Browsing Tag

opvoeding

Tot wanneer middagslaapje peuter?
Mama &zo

Tot welke leeftijd het middagslaapje van een peuter?

Twee keer per dag slapen.

In het eerste levensjaar van James sliep hij twee keer op een dag. ’s ochtends werd hij tussen 6:00 en 7:00 uur wakker maar begon om 9:00 uur alweer te gapen. Hij had het toen duidelijk nodig om twee keer per dag te slapen. Na zijn ochtendslaapje aten we fruit, gingen we samen spelen en na de lunch was het tijd voor zijn middagslaapje.

Het twee keer per dag slapen was na zijn eerste jaar niet meer van toepassing. Hij begon steeds vaker te huilen als hij ’s ochtends naar bed moest of James deed er langer over om ’s avonds in slaap te vallen. Het ochtendslaapje ging eraf. In het begin had James hier stiekem wat moeite mee maar dat was een kwestie van wennen.

James slaapt nu ’s ochtends alleen als hij ziek is of als hij enorm vroeg besluit om wakker te worden. Ik leg hem dan na het fruitmoment in bed maar dan slaan we zijn middagslaapje over anders is hij ’s avonds te wakker om naar bed te gaan. We brengen James ’s avonds om 19:00 uur naar bed. Dit heeft hij echt nodig want anders kakt hij helemaal in. Als we iets speciaals hebben of we komen later terug van visite dan is het geen probleem dat het wat later wordt. 20:00 uur is het max.

Ik hield mezelf strikt aan zijn slaapschema.

Ik heb mezelf in het begin strikt gehouden aan zijn slaapschema. James heeft bijvoorbeeld nauwelijks in de buggy geslapen. Als ik zag dat hij moe werd, ging hij naar bed en dat voor James prima. Hij was het gewend. Dit zorgde ervoor dat ik vaker aan huis gekluisterd zat omdat hij van mij in zijn bed moest slapen.

Als James het fijn vond om ook in de buggy te slapen was het geen probleem maar dit was niet het geval. Hij kon vaak de rust niet vinden waardoor hij dan oververmoeid raakte en we ’s avonds langer deden over het naar bed brengen.

De teugels heb ik iets losser gelaten.

James was en is een druk jongetje die net als zijn moeder af en toe over zijn grenzen heen gaat. Wij als ouders moeten deze grenzen bepalen. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik het belangrijk vind dat op tijd zijn rust neemt. De televisie heb ik liever niet aan maar dit heeft hij, vooral eind van de middag, net voor het eten, nodig om even tot rust te komen.

De teugels heb ik iets losser gelaten nu hij wat ouder is en zelf wat meer kan vertellen. Als James moe is wil hij ook graag naar bed. Wat dat betreft kijk ik per dag wat we doen met zijn middagslaapje. James heeft het over het algemeen nodig om ’s middags te slapen. Vooral nu hij naar de peuterspeelzaal gaat is hij bekaf als hij thuis komt. Maar als we een verjaardag hebben of we gaan een dagje weg, hoeft hij niet meer perse van ’s middags naar bed.

Hoe doen jullie dit? Slaapt jullie peuter nog steeds iedere middag of slaat hij of zij ook weleens over?

Mijn peuter wil niet zindelijk worden
Mama &zo

Mijn peuter wil niet zindelijk te worden!

Samen lezen en wachten tot er iets in het potje valt.

Afgelopen week schreef ik een artikel over onze aanpak om James zindelijk te maken. Het was geen verplichting maar we gingen een poging wagen. Dit liep iets anders dan we hadden gehoopt.

James vindt het interessant om te zien hoe zijn pop op het potje gaat zitten en zijn behoefte doet. Spelenderwijs ging hij steeds vaker op het potje zitten. Weliswaar met zijn kleding aan maar goed, het was een vooruitgang.

De beste tijd om het potje neer te zetten is na de lunch. Ik doe James zijn luier uit en samen gaan we op het potje zitten. Dit houdt in dat hij op het potje gaat zitten en ik daarachter met een boek in mijn handen.

Samen lezen en wachten tot er vanzelf iets in het potje valt. Het wierp zijn vruchten af want af en toe kwam er daadwerkelijk iets in zijn potje terecht. Trots als een pauw liep hij samen met mij mee naar het toilet om te zien hoe zijn behoefte verdween in het toilet. ‘Doei poep!’ riep James trots. Ook als het een plasje was trouwens maar dat terzijde.

Als papa of Lisa thuiskwamen van het werk, rende hij naar de deur, pakte hij hen hand en liep naar het toilet om duidelijk te maken wat hij had gedaan. Een sticker van een heel stoer vet gaaf dier werd op de koelkast geplakt en James was trots.

Huilend rende hij in mijn armen als hij moest poepen’.

Ineens wilde James niets meer met het potje te maken hebben. Als ik na de lunch zijn potje liet zien was het ineens: ‘NEE NEE NEE!’. Oke prima, doen we het niet. We zijn gezellig verder gaan spelen met de auto’s en zijn trein maar iedere keer als hij aanstalte ging maken om te poepen, gewoon in zijn luier, hield hij dit in.

Dit was absoluut niet de bedoeling. We zouden een poging wagen maar een verplichting moest het niet worden. Dit voelde James kennelijk anders. Huilend rende hij in mijn armen als hij moest poepen, hij werd bang.

Ik heb het potje even verstopt en we praten thuis even niet over poep, plas of het potje. We stoppen ermee. James is er kennelijk nog niet aan toe en dat is prima. Hij komt vanzelf wel weer en hij is nog jong genoeg. Desnoods beginnen we er pas aan als hij drie wordt.

Even was ik bang dat het echt een probleem zou worden. James hield een dag lang alles in en toen ik hem ’s avonds om 23:00 uur goed ging leggen rook ik dat hij inmiddels gepoept had. In zijn slaap heb ik hem verschoond en de volgende dag was het geen issue meer voor James.

Het is voorlopig goed zoals het is!

Hij geeft nog wel iedere keer aan als hij moet poepen, wat ook betekent dat hij moet plassen. Dit onderscheid kan hij nog niet goed benoemen. Als hij dit aangeeft zeg ik dat dit gewoon kan omdat James toch een luier aan heeft. Het potje staat onder de tafel, hij kan het zelf pakken als hij het nog eens wil proberen.

We vinden het voorlopig wel even goedzo. James is er nog niet aan toe en dat is prima. Als we binnenkort een Sinterklaaslijstje gaan maken dan zullen we daar een Baby Börn boy- pop opplakken. Hij kan huilen, lachen maar poept en plast ook op het potje. Wellicht wakkert dit iets aan en zo niet, ook prima!

