maria, Jozef en Jezus zijn. Jezus is namelijk een kleine baby en Maria en Jozef zijn de papa en mama van hem. Ik weet alleen nog niet zo goed wat dit te maken heeft met kerst maar dat geeft niet. Het is hartstikke gezellig en ik vind het ook leuk om Jezus op mijn auto’s te zetten en daar mee rond te rijden.

Ik begrijp wat sneeuw is, groot ben ik he?

Weet je wat ik een van mijn leukste cadeautjes vind? Jimmy. Ik noem hem zo want mama vind dat leuk klinken: ‘James & Jimmy’ en ik vind het prima want ik zeg alles na. Dat is mijn leeftijd, zegt mama. Jimmy is mijn pop, hij heeft ook een tangelang net zoals ik. Mama heeft dat niet. Ik vind dat best zielig voor mama maar ik ben blij dat mijn pop het wel heeft.

Mijn pop kan zelfs poepen op zijn potje, dat is echt heel grappig om te zien. Ik mag het dan samen met mama in de wc gooien en dan mag ik doortrekken. Ik vind het zelf nog spannend om op het potje te zitten. We doen het soms samen en dan leest mama mij een boekje voor maar het liefst heb ik nog een pamper om. Ik mag altijd zelf een dier uitkiezen en ik vind de uil tegenwoordig wel grappig om aan te hebben!

Ik heb op een andere dag als deze voor het eerst in de sneeuw gespeelt. Ik was vorig jaar namelijk te klein om te snappen wat de sneeu was. Nu begrijp ik het best goed. Het is wit en koud en als er sneeuw ligt dan mag ik mijn snowbootsen aan en die vind ik heel gaaf. Ik vind een sjaal en een muts prima maar handschoenen vind ik vervelend, die heb ik liever niet aan maar mama vind dat veel te koud!

Tot een andere keer, doei!

19 december 2017 door
De peuterpuberteit
Mama &zo

Hoe gaan wij om met de peuterpubertijd?

James heeft het woordje ‘Nee’ lang niet kunnen uitspreken…

Het heeft lang op zich laten wachten maar momenteel zitten we er middenin. De peuterpuberteit. Ik wist dat er een fase bestond die de peuterpuberteit heet maar ik had geen idee wat ik kon verwachten. De moeders die met een krijsend kind in de supermarkt staan kan ik nog met een grijns voorbijlopen. * afkloppen *.

Ik denk niet voorlang als ik het peutergedrag meemaak van James maar tot nu toe gaat boodschappen doen prima. Hij vindt het leuk om tegen iedereen aan te kletsen en te sjansen met de meiden achter de kassa. Hij fixt altijd wel een snoepje van iemand. Ik weet niet zo goed van wie hij dit heeft… 😉

James heeft het woordje ‘nee lang niet kunnen of willen zeggen. Ik dacht naïef dat hij dit woordje zou overslaan en dat daarmee de peuterpuberteit een stuk minder heftiger zou zijn als bij andere gezinnen. Het tegendeel is waar. James kent sinds hij naar de peuterspeelzaal gaat ook het woordje: ‘nee’, ik bedoel: ‘NEE’ en stelt ons vaak op de proef.

De tip: ‘Stel openvragen aan je kind!’ slaat nergens op!

Ik heb gelezen dat je jouw kind het beste open vragen kunt stellen. Een gesloten vraag waarin je peuter wel ja of nee moet zeggen kan frustrerend worden. Ik wens je veel succes en ik kan alvast vertellen dat deze tip bij ons absoluut niet werkt. Een open of gesloten vraag, het maakt voor James geen bal uit.

‘Wil jij met de blokken spelen of wil jij met mama samen tekenen?’ Een leuke open vraag toch? James schreeuwt hier net zo goed ‘NEE!’ op dan op de vraag: ‘Kom, dan gaan we samenspelen!’.

Peuter zijn ongeremd en moeten zich leren beheersen.

Dat James nu in de peuterpubertijd zit is logisch. Hij gaat naar de peuterspeelzaal waar hij kinderen ziet die zich verschillend kunnen gedragen. Als peuters denk je nou eenmaal dat je al ontzettend groot en zelfstandig bent. Althans, dat proberen ze te worden en net zoals de échte pubertijd gaat dit gepaard met verschillende (heftige) emoties!

Het probleem met peuters is dat ze relatief weinig zelfstandig kunnen doen. Dit veroorzaakt vaak grote frustraties. Stemmingswisselingen ten top! Het komt regelmatig voor dat James met een vrolijk gezicht naar bed gaat en onwijs boos en verdrietig is als hij wakker wordt.

Peuters zijn ongeremd en moeten zich nog leren beheersen. Dit kan driftbuien veroorzaken. Huilen, schreeuwen, stampvoeten, zich laten vallen, armen over elkaar. Ik heb inmiddels alles al voorbij zien komen. Ik las op internet dat de meeste driftbuien na vijfminuten over zijn. Dit is bij onze peuter niet het geval. Het kan zomaar zijn dat James 20 minuten boos staat te stampvoeten!

Afleiden helpt inmiddels niet meer.

Het frustreerde aan dit alles is dat peuters nog niet goed genoeg kunnen praten om alles precies uit te leggen. James is voornamelijk geïrriteerd als hij vraagt; ‘broek aan?’. Als ik dan zijn broek aan wil doen zegt hij: ‘Nee broek uit’. Het lijkt op een spelletje maar James is bloedserieus. Ik geef hem twee kansen en daarna is het klaar. James wordt dan boos.

In de voorgaande maanden was dit nog een simpel onderwerp. Ik kon James op ieder moment afleiden. Als ik vroeg of hij wilde kijken naar de hond in de tuin, de vogels in de lucht of de auto in de hoek van de kamer dan was hij alweer vergeten dat hij boos of verdrietig was.

Dit lukt nu minder goed. Niet goed. Niet meer kan ik beter zeggen. Ik ga met hem praten als hij een driftbui krijgt door een ja/nee verhaal. Als hij op dat moment niet luistert dan is voor ons de beste manier om hem te negeren.

Hoe gaan wij om met de peuterpubertijd?

Ik blijf bij hem in de buurt. Ik doe mijn eigen ding en ik wacht tot hij rustiger wordt. Als ik met hem ga praten terwijl hij staat te stampvoeten heeft het geen enkele zin. Ik laat hem tot rust komen voordat ik met hem ga kletsen. Dit werkt voor James prima. Als hij eenmaal rustiger is benoem ik zijn emotie en vertel ik hem dat hij ook boos, verdrietig of bang mag zijn.

