Het begon met weeën op het terras!
In augustus 2014 hadden wij een positieve zwangerschapstest in onze handen. Ons geluk kon niet op en we genoten met volle teugen van de zwangerschap. Ik moest door mijn ziekenhuis geschiedenis in een academisch ziekenhuis bevallen. Gezien het feit dat de zieke van Crohn toen zeer actief was, had ik hier geen problemen mee. Het gaf me een veilig gevoel.
Onze kleine man vond het wel prima in mijn buik, hij bleef tot dik 41 weken lekker zitten en maakte zelfs toen nog geen aanstalte om een poging tot ontsnapping te wagen. Ik kreeg het uiteraard wat zwaarder de laatste weken maar alles verliep eigenlijk prima!
Een van de laatste controles in het WKZ werd ons verteld dat onze kleine man klaar lag voor de start. Hij was ingedaald en het zou eerdaags toch echt moeten gebeuren. Omdat wij 1,5 uur moesten rijden om naar het WKZ (Wilhelmina Kinderziekenhuis) te komen besloten we nog even een terrasje te pikken in de buurt.
Eenmaal lekker aan een broodje gezond en een verse jus kreeg ik buikkrampen. Het zal wel wegtrekken, dacht ik maar het werd steeds erger tot het moment dat ik midden in een overvol terras mijn weeën aan het wegpuffen was. Terwijl mijn man Merijn de weeëntimer erbij pakte strompelde ik naar de auto. Was het nu dan echt begonnen? Op het terras?
Zwangerschapsvergiftiging
In de auto werd het wat minder maar ik durfde nu niet zo’n langstuk terug te rijden. Wellicht begint het vanavond opnieuw en moet ik weer zolang in de auto zitten. We besloten een hotel te boeken in Zeist zodat we dichtbij het ziekenhuis waren. Twee dagen hebben we in het hotel gezeten voordat ik weer weeën kreeg en incombinatie met mijn hoofdpijn belde we het WKZ op waar we direct konden komen.
Ik had wat symtonen van zwangerschapsvergifiting en we kregen dan ook zelf te horen, gezien de aantal weken zwangerschap, dat ik het ziekenhuis niet meer zou verlaten zonder kindje. Dezelfde avond werd er gel op mijn baarmoedermond gesmeerd om de weeën wat sterker te laten worden. Ik had een kleine 3cm ontsluiting maar het was niet voldoende om mijn vliezen door te prikken.
Gelukkig mocht Merijn blijven slapen en vielen we al fantaserend over ons mooie wonder samen in slaap. Ik heb in totaal drie keer gel toegediend gekregen voordat de weeën echt doorzette. Mijn moeder kwam deze kant in, zij zou ook bij de bevalling zijn. Ze was nog geen uur binnen voordat de weeën echt serieus werden. Oh ja, ik had alleen maar rugweeēn, lucky me! Not, het was verschrikkelijk. Mijn man hing met zijn volle gewicht op mijn rug terwijl mijn moeder het met mij aan het mee puffen was.
Rugweeën non stop maar geen ontsluiting..
Helaas bleef te ontsluiting steken op 3cm en werd ik aangesloten op een weeënopwekinfuus om het sneller te laten verlopen. Nou, dat heb ik geweten! Rugweeën zonder pauze en ik maar puffen. Uiteindelijk heb ik een ruggenprik gekregen die het allemaal wat zou moeten verlichten en in de hoop dat mijn lichaam kon ontspannen zodat de ontsluiting zich kon uitbreiden.
Al vanaf het moment dat ik zwanger was had ik het gevoel dat ik een keizersnee zou krijgen. Mijn moeder heeft namelijk ook 4x een keizersnee moeten doorstaan omdat haar bekken te smal waren en ik had zo’n gevoel dat dit bij mij weleens hetzelfde kon zijn. Die dag heb ik bewust niet veel gegeten en weinig gedronken omdat alles in mij schreeuwde dat het op de ‘normale’ manier niet zou gaan. Ik had gelijk!
Op naar de OK!
De ruggenprik was inmiddels bijna uitgewerkt en nog steeds had ik nog maar een kleine 4cm ontsluiting. Het was midden in de nacht, de OK werd klaargemaakt, Merijn en ik werden in een groenoperatie pak gehesen en mijn moeder wachtte zenuachtig op de gang en dat is nog zacht uitgedrukt! 😉
Aangekomen bij de OK werd ik ontvangen door een anesthesist, dit bleek de vriend te zijn van mijn nichtje. Een hele leuke kennismaking, hij zag me meteen helamaal naakt!
Ik kreeg nog een ruggenprik om de boel te laten verdoven en werd aangesloten op talloze apparatuur wat ervoor zou zorgen dat het met mij allemaal goed zou gaan.
Is die chirurg wel uitgeslapen?
Wij waren er klaar voor, onze zoon zou binnen een paar minuten geboren worden! Voordat de chirug begon met snijden heb ik hem nog gevraagd of hij goed was uitgeslapen en wel instaat was om mijn zoon nu te halen. Laten we het er maar ophouden dat dit de zwangerschapshormonen waren èn ik zenuwachtig was voor de komst van ons kleine jongetje.
‘Mevrouw, let op. Hier komt uw zoon!’ en een paar seconde later op 17-6-2015 om 5:29 werd onze kleine man James geboren. Hij was pràchtig, had bruine haartjes, een mooi gaaf gezichtje en míjn neus. James werd direct meegenomen door de kinderarts voor de eerste controles. Dit was even een moeilijk moment, achteraf duurde het maar een paar minuten maar het leek voor mij uren te duren.
Merijn was bij James terwijl ze mij nog aan het dichtnaaien waren. Ik hoorde James niet huilen en maakte me zorgen. De kinderarts vertelde mij dat het normaal is dat een baby niet direct huilt bij een keizersnede en een paar minuten later had ik een gezonde James op mijn borst liggen.
Herstel & naar huis als gezin!
Ik werd aangesloten op een morfinepomp met de instructie: ‘Een paar keer drukken als je pijn voelt!’ en we reden samen, met James in mijn armen, terug naar de afdeling.
Mijn herstel verliep perfect, ik kon op dezelfde dag ’s avonds al naast mijn bed staan, De dag erna werd de morfinepomp verwijderd en mocht ik douche en de derde dag mocht ik al samen met James naar huis.
Voor alle vrouwen die voor het eerst een keizersnee gaan kragen, het is ècht niet het einde van de wereld. Het was dan wel geen ‘normale’ bevalling maar wel ontzettend mooi. Ik vertel jullie de volgends keer meer over mijn herstel!
Een keizersnee is dus ècht niet het einde van de wereld!