Waarom peutergym zo belangrijk en leuk is?!
Mama &zo

Waarom peutergym belangrijk en leuk is?!

We begonnen met babyzwemmen!

De tijd gaat razend snel. Toen onze peuter nog een dreumes was heb ik verschillende activiteiten uitgeprobeerd om te kijken wat James leuk vond. Zo heb ik een tijd met James onder babyzwemmen gezeten. Dit was een goede keus want hierdoor is hij niet bang voor water. Dat heeft ook zijn nadelen want hij ziet totaal geen gevaar en kan zo het water inspringen als hij daar zin in heeft. Ons boefje. Opletten geblazen dus!

Ik had alleen geen zin om iedere week twee ochtenden te priegelen in het kleedhokje. James was toen der tijd nog nèt geen dreumes en kon nog niet zelf zitten. Thuis deed ik alvast mijn badpak aan, dat scheelde tijd en je kind omkleden is ook prima te doen. Maar met een Maxicosi, alle handelingen die ik moest uitvoeren om eindelijk in het zwembad te belanden en daarna weer in de auto te zitten was het voor mij, fysiek gezien, te zwaar.

Het doel wat ik voor ogen had, was bereikt. James is niet bang voor water, ook niet om kopje onder te gaan en lekker te spetteren. De handelingen en ’theorie’ wat ik bij babyzwemmen heb geleerd pas ik nu zelf toe in de praktijk als we met z’n alle gaan zwemmen. Dus dat hoofdstuk is afgesloten.

Het begin van peutergym!

Als dreumes was James een jongetje die graag op ieder meubelstuk stond en zich op die manier overal op, onder en tussen probeerde te wurmen. Ik ging op internet zoeken en ik kwam uit bij peuterdansen. Nu leek dit mij ontzettend leuk maar aangezien Merijn en ik allebei absoluut niet kunnen dansen en James hier ook niet geïnteresseerd in leek, hebben we dat maar gelaten voor wat het was.

We kwamen bij peutergym terecht. Als een dreumes die al ontzettend vroeg kon lopen liep hij tussen de nèt wat oudere peuters rond en klauterde op zijn eigen manier op de gymtoestellen. James vond het spannend, was terughoudend en iets wat verlegen maar ik zag dat hij genoot.

James is tot op heden enigszins, op zijn neefje Sam na die een halfjaar ouder is dan hijzelf heeft hij maar weinig leeftijdsgenoten waar hij mee kan spelen. De kinderen op de peutergym overvielen hem met hen enthousiaste geschreeuw. Dit was even wennen maar inmiddels is hij uitgegroeid tot een volwassen- peuter(puber) die met veel plezier mee doet aan dat enthousiaste geschreeuw.

Waarom peutergym zo belangrijk en leuk is?!

Ik heb even getwijfeld om ons opnieuw in te schrijven voor een seizoen peutergym. Ik was bang dat het teveel zou worden in combinatie met de nieuwe indrukken op de peuterspeelzaal. Kinderen en met name peuters en kleuters zijn dol op bewegen, klimmen en rennen. Het is goed voor de ontwikkeling en dat heeft mij overstag gehaald om door te gaan.

Hij vindt het geweldig. Als ik het nu vergelijk met het eerste seizoen peutergum is het een wereld van verschil. Waar hij toen nog stevig aan mama’s hand van toestel naar toestel liep, rent hij nu door de gehele zaal als een zelfverzekerd mannetje. Aan kinderen is hij inmiddels gewend door de peuterspeelzaal wat het eigenlijk alleen maar leuker maakt voor hemzelf!

James leert op de peutergym ontzettend veel. Hij moet in het begin in de kring zitten, vertellen dat hij aanwezig is. We beginnen met een liedje, dan even wachten op de uitleg van de gymjuf over de toestellen en dan kan het gymmen beginnen. James leert hier wat ‘wachten’ betekent doordat hij moet wachten op de kinderen die voor hem zijn.

Het duurt in totaal drie kwartier. Dat is precies goed, want daarna is hij afgemat en al zijn energie kwijt op een positieve gezonde manier. Aan het eind van de peutergym gaan we opnieuw in een kring zitten, zingen we een liedje en zeggen we elkaar gedrag.

Ik ben blij dat ik toch ben gegaan als ik zie wat voor voldoening hij haalt uit de gym. Het is gezond, hij kan zijn energie kwijt en leert ontzettend veel van de kinderen om zich heen.

Activiteiten met je peuter
Mama &zo

Activiteiten met je peuter! Hoe doen wij dat?

De ochtend staat in het teken om het huis ‘dag’ klaar te maken.

Ik vind het belangrijk om met James samen te spelen en dat merken ze bij de peuterspeelzaal. Hij vindt het soms moeilijk om zelf iets te verzinnen om mee te spelen en mijn ideeën zijn ook niet eindeloos.

James is een peuter van dik twee jaar oud. Hij kan zich redelijk goed zelfvermaken maar James speelt liever samen met mij, papa of Lisa. Het liefst met alle drie zodat hij lekker kan dollen maar dat is niet altijd mogelijk. Een huis met drie volwassenen en een kind vergt nogal wat tijd wat we in het huishouden moeten steken.

In het begin moest ik hier mijn weg in vinden en dan praat ik over 1,5 jaar geleden maar inmiddels gaat dit prima. James heeft wat dat betreft een makkelijke leeftijd. Je bent niet meer de hele dag bezig met flesjes en voedingen. We kunnen hem nu het een en ander uitleggen en hem hierbij betrekken.

De ochtend staat meestal in het teken van de dag opstarten en het huis ‘dag’ klaarmaken. De ramen worden open gezet, de bedden laan we open, de vaatwasser wordt leeggeruimd en de eerste was wordt gedraaid. Als ik benenden bezig ben, speelt James zelf met zijn speelgoed.

Wij betrekken James bij het huishouden.

Als ik naar boven ga, neem ik hem gezellig mee en doen we samen de was. James gaat de ene keer spelen met het speelgoed wat op zolder staat en de andere keer helpt hij mij om de kleding in de wasmachine te stoppen. Super leuk. Wel etxtra opletten geblazen want het kan zomaar zijn dat er ineens een auto in de droger ligt.