Dit zijn de relatief makkelijke dingen. Het gaat er anders aan toe als hij niet luistert en of iets doet wat niet mag. James heeft er een handje van om met zijn speelgoed te gooien. Dit vinden wij niet goed. Het probleem komt als hij het moet oprapen. Als hij niet luistert en lelijk doet moet hij na drie keer waarschuwen op de gang.

James staat de stampvoeten op de gang voor ongeveer een kleine twee minuten. Als hij dan weer naar binnen mag om het op te rapen, wil hij zelf graag op de gang blijven. ‘Nee, jij gang!’ zegt James dan. (Hij noemt zichzelf jij’.

Als het eenmaal is gezakt komt hij met een ondeugend en lachend gezicht naar binnen, raapt zijn speelgoed op en komt bij mij op schoot een knuffel halen.

Je bent geen slechte ouder!

De peuterpuberteit vergt een hoop van energie van de ouders. Je bent absoluut geen slechte ouder als je kind een driftbui heeft. Dit alles heeft te maken met een normaal proces en hoe je ook met je kind omgaat, de driftbuien zullen ongetwijfeld komen.

Het is zaak om zo duidelijk en consequent mogelijk te zijn. Hier heeft het kind veel baadt bij.

Hoe gaan jullie om met de peuterpubertijd? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen uitwisselen.

22 november 2017 door
Konijn en een peuter
Persoonlijk

Konijn als huisdier en een peuter?!

Je bent jong en je wil wat.

Je bent jong en je wil wat. Ik heb die tijd al een beetje gehad, vooral wat betreft huisdieren. Mijn ervaring is dat zodra je kinderen hebt, de huisdieren naar de achtergrond verdwijnen. James ‘eist’ mijn aandacht op en dan kies ik automatisch hem boven het huisdier.

Lisa is hier nog wat impulsiever in. Het liefst wil ze graag een puppy- hond. Dat heb ik van de baan geveegd want onze Golden Retriever Max van 8 jaar oud is voor mij voldoende. Ik ben blij dat ik eindelijk geen gebroken nachten meer heb met James en dan zou ik er ’s nachts uit moeten voor een puppy.

Zindelijk maken, trainen. Nee, niks voor mij. Lisa beloofde de nachten te doen maar aangezien zij fulltime werkt en ik dus puntje bij paaltje alsnog voor de pup zou opdraaien, leek dat mij geen strak plan.

Ik wilde haar best tegemoetkomen en na lang wikken en wegen waren wij eruit. We gingen een schildpad kopen. Scheelt maar weinig met een hond, toch? Een leuk dier om naar de kijken, het is iets anders dan een vis, relatief weinig onderhoudt dan alleen af en toe alles verschonen, je hoeft ze niet uit te laten of zindelijk maken dus het klonk in mijn ogen ideaal.

Op weg voor een schildpad en terug met een konijn.

We zijn naar verschillende dierenwinkels geweest om ons te laten voorlichten en uiteindelijk zaten we in de auto met een konijn. Dus, ik moest even slikken en in de auto besefte ik pas echt dat we een konijn hadden gekocht. Maar hartstikke leuk voor James, toch?

Ik werd opslag verliefd op mijn konijn Frodo. In de winkel werd het ons duidelijk dat een konijn het liefst met z’n tweeën leeft. Lisa werd verliefd op een schattig klein grijs konijntje maar dat was een mannetje en Frodo is, behalve zijn naam, een meisje.

Dat was niet handig. We zijn zelf blij, en ook weer niet, dat we zelf niet per ongeluk kindjes kunnen maken en dan zouden onze konijnen dat wel doen. Vrouwen zijn jaloers, wij ook en dus zijn we op Marktplaats verder gaan kijken naar een geschikt konijn die Frodo gezelschap kan houden.

Konijn als huisdier en een peuter.

Zogezegd zo gedaan zaten we in de auto op weg naar huis. Met de achterbak vol met een kooi, eten en drinken voor het Konijn, een peuter in de stoel die een konijn hartstikke leuk vindt maar het liefst al een uur geleden thuis was geweest en Lisa met Bambi en Frodo op haar schoot.

One Happy Family met Max die thuis op ons aan het wachten was. Lisa gaf James eten, ik heb de kooi ingericht en de konijnen geïnstalleerd. Het was even de vraag of we konijn zouden eten met kerst omdat Max ze nét iets te aardig vond maar gelukkig zijn ze een goede match.

Ik heb de rest van de avond op mijn buik voor de kooi gelegen omdat het belangrijk is, de konijnen zo tam mogelijk te maken, vooral met een peuter in huis. We hebben afgesproken dat hoe leuk het ook is, James de konijnen voorlopig geen eten geeft. De konijnen zullen op een gegeven moment, hopelijk, weten dat hij nooit eten in zijn handen heeft en dus ook niet hoeve bijten.

Frodo was direct nieuwsgierig en ging op ontdekkingstocht terwijl Bambi bang in een hoekje zat. Dit duurde twee dagen en nu hupsen ze allebei door de kamer heen. Iedere week verschonen Lisa en ik samen het hok en James heeft er inmiddels twee maatjes bij!

Kinderen en huisdieren, het kan superleuk zijn maar het vergt wat tijd en aandacht. Wat is jullie ervaring hiermee? Laat het weten in de comments!

 

16 november 2017 door
Volg je hart, want dat klopt!
Mama &zo

Volg je hart, want dat klopt!

Ik werd aan het denken gezet.

De quote van mijn blog is ‘Volg je hart, want dat klopt!’ en ik heb hier eigenlijk nog nooit een artikel over geschreven. Tot nu.

Ik had gisteren een gisteren van mijn vrijwilligerswerk. het ging over kinderen & jongeren. De eerste dag voornamelijk over kinderen en de tweede dag die nog moet volgen, gaat het over jongeren. We gaan wat dieper in op de stof over een delict waarin een kind is betrokken ófwel het delict mee heeft gekregen in zijn of haar omgeving en hen gedrag wat daaruit vloeit.

Op zo’n cursus dag leer ik nieuwe mensen kennen die hetzelfde werk doen als jij, dit schept uiteraard al een band. Je zit daar immers voor precies hetzelfde. Het mooie aan dit alles is, is dat je op een dag als gisteren erachter komt dat iedereen anders denkt. Iedereen heeft zijn of haar idee over de aanpak van bijvoorbeeld de opvoeding.

Je leert van elkaar want bij een cursus zoals deze ben je genoodzaakt iets verder te kijken dan je neus lang is. Een vrouw die gisteren aanwezig was op de cursusdag heeft mij aan het denken gezet. Hoe mooi is dat? Zij vertelde dat dochter van drie jaar nog steeds borstvoeding krijgt en zij vanaf de geboorte met haar kind en man samen slaapt.

Dit is volgends de boekjes tegen de regels in én dat is precies de boodschap van dit artikel. Je kind zou afhankelijker worden. Hier op latere leeftijd last van kunnen krijgen. Het is minder veilig om met je kind in één bed te slapen en zo kan ik nog wel even doorgaan met de nadelige gevolgen aldus de boeken.

De opvoeding en het ouderschap heeft alles te maken met gevoel.

Het is eigenlijk bizar dat er ooit regels zijn verzonnen die laten blijken dat het goed is voor een kind om als ouder op een bepaalde manier te handelen. Op welk soort kind is dat gebaseerd? Iedereen is anders dus bij iedereen werkt het ook op een verschillende manier.

De opvoeding en het ouderschap heeft alles te maken gevoel, vandaar mijn quote in de titel. Er kunnen nog zoveel onderzoeken zijn geweest of nog gaan komen maar het gaat vooral om jouw gevoel als ouder zijnde. Niemand precies kan weten wat goed is voor jouw kind en op welke manier je moet handelen. Het komt erop neer dat niemand weet hoe je precies moet handelen maar hoe je handel, altijd goed is als je dit vanuit je hart zo voelt.

Ik heb in mijn zwangerschap meerdere boeken versleten over de opvoeding. Adviezen en tips bijwijze van opgeschreven in een een schrift zodat dit mij altijd bij zou blijven en ik een wegwijzer had voor het moederschap. In de praktijk werkt dat niet zoals het in eerste instantie doet blijken.

Alles loopt anders in de praktijk omdat jij en jouw kind anders zijn dan hen.

Je wordt op internet gebombardeerd met tips en tricks maar dit is niet gebaseerd op jouw kind. Mits je jouw kind hebt uitgeleend voor zo’n soort onderzoek of aan een andere moeder die het blijkbaar beter denkt te weten. De opvoeding van mijn ouders was in mijn ogen geweldig. Ik had mezelf voorgenomen een mix te maken tussen de opvoeding die de vader van James heeft gehad, daar de positieve uit te halen en die toe te passen bij James.

Dit loopt ook anders in de praktijk want jij bent een ander persoon dan dat je ouders zijn. Mijn moeder vindt mij bijvoorbeeld consequenter tegen James dan dat zij ooit tegen ons heeft gedaan. Dit is iets waar ik mezelf prettig bij voel en waarbij ik merk dat dit voor James en mezelf, het beste is. Je leest overal dat consequent zijn belangrijk is maar iedereen doet het op een andere manier en op een ander moment.

In tegenstelling tot de vrouw van mijn cursus, vond ik het juist belangrijk om James aan zijn eigen kamer te laten wennen, om hem een plekje te geven waar hij zichzelf veilig kan voelen. Een plekje, waar wat van hem is en waar ik niet altijd ben. Ik wil hem hiermee een stukje zelfvertrouwen geven en ik voel mezelf hier fijn bij. James overigens ook, die slaapt iedere nacht als een roosje in zijn eigen stoere kisten- bed.

Volg je hart, want dit klopt!

Moeders, ouders, mensen, denk zelf na over wat je prettig vindt of niet. Kijk niet na alle artikelen die op het web te vinden zijn over hoe je het beter kunt doen. Als jij je hart volgt, klopt dat en maak jij goede keuzes die voor jou op dat moment zo voelen. Het kan dat je hier later anders overdenkt. Dit pas je toe zodra dit voor jou goed voelt.

De meningen van andere doen er niet toe zolang jij je prettig voelt. Ik vind het interessant om met mensen te praten die juist anders denken zoals ik. Het filosoferen over onderwerpen en de andere denkwijze fascineert mij. Hoe zit dat bij jou? Loop jij een kudde achterna of bewandel jij je eigen weg met vallen en opstaan?

8 oktober 2017 door
Waarom is een knuffel zo belangrijk voor een kind
Mama &zo

Waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

James had nooit interesse in een knuffel.

James is dikke vrienden met zijn knuffels: Aap en Konijn. Zij zijn een onafscheidelijk trio en het liefst de hele dag samen maar waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

In mijn zwangerschap kocht ik zoals vele moeders een knuffel voor James. Dit was een schattig gezicht en hier zat verder niets achter. Het zag er leuk uit als hij in bed lag met zijn knuffels, mooi voor de foto!

Ik heb verschillende keren een knuffel bij hem gelegd maar het leek James niets te interesseren tot het moment dat hij bang werd in het donker. Wij woonde destijds bij mijn ouders waar zijn kamer een stuk donker was dan in ons ouderlijk huis. James had altijd een prima slaapritme maar door de welbekende verlatingsangst, iets waar de meeste kinderen last van krijgen, veranderde dit en wilde hij niet meer slapen.

Kinderen met knuffels hebben een moeizame hechting gehad met zijn of haar ouders?

Het internet was afgestruind voor tips en het werd al snel duidelijk dat dit een fase was. Kinderen lopen ontelbare fases door in de kinderjaren. Als ik James naar bed bracht, ging hij lief liggen terwijl ik een liedje voor hem zong. Als ik wegliep dan was het huilen geblazen terwijl dit voorheen geen probleem was. Op dat moment dat ik dacht het dat het een goed idee was om een knuffel aan te schaffen. In de hoop dat het zijn vriendje wordt waardoor hij gemakkelijker in slaap valt.

Knuffels hebben altijd tijd, zijn nooit boos en alleen van je kind. Je hoeft je knuffel niet te delen met andere zoals je het speelgoed vaak wel moet delen. Sommige mensen denken dat kinderen knuffels nodig hebben omdat de hechting met de ouders moeizaam is verlopen. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit niet het probleem hoeft te zijn.

Een knuffel zorgt voor veiligheid.

Het gebruik van een knuffel hangt samen met het slaapritueel. Kinderen met een knuffel zijn niet perse angstiger dan een kinderen zonder knuffel. De functie van de knuffel veranderd namate het kind ouder wordt. Hij of zij gaat het dan gebruiken als iets dierbaars. De knuffel is niet meer nodig om je veilig bij te voelen.