Je kind spelenderwijs betrekken bij het huishouden gaat prima en op deze manier heb je een opgeruimd / schoon huis voor zover dat dit kan met een peuter én ze leren er een hoop van. James vindt het bijvoorbeeld hartstikke leuk als ik hem laat afwassen. Ik zet een bak met een laagje water op zijn speeltafel met wat bordjes en pannetjes uit zijn keuken, sopje erbij én afwassen maar!

Het is even iets anders dan al zijn politiewagens, brandweerauto’s en zijn ambulance waarvan het geluid het liefst de hele dag aan staat. Lucky me! James trapt er nu nog af en toe in als wij zeggen dat de auto’s even slapen, dat ze moe zijn van de stukken rijden maar binnenkort vindt hij zelf het aan en uit knopje! 😉

Modder maken en een wandeling in het bos is favoriet.

James helpt ook altijd met het avondeten voorbereiden. Hij vindt het leuk om de aardappelen aan te geven, de groente te wassen onder de kraan en de borden klaar te zetten op tafel. Als het even kan ga ik samen met hem naar buiten, pak in een grote pan of bak waar ik water bij doe, hier doe ik wat zand bij en roeren maar!

Hij vindt het geweldig want het is na zijn idee eten wat hij aan het maken is, net zoals mama, ehm Lisa altijd doet. Je bent zeker weer een half uur verder en James vindt het fantastisch om, letterlijk, wat aan te ‘modderen’.

Goed, het feit dat de herfst is aangebroken en de winter voor de deur staat wil nog niet zeggen dat we niet meer naar buiten kunnen. Weliswaar met een jas aan maar dit houdt ons niet tegen om even een frisse neus te halen buiten. Een wandeling in het bos is momenteel favoriet. James geniet van de gekleurde bladeren aan de boom en de paddestoelen in het bos.

Activiteiten met je peuter, hoe doen jullie het?

De normale activiteiten wat je met je peuter kunt doen zoals verven, tekenen, knutselen, zingen of dansen kun je natuurlijk ook wat aanpassen. We hebben laatst een grote denneappel uit het bos gehaald om die vervolgens samen te verven. Het wordt dan een heel proces en een leuke activiteit!

James leert op de peuterspeelzaal stapje voor stapje om zichzelf te vermaken. Hierin hebben wij natuurlijk ook een aandeel maar dat valt niet mee. Als hij even zelf speelt komt hij naar ons toegelopen en neemt hij ons aan de hand mee. Het ziek zijn heeft hierin ook een groot aandeel. Hij was toen gewend om extra veel te knuffelen en aandacht te krijgen waardoor het nu lastiger wordt om dat af te bouwen.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en activiteiten met je peuter! Laat het weten in de comments. Zo kunnen we ervaringen uitdelen.

Nadelen samenwonen drie volwassenen en een peuter
Mama &zo

De nadelen van met drie volwassene en een peuter samenwonen.

Je kunt het zien als een (extra) oppas.

In een vorig artikel schreef ik bizarre situaties die we tegenkomen omdat ik samenwoon met mijn nieuwe partner Lisa en ex-man. Dit artikel was populair. Het haalde de Telegraaf met positieve en negatieve reacties waar ik later op heb gereageerd middels dit artikel.

De situatie is onveranderd. Het gaat hetzelfde als toen. We wonen met drie volwassenen en één puberpeuter samen. Het verloopt nog steeds prima. We zijn gelukkig voor zover je dat kunt zijn in een scheiding, kunnen goed met elkaar praten, hebben iets minder tijd voor bordspelletjes maar er wordt geregeld gelachen met elkaar.

Natuurlijk zijn er ook nadelen van het samenwonen met drie volwassenen en dan heb ik het vooral over de opvoeding en omgang met James. We hebben allemaal onze eigen verplichtingen. Nu hebben we iets meer mogelijkheden om af en toe te kunnen schuiven. Je kunt het zien als een (extra) oppas. Het verschil is dat Lisa ’s avonds naast mij in slaap valt en een oppas weer naar huis vertrekt.

James werd boos omdat hij ’s ochtends geen koekje kreeg.

James vindt het hartstikke gezellig. Soms net iets té gezellig. Ik had een aantal dagen tot laat in de avond gewerkt waardoor ik de ochtend daarna met Lisa of Merijn afwissel. Het is simpel. Ik houd het niet vol om na een avond tot laat werken, in de ochtend vroeg op te staan. Het afwisselen van de ochtend kan prettig zijn als het noodzakelijk is. Het liefst doe ik het uiteraard zelf!

Het verloop ging altijd prima tot dat ik James in de ochtend uit bed haalde om gezellig met z’n tweeën de dag te starten. Lisa en Merijn waren aan het werk. James werd boos omdat hij van mij geen koek kreeg. Hij wilde zijn fruit eerder, ruimde zijn speelgoed niet op zoals ik dat hem had geleerd en hij wilde absoluut niet zelfspelen.

Ik heb James die ochtend voor het eerst op de gang gezet. Zijn gedrag was onacceptabel. Dit had indruk gemaakt en uiteindelijk hebben we alsnog een fijne dag gehad samen. Echter komt zijn gedrag niet uit de lucht vallen. Ik besloot het nog even voor mezelf te houden en te kijken waar het aan kon liggen dat James zich nu anders ging gedragen.

James was aan het uitproberen en het heeft gewerkt.

Een dag later was iedereen thuis. Lisa was aan het koken. Merijn was zijn spullen aan het pakken om naar zijn werk te gaan en ik was samen met James aan het kleuren. James vroeg, zoals wel vaker, om een snoepje. Het was etenstijd en ik kon mezelf voorstellen dat hij trek begon te krijgen. Ik vind het niet nodig omdat het avondeten bijna klaar was.

James nam hier geen genoegen mee en ging naar papa met dezelfde vraag. Hij antwoordde gelukkig hetzelfde als ik maar toen James uiteindelijk ook aan Lisa vroeg om een snoepje, begon er bij mij een belletje te rinkelen. We hebben allemaal onze eigen gewoontjes als het gaat om de verzorging van James. Dat is prima. Er zitten altijd verschillen tussen papa en mama.

Het is echter niet de bedoeling dat James bij iedereen gaat uitproberen. Dit is iets wat James niet uit zichzelf bedenkt. Hiervoor moeten wij een steekje hebben laten vallen en hem op die manier op dat idee hebben gebracht. Het is ongetwijfeld weleens voorgekomen dat hij van mij geen snoepje mocht terwijl Lisa of papa dat op dat moment geen probleem vonden.

De nadelen van met drie volwassene en een peuter samenwonen.