Een knuffel kun je niet uitzoeken voor je kind. Je kind maakt deze keuze zelf en hoe en waarom je kind een bepaalde knuffel leuker vindt als de ander, weet niemand. Ik had bijvoorbeeld een grote beer met een leuk pakje aan en een slaapmuts. Het pakje is al snel uitgegaan en ook zijn slaapmuts is niet van origineel te herkennen. Dit stukje muts had ik dan in mijn hand als ik ging slapen.

Het ergste van alles is dat ik mijn beer ‘Sukkel’ noemde. Serieus waar! Ik heb geen idee waar ik deze naam van heb verzonnen maar ik liep de hele dag met Sukkel in mijn armen. Bij de verhuizing heb ik overwogen om hem weg te gooien maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Inmiddels ligt hij op zolder, onder het stof in het een doos en dat voelt prima!

James kon niet kiezen en heeft nu twee knuffels!

James heeft in deze tijd zijn Konijn beschouwt als vriend maar van dezelfde versie lag er in ons huis ook een Aap. Hij kon waarschijnlijk geen keuze maken en heeft ze allebei toegang gegeven tot zijn bed. Hij slaapt in zijn ene hand met Aap en in de andere hand ligt Konijn. James is vanaf dat moment weer heerlijk gaan slapen. Hij voelt zich kennelijk veilig bij zijn knuffel en zijn verlatingsangst wat betreft het slaapritueel, verdween.

Het blijft een mooi gezicht om James te zien liggen met zijn knuffels in zijn handen. De bedoeling is dat de knuffels in zijn bed blijven liggen tot dat hij zelf naar bed gaat maar dat verloopt niet altijd volgens plan. Afgelopen week was James ontzettend ziek en er was geen twijfel over mogelijk dat hij zijn Aap en Konijn dicht bij hem wilde hebben. Als een doodvogeltje zat hij met zijn knuffels op de bank. James vindt het fijn om met het labeltje van zijn knuffels te spelen. Hij wrijft en kriebelt zichzelf daarmee in slaap.

Heeft jouw kind ook een of twee knuffels waarmee hij onafscheidelijk lijkt? En hoe is dat verlopen? Heb jij in de kast nog een dezelfde knuffel voor als hij kwijt raakt?!

25 september 2017 door
Mama &zo

Chronisch ziek en het moederschap!

Wij kozen bewust voor het jonge ouderschap.

Wij kozen bewust voor het jonge ouderschap. Dit kwam mede door mijn gezondheid. Mijn ziekte van Crohn is een ernstige vorm waardoor ik steeds nét achter de feiten van de nieuwste medicijnen aanliep. Een stoma- operatie was aan de orde net voordat ik zwanger werd van James. De kans is groot dat ik dit ooit moet ondergaan en mede daarom vond ik het een fijn idee om eerst kinderen te krijgen voor ik een heftige buikoperatie moet doorstaan.

Dit is uiteindelijk gelukt. Het zwanger worden was voor ons absoluut niet vanzelfsprekend. Sterker nog, het was een lange weg die jaren heeft gestuurd voordat wij een positieve zwangerschapstest in handen hadden. James is via de natuurlijke manier verwekt. Hier is gelukkig geen medisch traject vooraf gegaan.

Lees ook: Waarom worden wij niet zwanger? 

De eerste periode van James heb ik overleefd.

In de eerste weken na de bevalling leef je op adrenaline. Je wordt geleefd door alles wat er in je leven veranderd. De verantwoordelijkheid voelde ik vanaf het eerste moment sterk aanwezig. In mijn zwangerschap zag ik op tegen de kraamhulp die zou komen maar achteraf had ik niet zonder gekund. Het is een hectische tijd weerzin het geweldig is dat iemand je hierbij ondersteunt.

De eerste periode na de bevalling heb ik overleefd. Dit klinkt negatiever dan ik het bedoel want ik vond het heerlijk om voor James te zorgen. Het was voor mij alleen zwaar omdat ik chronisch ziek ben. Dit is soms lastig of niet, te combineren. Als je moeder bent mag je eigenlijk nooit ziek zijn. Je hebt hier gewoonweg geen tijd voor!

Het eerste jaar heb ik genoten van iedere stap die James heeft doorlopen. Ik voel me gezegend over het feit dat ik alles heb mogen meemaken van dichtbij. James en ik waren iedere dag samen thuis en deden van alles om het leuk te hebben. In de avond kwam papa thuis en nam het over zodat ik éven kon rusten voordat James naar bed moest.

Lees ook: Mijn ervaring met de welbekende tropenjaren! 

Vanaf het eerste jaar werd alles gemakkelijker.

Ik weet nog goed dat ik, samen met James in de maxicosi, in de supermarkt stond om boodschappen te doen. Er stond geen enkel boodschappenwagentje waar je de maxicosi in kon klikken. Daar sta je dan met je goede gedrag samen met je kind. Je hebt de weekboodschappen hard nodig, je gaat tussen de voedingen ‘even’ een boodschap doen, nou vergeet het maar!

De boodschappen waren teveel om een mandje te gebruiken. Een wagentje was geen optie want deze was er niet. Ik ben omgedraaid en naar huis gegaan, mijn moeder heeft boodschappen gebracht en ik heb vanaf toen de eerste periode boodschappen besteld en thuis laten bezorgen. Het zweet brak me uit aan de gedachte om een boodschap te doen met die zware maxicosi.

Vanaf zijn eerste verjaardag werd alles een stuk gemakkelijker. De boodschappen was het probleem niet meer want James kon nu in het wagentje zitten. Yes, een probleem minder. Het ritme van James veranderde van een onregelmatige ritme wat iedere week anders was naar een vast ritme.

Ik kon op deze manier slapen in de tijd dat James sliep. Dat had ik hard nodig. De jaren daarvoor, toen James er nog niet was, sliep ik iedere middag omdat ik anders het einde van de dag niet zou halen.

Als je moeder bent heb je geen tijd om ziek te zijn.

Dit veranderd als je kind ziek wordt. De moederknop wordt geactiveerd en chronisch ziek of niet, je moet er dan voor je kind zijn. Het is jouw verantwoordelijkheid. Papa en Lisa kunnen prima inspringen maar James is het liefst bij zijn moeder. Logisch, dat was ik vroeger ook toen ik ziek was. Lekker met mama op de bank en vertroeteld worden met alles wat ik lekker vond!

Ik haal vooral energie uit het opvoeden van James. Het tussen de middag slapen heb ik nog steeds hard nodig. Dit zal ik altijd blijven doen als ik hier de kans voor heb. Dit is niet altijd want er is ook nog een huishouden dat moet blijven draaien. Soms moet je keuzes maken. Het opvoeden van een kind heeft mij wel laten beseffen dat je niet iedere dag in een spin en span huis hoeft te leven.

Lees ook: Mijn ervaring met een spoedkeizersnede!

Het gaat niet allemaal even soepel als je chronisch ziek bent. Je moet veel verdelen over de dag en het wordt niet allemaal even schoon en helemaal opgeruimd aan het einde van de dag zoals ik dit graag zie.

Laatst kreeg ik een reactie op mijn artikel dat het egoïstisch was om een kind te hebben omdat ik ziek ben. Ik wist niet wat ik las. Als je chronisch ziek bent betekent dit toch niet dat je geen goede moeder kunt zijn? Ik zet alles in om mijn kind goed op te voeden en met James te spelen en leuke dingen te ondernemen.

Het is niet altijd even gemakkelijk en het is passen en meten maar ik doe het wel, allemaal voor hem!

 

24 september 2017 door
Mijn peuter heeft Pfeifer
Mama &zo

Mijn peuter heeft Pfeifer?

Twee is wat dat betreft een lastige leeftijd.

Het begon afgelopen week bij de peuterspeelzaal. James had diaree gehad. Iets wat bij James nauwelijks voorkomt maar het kan gebeuren. Later op de dag werd hij steeds zieker. James had geen honger en ging steeds minder drinken. Uitgeput en lusteloos.

Bij het meten van zijn temperatuur kwamen wij erachter dat James zieker was dan wij hadden verwacht. Hij had 39 graden koorts maar koorts is op zichzelf geen ziekte. Het geeft aan dat er ergens in het lichaam iets mis is waardoor de temperatuur stijgt.

Twee jaar is wat dat betreft een lastige leeftijd. James kan veel duidelijk maken maar het is moeilijk voor hem om aan te geven waar hij last van heeft. Het is gissen en dingen uitproberen om hierachter te komen. De diarree was eenmalig dus zijn buik was het probleem niet.

James zijn amandelen zijn vergroot.

De koorts liep op tot 39,9 graden en James dronk liever niet dan wel. Het waren korte momenten op de dag waarop hij even wilde spelen maar het liefst lag hij de hele dag op de bank met zijn knuffels en zijn fiep. Musti kijken.

Het is algemeen bekend dat veel drinken belangrijk is als je koorts hebt. Als je koorts hebt verlies je meer vocht, je gaat dan zweten en voelt klam aan. Het is zaak om ervoor te zorgen dat je dan genoeg vocht binnenkrijgt om dit aan te vullen. Maar ja, leg dat maar eens uit aan een kind van twee jaar!

Ik besloot de huisarts te bellen voor advies. Zij wilde graag dat wij langs kwamen. Je kent het wel, eenmaal aangekomen bij de huisarts, leek James topfit en ging met iets wat waterige oogjes, spelen in de wachtkamer. Onvoorstelbaar. De dokter ziet mij aankomen, dacht ik nog.

James huppelde nog net niet vrolijk naar binnen. De dokter heeft James helemaal nagekeken. Alles was prima. Het viel haar op dat zijn amandelen wat waren vergroot maar zij zag hier nu niks vreemds aan. Ik werd naar huis gestuurd met het advies om hem zonodig een zetpil te geven en ik moest zijn plas- luiers in de gaten houden. Het bekende zinnetje: ‘Vertrouw je het niet, ook al is het ’s nachts, gewoon bellen!’.

Zijn gezicht verkleurde en veranderde in een ijskoud blauw gelaat.

De volgende ochtend zat er iets meer leven in James. We hebben samen een kleuren- spelletje gedaan en hij begon enthousiast met zijn auto’s te spelen. Helaas was dit voor korte duur en wilde hij weer samen op de bank zitten. Ik ben later op de dag samen met James een stuk gaan wandelen. De dokter had verteld dat hij écht meer moest drinken en dat het even niet uitmaakt of het gezond is of niet.

Hij krijgt normaal gesproken altijd water overdag en als wij weggaan een Fristi als uitzondering. Ik kocht Fristi in de hoop dat hij dan in ieder geval wat meer zou drinken. Een aantal slokken van zijn pakje Fristi waar je James normaal gesproken ’s nachts wakker voor kunt maken. Helaas hielp dat niet.

James begon te trillen van de kou terwijl hij duidelijk hoge koorts had. Zijn gezicht verkleurde. De mooie zachte roze wangen die hij normaalgesproken heeft, veranderde in een ijskoud grauw gelaat. Blauwe lippen, blauwe handen en trillend lag hij bij mij op schoot. ‘oeh koud’ klaagde James.

Ik heb James onder een lauwe douche gezet zodat hij wat warmer kon worden. Dit vond hij heerlijk. James houdt van douchen, hij vindt het geweldig om ondertussen met zijn auto’s te spelen in de douchecabine. Dit keer niet. Hij bleef als een doorvogeltje onder de douche staan. Het was een drama om hem uit de douche te halen want dat is natuurlijk super koud. Het is niet anders. we kunnen niet de hele dag douchen en het moment van naar bed gaan, brak aan.

James is ziek, heel ziek.

Ik was niet gerust op de kleur van zijn gezicht en ik besloot de huisarts te bellen voor advies. Zij wilde dat wij opnieuw langskwamen, ook omdat James nauwelijks had gedronken. Het mannetje opnieuw in de auto en alweer een onbekende vrouw die hem helemaal ging onderzoeken.

Dit keer liep hij iets minder vrolijk de wachtruimte binnen. James wilde vooral bij mij blijven. De onderzoeken wezen niets uit maar zijn mondje, die hij nu een stuk minder graag wilde open doen, was helemaal rood. Hier zit duidelijk het probleem. Een irritatie aan zijn amandelen. Ik kreeg als tip mee ORS te gebruiken zodat het vocht beter wordt opgenomen. ‘Bij twijfel bellen of bij koorts die hoger is dan 40 graden, bellen!’

James is ziek, heel ziek. Dit is de vierde dag en het gaat niets beter. Hij lijkt alleen maar zieker te worden. Een zetpil gezet om hem wat beter te laten voelen maar dat blijkt niks te helpen. De koorts liep op tot 40.2 graden. Opnieuw hang ik aan de lijn met de spoed- post en opnieuw moeten we langskomen in het ziekenhuis.

Mijn peuter heeft Pfeifer of keelontsteking?!

Gelukkig kregen wij een plekje tussendoor en werden wij meteen naar binnengeroepen. Als een suf doorvogeltje lag hij op mijn borst terwijl ik zat te praten met de arts. James moest alweer op de brancard liggen zodat de arts hem goed kon onderzoeken. Alles ging prima tot hij zijn mondje moest open doen.