Merijn en ik doen de opvoeding zoals wij denken dat we het goed doen. Lisa volgt hierin. Dat lijkt me vanzelfsprekend. Het is ons kind. Wij zijn en blijven de ouders. Ik wil niet dat als ik de ochtend opstart samen met James, de boosdoener zijn.

Het was tijd om met z’n alle rond de tafel te gaan om de ogen weer dezelfde kant op te laten wijzen. James krijgt twee boterhammen in de ochtend, melk en daarna water. Hij moet meehelpen om zijn speelgoed op te ruimen en er wordt niet gegooid. Geen snoepjes tot na zijn middagslaapje en een cracker, fruit of rauwkost als hij honger lijkt te hebben.

Dit was op het moment dat James net ziek was geweest. De huisarts had ons verteld dat hij nu een inhaalslag kon maken en we James best wat extra’s mochten geven. Mits het gezond is natuurlijk.

Iedereen bleek op een andere manier de ochtend op te starten. Dit veroorzaakte voor James de gelegenheid om hier flink gebruik van te maken. Na een goed gesprek weet James precies waar hij aan toe is. Zeg ik nee, zeggen zij dat en zeggen zij nee, zeg ik dat.

Lees ook: Samenwonen met je partner en ex- man – Bizarre situaties! 

Lees ook: Gescheiden en de feestdagen? Hoe vieren wij het?

Consequent zijn vinden wij belangrijk. Dit wordt moeilijker als je met meerdere volwassenen bent. Gelukkig is het nu weer rechtgetrokken maar dat is wel eens van de nadelen!

Hoe een kind zelfvertrouwen geven
Mama &zo

Hoe je kind zelfvertrouwen geven als je dit zelf niet hebt?

Iedereen wil aardig gevonden worden.

Een zelfbeeld is de manier waarop je over jezelf denkt. een peuter kan nog niet bewust nadenken over zichzelf. Het zelfbeeld heeft invloed op je zelfvertrouwen en dat is wel iets wat je jouw peuter of kind kunt meegeven.

Mensen die van zichzelf onzeker zijn hebben vaak de angst om te falen. Het niet kunnen voldoen aan de hoge eisen die zij aan zichzelf stellen. Of eisen die je van andere krijgt opgelegt. Je kunt over verschillende dingen onzeker zijn, uiterlijk, afkomst, geaardheid of dagelijkse bezigheden.

Het gebrek aan zelfvertrouwen kunnen wij als mensen vaak prima verbloemen. Je vertoont vaak stoer, druk en sociaal wenselijk gedrag om andere niets te laten vermoeden van jouw onzekerheid. Ik kan dit als geen ander beamen.

Iedereen wil aardig gevonden worden voor de mensen in je omgeving. Dit is vooral als kind belangrijk want je wil niet gepest worden maar voor een volwassene is dit exact hetzelfde. Je kunt het alleen beter relativeren. Het is logisch dat niet iedereen op de wereld je aardig kan vinden. Er zijn immers zoveel verschillende mensen die over alles anders denken.

Namate je ouder wordt kom je erachter dat het ook niet belangrijk is om aardig gevonden te worden door iedereen, zolang je maar respect hebt voor de denkwijze van een ander, die anders is dan jezelf hebt. Een masker werkt dan vaak prima. Als ik ‘vroeger’ ergens onzeker over werd, deed ik mijn masker op waardoor dat mezelf hielp om iets wel te durven of te doen.

De persoonlijkheid van een kind speelt mee maar ook de ouders spelen een belangrijke rol!

Onzekerheid is naast een irritant gevoel ook waardevol. Iedereen heeft onzekerheden, ook mensen die beweren dit niet te hebben. Het is menselijk, iets waar iedereen mee te maken heeft, wellicht op een ander vlak en het is iets wat je best af en toe mag laten blijken. Je zult merken vaak meer begrip te krijgen van mensen uit je omgeving als je jouw masker thuis laat, jezelf bent en vertelt waarom je iets niet durft of bang bent.

In mijn kinderjaren was ik een vrolijk, zeker meisje, die voor haar gevoel de hele wereld aan kon. Dit is veranderd op het moment dat ik ziek werd. Ik werd onzeker over mijn lichaam wat veranderde en bang voor de reacties van andere als ze het over werk en opleidingen ging. Het feit dat ik door mijn ziekenjaren niet de kans heb gekregen om mijn diploma te halen, veroorzaakt een onzekerheid, inmiddels heb ik geleerd dat er soms dingen gebeuren die buiten waar je geen invloed op hebt. Zoals dit, in mijn geval.

Kinderen ontwikkelen eerst vertrouwen in hun omgeving en een beeld over zichzelf. zodra de wereld om hen heen groter wordt, gaan ze ook merken zelf invloed te hebben en zo ontwikkelt er een zelfvertrouwen (of niet). De persoonlijkheid van een kind speelt mee maar de ouders en de omgeving van een kind speelt hierin ook een belangrijke rol.

Het is logisch dat een kind veel waarde hecht aan de woorden van de ouders omdat de relatie vaak intensief is tussen ouder en kind. Het is onze taak om hier zo goed mogelijk mee om te gaan en het onze kinderen te laten voelen dat wij positief over ze denken.

Ik keek naar mezelf en stond daar net zo onzeker als James.

Een tijdje geleden ging ik samen met James naar een kinderplaza waar hij lekker een middag heeft gespeeld. Dit was in de tijd ver voor de peuterspeelzaal, James is enig kind waardoor hij op dat moment overspoeld werd door alle kinderen die daar door elkaar aan het rennen waren. Hij stond onzeker in het midden van de peuterplek te kijken naar wat de andere kinderen aan het doen waren maar durfde zelf niets.

Ik keek naar mezelf en ik stond daar eigenlijk precies hetzelfde als James. Spiegelen is belangrijk, zo kun je het gedrag van je kind soms beter begrijpen. Als je hier bewust naar durft te kijken kun je er wellicht iets aan doen. Terwijl alle moeders met elkaar aan het praten waren, zat ik daar in mijn eentje te kijken naar mijn onzeker mannetje die heel graag mee wilde doen maar niet wist hoe hij moest beginnen.

Het is logisch dat een dreumes of peuter van die leeftijd, zonder ervaring met andere kinderen, op deze manier reageert maar dit liet mij wel beseffen dat ik daar iets mee moest. Ik voelde mezelf opgelaten, onzeker en niet prettig in die situatie. Ik zag daar alleen en wist niet goed wat ik moest doen. James stond er precies hetzelfde bij en ik ben toen samen met James gaan klimmen en klauteren in de speeltoestellen om zo wat losser te komen.