‘James heeft ongetwijfeld een fixen keelontsteking. Dit mannetje moet ontzettend veel pijn hebben, dat kan niet anders!’. De bikkel, hij geeft geen kick. Het enige wat James wil is bij mama zijn en dat vindt hij alles wel prima. ‘Het kan ook goed zijn dat hij Pfeifer heeft’.

Pfeifer is een virus infectie wat vaak gepaard gaat met vage klachten zoals vermoeidheid, lusteloosheid, hoofdpijn en koorts. Daarbij komt er een keelontsteking aan die in alle heftigheid toeneemt. Erg vervelend dus en vooral bij een peuter. Dit kan enkele weken duren voordat het over gaat. Ik hoop dat het geen Pfeifer is. Het enige voordeel is dat hij levenslange immuniteit heeft als dit nu Pfeifer is. Hij krijgt het dan nooit meer!

Mijn kleine zieke mannetje, ligt met hele hoge koorts het liefst bij mama op schoot. Hij wil amper eten of drinken. We moeten dit nu goed in de gaten houden en iedere dag naar de huisarts om zijn situatie te bekijken. James ligt nu lekker te slapen, ik hoop dat hij zijn roes uitslaapt en snel weer opknapt. Dit wordt vervolgt.

Heb jij ook een peuter gehad met Pfeifer? Laat het weten in de comments. Ik ben benieuwd hoe dit proces bij jullie is verlopen. Wensen jullie hem beterschap in de comments?!

 

22 september 2017 door
Een kind opvoeden, straffen of belonen?
Mama &zo

Het opvoeden van je kind, straffen of belonen?

Je bent als ouder het geweten van je peuter!

Een peuter opvoeden is niet zo gemakkelijk blijkt uit de statistieken. Het onderzoek is afgenomen bij meer dan duizend ouders met peuters tussen de 2,5 en 3 jaar oud. Eèn op zeven ouders vindt dat de opvoeding van een peuter hem of haar emotioneel uitput, èèn op de vier zegt lichamelijk uitgeput te zijn en  65 procent van de ouders vindt dat het ook een grote financiële inspanning vraagt.

Peuters hebben nog geen geweten. Als je peuter in jouw ogen iets stouts doet, is dat nooit met opzet. Het besef van goed of fout moet je als ouders bij je kind ontwikkelen. Je bent als ouders dus het geweten van je kind!

Je wilt je kind het liefst niet straffen maar soms kom je er niet onderuit. Bij onze peuter van twee jaar en drie maanden is het soms nodig om zijn drag te corrigeren. Het is beter om je kind te belonen in plaats van te straffen. Als je beloont, benadruk je de positieve kanten van je kind. Het kind krijgt meer zelfvertrouwen maar het is voor veel ouders onmogelijk om alleen de positieve kanten te belonen.

Hoe straf jij jouw kind?

Schreeuwen, boos worden of slaan heeft geen effect. Het werkt zelfs integendeel want je leert op deze manier juist dat je kind moet schreeuwen, boos worden of slaan als hij of zij iets wil bereiken. Je kind wordt sneller boos als de ouders ook zo reageren.

Als James echt niet wil luisteren en dat begint nu steeds vaker voor te komen, corrigeer ik hem door te vertellen dat ik het gedrag wat hij laat zien, niet leuk vindt. En als hij door blijft gaan of juist iets niet wil opruimen waarvan ik vind dat hij dit wel moet doen omdat hij bijvoorbeeld iets op de grond heeft gegooid, negeer ik hem.

In het begin vond ik dit lastig. James gaat dan huilen, wordt boos en doet er alles aan om aandacht te krijgen. Ik probeer mezelf hiervan voor af te sluiten en op dat moment, wel in de buurt, iets anders te gaan doen. Als ik mijn poot  stijf houd dan komt hij uiteindelijk naar mij toegelopen om in zijn taal uit te leggen dat hij het daadwerkelijk heeft opgeruimd. Een compliment, een kus en we gaan weer verder spelen.

Een kind van 2,5 kan best een time- out krijgen!

Ik moet zeggen dat ik tot nu toe in mijn handjes mag klappen met James. Hij vertoont nooit echt ‘vervelend’ of zeurderig gedrag. het is tot nu toe alleen nog een probleem geweest als hij iets op de grond gooit wat hij vervolgens van ons moet opruimen. En hij zeurt weleens om een koekje of snoepje maar hier is hij nog wel van af te leiden door over iets anders te beginnen.

Als je kind echt vervelend is. Kan zelfs een peuter van 2,5 best even een time- out krijgen. Je kunt hierover een speciaal stoeltje aanschaffen zodat het kind weet, als hij daarop moet zitten, dat hij stout is geweest. Laat je kind hier geen half uur op zitten want dan is hij of zij het probleem alweer vergeten. Een minuutje of twee moet geen probleem zijn.

Het klinkt misschien gek maar ik voel mezelf niet prettig bij een time- out straf. Dit komt misschien omdat het bij James ook nog niet van toepassing is. Ik kan me best voorstellen dat dit op een latere leeftijd heel handig kan zijn. Ik zou het hoe dan ook alleen maar gebruiken als het echt niet anders kan en je kind zo boos is dat hij of zij echt even moet afkoelen voordat je er weer over kan kletsen.

James zit in de uitprobeer- fase, straf ik hem te licht?

De kunst van het ouderschap is om redelijk te blijven. Als je een te lichte straf geeft aan je kind heeft het niet veel effect maar een zware straf maakt je kind op langere termijn immuun voor lichtere straffen.

Ik merk dat ik James soms te licht straf. Ik vind straf zo’n vervelend woord.. We liepen vandaag in het bos en hij mocht zijn fiets meenemen. Het rondje werd iets te lang en hij werd begrijpelijk moe. Lisa wilde hem optillen zodat ik zijn fiets kon pakken en we op deze manier iets sneller bij de auto waren. Dit wilde James graag tot het moment dat Lisa hem echt ging optillen en ik zijn fiets pakte. James maakt hier dan een spelletje van. Dit kan hij twee keer doen, de derde keer leg ik hem uit dat als hij nog een keer laat merken dat hij opgetild wil worden, wij dit ook doen.

En ja hoor, hij ging opnieuw huilen met zijn armen omhoog zodat Lisa hem kon optillen. Wederom werd hij boos als zij hem daadwerkelijk wilde optillen. Toch gedaan want op deze manier duurde het natuurlijk steeds langer en hij maakte hier gewoon een spelletje van.

Het opvoeden van je kind, straffen of belonen? Laat het weten in de comments.

13 september 2017 door
Mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal
Mama &zo

Help mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal!

Ja, ik het is goed voor zijn ontwikkeling. Ik weet het. 

Ja, het is goed voor zijn ontwikkeling. Ja, het is goed voor zijn groeiproces. Ja, het is goed dat hij leert om met andere kinderen te spelen. Ja, het is een goede voorbereiding op school. Ja, ik weet het allemaal maar ik vind het ook verschrikkelijk!

Aangezien ik geen baan heb, gaat James ook niet naar een kinderdagverblijf. Hij is altijd met mij of met papa thuis. We doen leuke dingen met hem, proberen hem zoveel mogelijk te leren en hoevaak hij ook speelt met zijn leeftijdsgenoot- neef, Sam, komt hij sociale contacten te kort.
Dit is zo’n nadeel van het jonge ouderschap. Er zijn maar weinig vrienden in onze omgeving die ook een kind hebben van 2 en hoewel kinderen op deze leeftijd nog niet echt samen kunnen spelen, leren ze daar natuurlijk wel van!

Lees ook: James aan het woord. Zo mama zo zoon! (deel 2) 

Ik ben vanaf zijn geboorte altijd met hem samen geweest.

James is enigskind en krijgt van ons natuurlijk alle aandacht. Het is ook belangrijk dat hij leert dat hij soms even moet wachten. Dit kan hij naar mijn idee beter leren op de peuterspeelzaal dan dat hij straks direct in het diepe wordt gegooid op de kleuterschool.
Hij gaat wel naar een peuterspeelzaal die samenwerkt met zijn toekomstige school in de hoop dat meer ouders hetzelfde denken als ik. Als hij met zijn groep van de peuterspeelzaal naar groep 1 van de kleuterschool gaat, dan zijn er in ieder geval alvast wat bekende gezichten voor James. Op deze manier hoop ik de stap voor hem wat kleiner te maken.

De meeste moeders die naast het moederschap nog werken zijn het gewend om af en toe hen kind weg te brengen en later op te halen. Ik niet, ik ben vanaf zijn geboorte altijd samen met James geweest en ik heb ieder klein stapje van zijn ontwikkeling kunnen zien van heel dichtbij. Dit is een geweldig gegeven maar dat maakt het nu misschien nog net wat lastiger..

Help mijn kind gaat naar de peuterspeelzaal!

Het is dus even slikken als ik hem straks voor het eerst weg ga brengen naar de peuterspeelzaal. Aankomende week hebben we een gesprek met de leidsters. James kan dan ook mee in de hoop dat hij al wat op onderzoek uitgaat.

James is allang dat kleine schattige baby’tje niet meer maar de peuterspeelzaal zal deze stap tot grote jongen nog wat groter maken. Ik denk dat vooral zijn taal- ontwikkeling dan als een tielelier gaat en hij binnen de kortste keren de oren van onze koppen af kletst. Hartstikke leuk natuurlijk!

Op zich sta ik er redelijk nuchter in met dit soort dingen. Ik goed naar James overbrengen dat het allemaal oke is maar dat neemt niet weg dat ik straks brullend wegloop als ik hem heb weggebracht.

Lees ook: Kijkt mijn dreumes teveel televisie? 

Hoe gingen jullie hiermee om? Had je hier veel moeite mee of viel het 100% mee? Ik denk dat het tijd nodig heeft. Als James na een tijdje lekker gaat spelen en gewend is. Dan zal het voor mij ook steeds makkelijker worden om hem weg te brengen. Maar goed, dat is natuurlijk geen garantie want ik hoor ook weleens dat een kindje absoluut niet op zijn of haar plek is bij een peuterspeelzaal.

3 augustus 2017 door
Een schuldgevoel tegenover mijn kind!
Mama &zo

Een schuldgevoel tegenover mijn kind!

Ik zou eigenlijk een stoma operatie krijgen. 

De keuze om een kindje te willen opvoeden en verzorgen hebben wij heel bewust gemaakt. Mijn ziek- zijn speelde hierin ook zeker een rol en wij zijn dan ook gezegend dat het ons is gegund. De komst van James is een godsgeschenk en een groot wonder.

Het duurde lang, lees: dik 2 jaar, voordat wij een positieve zwangerschapstest in handen hadden. We wilde dus eigenlijk nog jonger ouders worden dan dat we nu zijn. De ziekte van Crohn heeft mij maar ook onze relatie sneller volwassener gemaakt waardoor de drang om een kindje in ons midden te hebben steeds heviger werd.

James kwam uiteindelijk totaal onverwachts in mijn buik terecht, niet helemaal natuurlijk maar het was nogal een verassing. Ik zou een maand later geopereerd worden aan mijn darmen. Een stoma was onvermijdelijk en de afspraak met de chirurg stond gepland.

Lees ook: Waarom worden wij niet zwanger?

De angsten die ik had over het moederschap. 

We hebben nooit getwijfeld over onze kinderwens ondanks dat het aanwezig is dat James nu een vergrote kans heeft op een darmziekte. Die kans is overigens niet eens zeker wat de wetenschappers zijn het er nog niet over eens of de ziekte van Crohn daadwerkelijk erfelijk is of niet.

Nu ben ik niet alleen gekroond met de ziekte van Crohn maar ook met de ziekte van Bechterew en Hydradenitis Suppurativa. De ziekte van Crohn is toch wel de hoofdziekte. Als deze onder controle is dan volgt de rest ook wel redelijk. De kans dat James een immuunziekte krijgt zal wat verhoogd zijn aangezien ik een vakkenpakket aan ziektes beheer!

In het begin van onze kinderwens heb ik wel mijn angsten uitgesproken over het moederschap. Ik was bang dat ik geen volwaardige moeder kon zijn doordat ik niet alle energie heb die een gezonde moeder wel heeft. De eerste periode overleef je op adrenaline, je lichaam, ook mijn ziekte lichaam, werd gezet op de automatische piloot en die eerste periode van James zijn leven kwamen we dus prima door.

De lastige dingen van mijn leven als chronisch zieke moeder… 

Je krijgt handigheid in het moederschap waardoor het je steeds beter afgaat maar ik voel me weleens schuldig tegenover Merijn maar vooral tegenover James. Ik kan niet wachten tot ik het hem beter kan uitleggen maar dat zal mijn schuldgevoel niet minder maken.