Dit deed James goed, de tweede keer dat ik samen met hem naar een kinderplaza ging, durfde hij al wat verder te spelen zonder mij in zijn buurt. Hij probeerde wat contacten te leggen met andere kindjes voor zover hij dat op die leeftijd kan doen en dat deed hem goed.

Hoe een kind zelfvertrouwen geven als je dit zelf niet hebt?

James is niet gewend aan kinderen die schreeuwen en gillen, niet persé omdat ze boos of verdrietig zijn maar vanuit hen spel. Hij hoort dit nooit en kwam iedere keer met een pruilende lip naar mij toegerend als een kindje iets te hard naar zijn zin begon te schreeuwen. James werd hier onzeker en verdrietig van. Inmiddels is hij heel wat gewend en merk ik dat de peuterspeelzaal een grote positieve rol speelt in zijn ontwikkeling.

Het bos is momenteel favoriet. James is geïnteresseerd in alles wat er in het bos is te vinden. Hij vindt het geweldig om hier samen met ons doorheen te wandelen en over eikels en paddestoelen te praten. Dit doen we dan ook vaak, zo gingen wij laatst naar een speelbos. Dit is een speeltuin midden in het bos waar kinderen lekker kunnen spelen terwijl de hond uitraast.

In dit speeltuintje was een kindje van dezelfde leeftijd als James die constant van de kabelbaan afging. James vond dit ontzettend interessant maar als ik vroeg of het ook wilde proberen, knikte hij nee. Ik zag aan hem dat hij het graag wilde maar het spannend vond. In tegenstelling tot een aantal maanden geleden, nam ik het voortouw. Ik stapte op de andere moeder af om te vragen of wij ook een poging mochten wagen op de kabelbaan. Alleen durfde James het nog niet maar samen met mama vond hij het geweldig!

Ik heb misschien iets minder zelfvertrouwen dan dat ik zelf had gehoopt. Ik ben mezelf hiervan bewust en probeer daar aan te werken, voor mezelf maar vooral voor James. Ik merk dat hij losser komt, meer gaat durven en zelfvertrouwen krijgt als hij merkt dat hij iets goed kan.

Volg je hart, want dat klopt!
Mama &zo

Volg je hart, want dat klopt!

Ik werd aan het denken gezet.

De quote van mijn blog is ‘Volg je hart, want dat klopt!’ en ik heb hier eigenlijk nog nooit een artikel over geschreven. Tot nu.

Ik had gisteren een gisteren van mijn vrijwilligerswerk. het ging over kinderen & jongeren. De eerste dag voornamelijk over kinderen en de tweede dag die nog moet volgen, gaat het over jongeren. We gaan wat dieper in op de stof over een delict waarin een kind is betrokken ófwel het delict mee heeft gekregen in zijn of haar omgeving en hen gedrag wat daaruit vloeit.

Op zo’n cursus dag leer ik nieuwe mensen kennen die hetzelfde werk doen als jij, dit schept uiteraard al een band. Je zit daar immers voor precies hetzelfde. Het mooie aan dit alles is, is dat je op een dag als gisteren erachter komt dat iedereen anders denkt. Iedereen heeft zijn of haar idee over de aanpak van bijvoorbeeld de opvoeding.

Je leert van elkaar want bij een cursus zoals deze ben je genoodzaakt iets verder te kijken dan je neus lang is. Een vrouw die gisteren aanwezig was op de cursusdag heeft mij aan het denken gezet. Hoe mooi is dat? Zij vertelde dat dochter van drie jaar nog steeds borstvoeding krijgt en zij vanaf de geboorte met haar kind en man samen slaapt.

Dit is volgends de boekjes tegen de regels in én dat is precies de boodschap van dit artikel. Je kind zou afhankelijker worden. Hier op latere leeftijd last van kunnen krijgen. Het is minder veilig om met je kind in één bed te slapen en zo kan ik nog wel even doorgaan met de nadelige gevolgen aldus de boeken.

De opvoeding en het ouderschap heeft alles te maken met gevoel.

Het is eigenlijk bizar dat er ooit regels zijn verzonnen die laten blijken dat het goed is voor een kind om als ouder op een bepaalde manier te handelen. Op welk soort kind is dat gebaseerd? Iedereen is anders dus bij iedereen werkt het ook op een verschillende manier.

De opvoeding en het ouderschap heeft alles te maken gevoel, vandaar mijn quote in de titel. Er kunnen nog zoveel onderzoeken zijn geweest of nog gaan komen maar het gaat vooral om jouw gevoel als ouder zijnde. Niemand precies kan weten wat goed is voor jouw kind en op welke manier je moet handelen. Het komt erop neer dat niemand weet hoe je precies moet handelen maar hoe je handel, altijd goed is als je dit vanuit je hart zo voelt.

Ik heb in mijn zwangerschap meerdere boeken versleten over de opvoeding. Adviezen en tips bijwijze van opgeschreven in een een schrift zodat dit mij altijd bij zou blijven en ik een wegwijzer had voor het moederschap. In de praktijk werkt dat niet zoals het in eerste instantie doet blijken.

Alles loopt anders in de praktijk omdat jij en jouw kind anders zijn dan hen.

Je wordt op internet gebombardeerd met tips en tricks maar dit is niet gebaseerd op jouw kind. Mits je jouw kind hebt uitgeleend voor zo’n soort onderzoek of aan een andere moeder die het blijkbaar beter denkt te weten. De opvoeding van mijn ouders was in mijn ogen geweldig. Ik had mezelf voorgenomen een mix te maken tussen de opvoeding die de vader van James heeft gehad, daar de positieve uit te halen en die toe te passen bij James.

Dit loopt ook anders in de praktijk want jij bent een ander persoon dan dat je ouders zijn. Mijn moeder vindt mij bijvoorbeeld consequenter tegen James dan dat zij ooit tegen ons heeft gedaan. Dit is iets waar ik mezelf prettig bij voel en waarbij ik merk dat dit voor James en mezelf, het beste is. Je leest overal dat consequent zijn belangrijk is maar iedereen doet het op een andere manier en op een ander moment.

In tegenstelling tot de vrouw van mijn cursus, vond ik het juist belangrijk om James aan zijn eigen kamer te laten wennen, om hem een plekje te geven waar hij zichzelf veilig kan voelen. Een plekje, waar wat van hem is en waar ik niet altijd ben. Ik wil hem hiermee een stukje zelfvertrouwen geven en ik voel mezelf hier fijn bij. James overigens ook, die slaapt iedere nacht als een roosje in zijn eigen stoere kisten- bed.

Volg je hart, want dit klopt!

Moeders, ouders, mensen, denk zelf na over wat je prettig vindt of niet. Kijk niet na alle artikelen die op het web te vinden zijn over hoe je het beter kunt doen. Als jij je hart volgt, klopt dat en maak jij goede keuzes die voor jou op dat moment zo voelen. Het kan dat je hier later anders overdenkt. Dit pas je toe zodra dit voor jou goed voelt.

De meningen van andere doen er niet toe zolang jij je prettig voelt. Ik vind het interessant om met mensen te praten die juist anders denken zoals ik. Het filosoferen over onderwerpen en de andere denkwijze fascineert mij. Hoe zit dat bij jou? Loop jij een kudde achterna of bewandel jij je eigen weg met vallen en opstaan?

Mijn peuter heeft huiswerk
Mama &zo

Mijn peuter heeft huiswerk!

James vindt kinderen interessant.

James zit enkele weken op de peuterspeelzaal. Ik schreef hem een half jaar geleden in omdat ik bang was voor wachttijden. Dit viel gelukkig mee. James kon meteen van start toen hij twee jaar werd. James is nét voor de zomervakantie jarig hierdoor leek het ons geen goed plan om hem hiervoor al te laten wennen. Als we dit wel hadden gedaan, moest hij twee keer wennen en dat vond ik sneu. De stap om naar de peuterspeelzaal te gaan is al groot genoeg.

Alles vertelde ons dat James toe was aan ‘schooltje’. Een nieuwe uitdaging en kinderen om zich heen. Het is voor James belangrijk om met andere kinderen te spelen. Hij heeft één neef van zijn eigen leeftijd maar verder is iedereen een stuk ouder in onze familie en vriendenkring.

Kinderen vindt James geweldig. Hij kan uren kijken naar hoe andere kinderen spelen. Hij leert hiervan en later zien wij dat hij het toepast als hij alleen is. Een glijbaan waar James over twijfelt, probeert hij eerder als hij ziet dat andere kinderen het ook doen.

Intense zielige krokodillen tranen.

De eerste keer naar ‘schooltje’ was spannend voor zowel mama als James kan ik je vertellen. Het verliep prima want James ging, iets wat onzeker, maar meteen spelen. Hij stond zwaaiend voor het raam toen ik wegliep. Ik was gewaarschuwd door moeders in mijn omgeving dus ik was voorbereid op een drama- afscheid met dikke krokodillen tranen en een pruillip. Dit bleef uit en dus was het voor mij gemakkelijker om de uren door te komen.

James was gesloopt toen ik hem kwam ophalen. De indrukken voor een kind van die leeftijd is gigantisch. Je kunt het vergelijken met een volwassenen die start bij een nieuwe baan. Je krijgt zoveel informatie, prikkels en nieuwe indrukken dat je vaak blij bent als je ’s avonds op de bank ligt. Wij kunnen dit beter relativeren dan een peuter van twee.

Hij had moeite met slapen die middag. De tweede keer naar school ging het dan ook moeilijker. James liep vrolijk naar binnen en ging meteen spelen terwijl hij mij goed in de gaten hield. Ik heb een kwartier met hem mee gekeken en gespeeld en toen ik James vertelde dat mama naar huis ging en hem straks weer kom ophalen, kwamen die intense zielige krokodillen tranen. Vreselijk!

James zit met alle kinderen in de kring.

Het is een normaal proces. Er zijn nauwelijks kinderen van die leeftijd die geen moeite hebben met het afscheid op schooltje. James moet wennen aan het feit dat mama er even niet is en hij moet leren beseffen dat ik hem altijd weer kom ophalen. Ik zie genoeg kinderen voor het raam staan met dezelfde krokodillen tranen, ook kinderen die wat ouder zijn dan James.

De laatste keer ben ik om het hoekje blijven kijken. Ik zag dat hij na vijf minuten alweer ging spelen met zijn auto’s. De juffrouw van James stak haar duim op en op deze manier kon ik met een gerust hart vertrekken. In de uren dat ik alleen ben gaan ook steeds beter. De eerste paar keer heb ik na een uur even gebeld naar zijn schooltje om te vragen hoe het ging met James. Dit is nu niet meer nodig.

Het is heerlijk om te zien dat je kind het naar zijn zin heeft. Als ik hem ga ophalen sta ik altijd even om het hoekje te kijken wat hij aan het doen is. James zit gezellig in de kring net zoals de andere kinderen. Heel schattig om te zien. James laat vol trots zijn tekening zien en de inhoud van zijn broodtrommel die helemaal leeg is.

Mijn peuter heeft huiswerk meegekregen!

Deze keer kreeg hij ook een brief mee met huiswerk. Het thema is ‘Herfst’. Hij moest verschillende spullen uit het bos meenemen naar schooltje om hier uiteindelijk iets moois van te kunnen maken met de andere kinderen. James kreeg ook een formulier woorden: Eikel, dennenappel, egel, laarzen, kastanje etc. We kregen als tip mee om dit te oefenen thuis zodat hij op schooltje hierover kan vertellen.

Onze peuter krijgt huiswerk mee. Op deze manier worden wij als ouders betrokken bij wat er precies op school gebeurd. Het voelt voor ons prettig om James te kunnen helpen zodat hij zich zekerder voelt als hij op school is. Hij kent de plaatjes en de woorden en het is altijd fijn om mee te kunnen praten.

James is helaas de afgelopen twee keer niet kunnen gaan omdat hij als een dood vogeltje bij ons op de bank lag. Jeetje, wat is ons mannetje ziek geweest. Gelukkig is hij inmiddels opgeknapt en is de eerste schooldag voor James achter de rug.

De juffrouw vertelde ons dat James, voordat hij ziek werd, bezig was om met andere kinderen te spelen. Nu hij ziek is geweest is moet hij weer van vooraf aan beginnen. Dat is sneu want hij was op de goede weg. James is wat onzekerder nu hij een tijdje uit de running was maar dat komt vast weer goed!

Hoe vindt jij het dat je kind al zo vroeg huiswerk krijgt? Goed of vindt je ze hiervoor nog te jong?

Mama &zo

Is muziek belangrijk in de opvoeding?

Klassiek was niet stoer om te luisteren.

In deze tijd kun je nauwelijks nog zonder muziek. Je hoort het overal op de radio, tv en eventueel op je werk. Er zijn zelfs verschillende programma’s te zien die draaien om muziek, dans en zang. Ik vind het heerlijk om af en toe naar muziek te luisteren maar het is wel veranderd namate ik ouder ben geworden.