Er zijn dagen geweest dat ik alleen maar in bed lag of op het toilet zit. Het zijn de dagen die ik doorbreng boven op bed terwijl ik James beneden MAMM hoor roepen. Ik ben dan te moe om een leuke dag voor James te organiseren. Hierdoor krijg ik het gevoel alsof ik hem te kort doe en dat voelt als moeder vervelend aangezien je alles wil doen voor je kind. Het is voor mij dan moeilijk om te merken dat ik dat niet altijd kan bieden.

Een schuldgevoel tegenover mijn kind! 

Ik weet dat ik er niks aan kan doen en dat ik er alles aan doe om er zoveel mogelijk voor James te zijn. Ik weet ook dat mijn schuldgevoel ongetwijfeld onterecht is maar het is nou eenmaal wel aanwezig. Dit zijn de lastige dingen van mijn leven als chronische zieke moeder!

Het is een feit dat ik moeilijk met mijn dag planning kan omgaan. Ik heb nog steeds, na al die jaren ziekte, niet geleerd om mijn energie voldoende te verdelen. Het gaat steeds beter maar als ik dit onder de knie heb, ben ik ervan overtuigd dat het schuldgevoel ook wat weg ebt.

James en Merijn betekenen ontzettend veel voor mij en ik wil een zo goed mogelijke partner en moeder zijn. Dit is eigenlijk niet te combineren als je ziek bent. Dit zorgt ervoor dat als ik mezelf goed voel, ik de dag te vol in plan met leuke dingen om mijn schuldgevoel tegenover hen weg te moffelen.

Lees ook: Leren plannen en vooruitdenken! 

Ben jij chronisch ziek en heb je hetzelfde ‘probleem’. Laat het dan vooral weten in de comments. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

14 maart 2017 door
De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee
Mama &zo

De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee!

Ik heb de keizersnee niet gezien als falen, totdat..

Ik had al twee ruggenprikken gehad maar de pijn kwam daar dwars doorheen. Het hielp niks. Ik lag uren lang te puffen en te kreunen totdat er werd gesproken over een spoedkeizersnede. Dit was eerder nooit ter sprake gekomen en dus moesten we allemaal even ‘schakelen’. Ik had hier zelf al snel vrede mee aangezien mijn ontsluiting niet vorderde. Het had dus ook geen zin om op deze manier door te gaan met bevallen.

Ik heb de keizersnee in de eerste tijd na de bevalling niet gezien als falen. Het kwam niet eens in mijn hoofd op, totdat ik bevallingsverhalen ging lezen van andere moeders. Ik las hoe zwaar, moeilijk maar ook hoe geweldig en intens het was om hun eigen kindje zelf te mogen aanpakken en op de borst neer te leggen.

Dit gevoel had ik ook wel willen voelen. Ik had James ook graag zelf op mijn borst gelegd en meteen willen vasthouden. Ik heb urenlang gestreden en afgezien om James eruit te persen. Wat zeg ik, om überhaupt ontsluiting te krijgen want deze bleef al die tijd steken op ‘een krappe 5 centimeter’.

Iedere vrouw is in staat om een normale bevalling te doorstaan..

Op een gegeven moment heb je niks meer te willen en moet je jezelf neerleggen bij de situatie. Bij een situatie die je misschien anders voor ogen had en ook anders had gewild.
Ik ben echt weleens jaloers op vrouwen die zo’n prachtige bevalling hebben meegemaakt. Een bevalling is toch iets wat vrouwen horen te kunnen, een kindje baren, daar zijn wij voor gemaakt! Dit waren de woorden van de gynaecoloog toen ik mijn angst over de bevalling uitsprak.

Zolang dat dit zo wordt uitgesproken zullen wij vrouwen, die een keizersnee moeten ondergaan, onzeker blijven over ons lichaam. Niet iedere vrouw is blijkbaar in staat om een bevalling via de normale weg te doorstaan en dat heeft helemaal niks te maken met zwakheid of geen echte vrouw zijn. Het is iets medisch wat dit doet blijken.

Ik hoor weleens verhalen van moeders met een ‘normale’ bevalling dat de bekende rozenwolk niet (meteen) aanwezig was. Die gevoelens zijn voor iedereen anders en het heeft er dus niets mee te maken met op welke manier je bent bevallen. Het is nou eenmaal het meest intense en heftigste wat je mee kunt maken als ouder en op welke manier een bevalling zich uit, doet er niet toe!

De emotionele en psychische gevolgen van een keizersnee!

Het zijn eigenlijk de vooroordelen die deze twijfel veroorzaken. Ik had een keizersnee wat ik psychisch (en lichamelijk) prima aankon en waar ik geen moment moeite mee heb gehad maar omdat er vanuit (onder andere) het ziekenhuis weinig uitgesproken wordt over een keizersnee omdat vrouwen toch wel ‘gewoon kunnen bevallen’. Ging ik twijfelen aan mijn kunnen.

Wat is er mis met mijn lichaam dat het mij niet lukt om zelf een kind op de wereld te zetten? Waarom kan mijn lichaam niet wat andere moeders wel kunnen? En wat je hoort te kunnen als vrouw?

Ik heb er werkelijk alles aan gedaan om James er op een normale manier uit te krijgen. Dit is niet gelukt. Ik heb de geboorte van mijn eigen zoon niet eens kunnen zien. Er hing namelijk een lelijk blauw schort voor mijn neus. Dit is vervelend en dat is zacht uitgedrukt. Ik had het liever anders gezien en dat is zacht uitgedrukt. Maar ben ik daarom minder moeder? Heb ik daarom een mindere band met mijn zoon?

Ik ben meteen ‘aan de slag’ gegaan als moeder. Ik heb hem innig geknuffeld toen hij op mijn borst lag. Ik hem tegen hem verteld hoe mooi, lief, sterk hij is en hoe welkom hij is in ons gezin. Ik heb hem bedankt voor het feit dat hij ons ouders heeft gemaakt. Juist hij.

Ik ben niet meer of minder moeder omdat ik een keizersnee heb gehad. Ik heb een kei (zer) sterke band met mijn zoon al vanaf het eerste moment. En het is emotioneel, het is zwaar en het is intens maar dat is iedere bevalling op haar manier. Het feit dat jij of ik een keizersnee hebben gehad, zegt niks over ons als moeder en zegt al helemaal niks over het on- kunnen of falen van ons lichaam!

Heb jij een keizersnee gehad en heb jij daar moeite mee gehad? Of juist helemaal niet? Laat het weten in de comments, ik ben benieuwd hoe jullie hierin staan en hoe jullie dit hebben ervaren!

Lees ook: Wat je moet weten voor een keizersnee!

6 maart 2017 door