In mijn jeugdjaren heb ik heel wat uren doorgebracht met het openbaar vervoer. Het was voor mij absoluut geen optie om zonder muziek in de bus of trein te zitten. Muziek had ik altijd bij en in mijn oren, waar ik ook was. Er was geen specifieke muziek waar ik van hield, nou ja, het was alles behalve klassiek en rock maar verder kon ik overal naar luisteren.

Ik moet hier bij vermelden dat klassiek gewoon absoluut niet stoer was om te luisteren. Je bent dan op een leeftijd waarin je beïnvloedbaar bent door de mensen om je heen, klasgenoten bijvoorbeeld. Als jouw muzieksmaak anders was of je kende het nummer niet, viel je buiten de groep. Ik trok mezelf dat kennelijk aan en vond klassieke muziek dus ook stom, net zoals de rest, lekker veilig!

Mijn ‘muzikale’ opvoeding.

Mijn wilde haren lijken wat te zijn verdwenen want inmiddels leef ik best een burgerlijk bestaan. Het komt nu steeds vaker voor dat ik de radio uitzet in de auto en even geniet van de stilte. Burgerlijk en ouderwets he? Lisa luistert het liefst overal en altijd muziek en ik vind het gezellig om mee te zingen, ehm blèren en daarvan te genieten maar af en toe de radio uit vind ik ook prettig.

Een muzikale opvoeding heb ik totaal niet gehad, hoewel ik vroeger wel in een koor heb gezongen. Het is onvoorstelbaar maar waar. Ik zat op muziekles samen met een vriendinnetje. Ik kon geen noot raken maar het was altijd erg gezellig. Je moet samen werken om er een mooi geheel van te maken en dat is goed voor je ontwikkeling.

Je kreeg op het einde van de muziekles een instrument en als de ouders binnenkwamen lopen om ons op te halen, lieten wij nog een nummer horen wat we dat uur hadden geleerd. Het heeft niet lang geduurd hoor, die muziekles. Ik was een meisje die graag met sporten bezig was maar ik wilde alles proberen. Ik was nieuwsgierig naar wat er allemaal nog meer was buiten sport!

Mariorette, atletiek, muziekles, voetbal, tennis, streetdance, ik heb alles geprobeerd. Mijn hart lag uiteindelijk bij sporten maar dat betekent niet dat ik muziekles saai vond. Ik had het gewoon te druk, ik moest keuzes maken omdat ik alles leuk vond en uiteindelijk heb ik muziek geskipt.

Muziek draagt bij voor de taalontwikkeling van je kind!

Mijn broer kon wel goed pianospelen, ook hij heeft onder muziekles gezeten en dat ging verder dan wat ik deed. Hij speelde echt een instrument en leerde noten te lezen. Een lange tijd heeft er een groot Orgel gestaan in onze woonkamer. Dit bracht een hele hoop gezelligheid want met Sinterklaas werd er op het Orgel een liedje gespeeld in plaats van een standaard CD.

Hoe je kind zich muzikaal ontwikkeld, ligt voornamelijk aan de ouders. Iedereen wordt geboren met een gevoel voor muziek. Door vroeg te beginnen met muziek, door het zingen van kinderliedjes, rijmen of ritmes slaan, stimuleer je zijn muzikaliteit.

Door de dagelijkse sleur en gebrek aan tijd komt het vaak voor dat ouders minder zingen voor hen kind van vroeger. Bij mij is dat niet anders. Toen James nog een baby was, zong ik ontzettend veel voor hem, het klonk niet mooi maar hij viel daardoor in slaap. Daarna is dat een beetje afgezwakt tot nu. Op de peuterspeelzaal hoort hij nu verschillende liedjes waardoor ik probeer om dit thuis ook voort te zetten.

Dansen doet hij af en toe maar daar ligt zijn interesse niet, of nog niet, want wat niet is kan natuurlijk nog komen maar liedjes luisteren vind hij geweldig. Het is een bijdrage aan zijn taalontwikkeling en het stimuleert het gehoor. Muziek heeft alles te maken met een bepaald gevoel en een kind leert op deze manier beter zijn of haar gevoelens te uiten.

Vind jij muziek belangrijk in de opvoeding? Wil je er meer aan doen dan dat je nu doet? Of ben je er juist heel veel mee bezig? Ik ben benieuwd!

Waarom is een knuffel zo belangrijk voor een kind
Mama &zo

Waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

James had nooit interesse in een knuffel.

James is dikke vrienden met zijn knuffels: Aap en Konijn. Zij zijn een onafscheidelijk trio en het liefst de hele dag samen maar waarom is een knuffel belangrijk voor je kind?

In mijn zwangerschap kocht ik zoals vele moeders een knuffel voor James. Dit was een schattig gezicht en hier zat verder niets achter. Het zag er leuk uit als hij in bed lag met zijn knuffels, mooi voor de foto!

Ik heb verschillende keren een knuffel bij hem gelegd maar het leek James niets te interesseren tot het moment dat hij bang werd in het donker. Wij woonde destijds bij mijn ouders waar zijn kamer een stuk donker was dan in ons ouderlijk huis. James had altijd een prima slaapritme maar door de welbekende verlatingsangst, iets waar de meeste kinderen last van krijgen, veranderde dit en wilde hij niet meer slapen.

Kinderen met knuffels hebben een moeizame hechting gehad met zijn of haar ouders?

Het internet was afgestruind voor tips en het werd al snel duidelijk dat dit een fase was. Kinderen lopen ontelbare fases door in de kinderjaren. Als ik James naar bed bracht, ging hij lief liggen terwijl ik een liedje voor hem zong. Als ik wegliep dan was het huilen geblazen terwijl dit voorheen geen probleem was. Op dat moment dat ik dacht het dat het een goed idee was om een knuffel aan te schaffen. In de hoop dat het zijn vriendje wordt waardoor hij gemakkelijker in slaap valt.

Knuffels hebben altijd tijd, zijn nooit boos en alleen van je kind. Je hoeft je knuffel niet te delen met andere zoals je het speelgoed vaak wel moet delen. Sommige mensen denken dat kinderen knuffels nodig hebben omdat de hechting met de ouders moeizaam is verlopen. Onderzoek heeft uitgewezen dat dit niet het probleem hoeft te zijn.

Een knuffel zorgt voor veiligheid.

Het gebruik van een knuffel hangt samen met het slaapritueel. Kinderen met een knuffel zijn niet perse angstiger dan een kinderen zonder knuffel. De functie van de knuffel veranderd namate het kind ouder wordt. Hij of zij gaat het dan gebruiken als iets dierbaars. De knuffel is niet meer nodig om je veilig bij te voelen.

Een knuffel kun je niet uitzoeken voor je kind. Je kind maakt deze keuze zelf en hoe en waarom je kind een bepaalde knuffel leuker vindt als de ander, weet niemand. Ik had bijvoorbeeld een grote beer met een leuk pakje aan en een slaapmuts. Het pakje is al snel uitgegaan en ook zijn slaapmuts is niet van origineel te herkennen. Dit stukje muts had ik dan in mijn hand als ik ging slapen.

Het ergste van alles is dat ik mijn beer ‘Sukkel’ noemde. Serieus waar! Ik heb geen idee waar ik deze naam van heb verzonnen maar ik liep de hele dag met Sukkel in mijn armen. Bij de verhuizing heb ik overwogen om hem weg te gooien maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Inmiddels ligt hij op zolder, onder het stof in het een doos en dat voelt prima!

James kon niet kiezen en heeft nu twee knuffels!

James heeft in deze tijd zijn Konijn beschouwt als vriend maar van dezelfde versie lag er in ons huis ook een Aap. Hij kon waarschijnlijk geen keuze maken en heeft ze allebei toegang gegeven tot zijn bed. Hij slaapt in zijn ene hand met Aap en in de andere hand ligt Konijn. James is vanaf dat moment weer heerlijk gaan slapen. Hij voelt zich kennelijk veilig bij zijn knuffel en zijn verlatingsangst wat betreft het slaapritueel, verdween.

Het blijft een mooi gezicht om James te zien liggen met zijn knuffels in zijn handen. De bedoeling is dat de knuffels in zijn bed blijven liggen tot dat hij zelf naar bed gaat maar dat verloopt niet altijd volgens plan. Afgelopen week was James ontzettend ziek en er was geen twijfel over mogelijk dat hij zijn Aap en Konijn dicht bij hem wilde hebben. Als een doodvogeltje zat hij met zijn knuffels op de bank. James vindt het fijn om met het labeltje van zijn knuffels te spelen. Hij wrijft en kriebelt zichzelf daarmee in slaap.

Heeft jouw kind ook een of twee knuffels waarmee hij onafscheidelijk lijkt? En hoe is dat verlopen? Heb jij in de kast nog een dezelfde knuffel voor als hij kwijt raakt?!

Welke zindelijkheids methode gebruiken wij?
Mama &zo

Zindelijkheidstrainingen: Welke methode gebruiken wij?

James vindt het interessant om met mama naar het toilet te gaan.

James is twee jaar en bijna vier maanden oud. Hij vindt het ontzettend interessant om met ons mee te gaan naar de wc. James geeft nog net niet het toiletpapier aan zodat ik mijn kont af kan vegen maar doortrekken en even in de pot kijken vindt hij hartstikke leuk.

Het kan een rol spelen dat ik de ziekte van Crohn heb en regelmatig met hem naar het toilet ben gegaan toen hij nog jonger was. Ik vond het onverantwoord om hem alleen in de woonkamer te laten en de box was bij ons al vroeg de woonkamer uit. James is verschillende keren meegesleurd als ik weer een kramp had en moest rennen.

Ik merk aan James dat hij toe is aan een volgende stap. Hij zegt altijd ‘mama poep?’ voordat hij zijn behoefte in zijn pamper doet. Hij voelt blijkbaar heel goed dat hij aandrang heeft. Ik moet zeggen dat dit opvallender is als hij moet poepen dan wanneer hij plast. Dit laat hij nog niet goed blijken.

Het is tijd om een poging te wagen.

Dit zorgt ervoor dat wij de volgende stap willen zetten en James mee te helpen om zindelijk te worden. Ik schreef ooit een artikel over baby zindelijkheids communicatie. Deze methode gaat ervan uit dat de baby’s, hoe klein ook, enige controle hebben over hen bekkenbodemspieren. Wij leren dit vervolgens af door ze pampers aan te doen.

Wij hebben niet gekozen voor deze methode maar vinden het nu wel een mooie tijd om hiermee aan de slag te gaan. Met een open blik en heel veel geduld. James gaat sinds een tijdje naar de peuterspeelzaal en op zaterdag heeft hij ook nog de gym waar hij hard moet sporten.

Er breekt dus een hele andere tijd aan voor James met veel nieuwe indrukken, wat hartstikke leuk is voor James maar ook spanning mee kan brengen. Het is bijvoorbeeld nog een stressvol moment om mama te laten gaan als ik hem breng naar de peuterspeelzaal.

Wij kiezen voor een beloningssysteem.

Ik heb mezelf ingelezen en wij hebben uiteindelijk besloten om toch een beloningsysteem in te schakelen. Iedere keer als James zijn behoefte doet op het potje, krijgt hij een sticker van een diertje op het formulier wat ik hiervoor voor hem heb gemaakt.

Dit is een methode waar ik eigenlijk altijd op tegen was. Ik schreef eerder een artikel over het feit dat je soms je plan moet bijstellen. Je moet doen wat bij je kind past en ik ben van mening dat dit beter bij James past dan zonder beloningsysteem. Hij heeft namelijk veel interesse voor het diertje op zijn pamper. Hij vindt het geweldig om verschoond te worden omdat hij dan zoals hij het zegt: ‘Een vieze muis’ omruild voor een ‘schone leeuw’.

Ik vind het belangrijk dat hij het potje en het zindelijk worden leuker gaat vinden dan zijn pamper die hij nu draagt. Dit lukt naar mijn mening niet door hem te complimenteren als het hem lukt. Hij gaat nu vooral nog met zijn potje spelen en gebruikt hem als helm.

Welke methode hebben jullie uitgekozen?

De boekjes die wij lezen met hem over het konijn op het potje, vindt hij geweldig en heel interessant. Toch legt hij deze link nog niet en ik denk dat dit wel gebeurd als ik dit beloningssysteem inzet.

James is nog jong genoeg dus als het niet lukt is er geen man over boord maar we gaan er rustig en ontspannen mee om en het op deze manier proberen. Geheel vrijblijvend want het is niet zo dat ik vanaf nu eis dat hij de gehele dag op het potje moet zitten maar laten we binnen met 1x per dag even kijken of het lukt.

Wanneer zijn jullie begonnen met zindelijkheids ‘training’. Ik vind training trouwens zo’n gek woord, je helpt je kind maar traint hem toch niet? Maar goed, ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!