Ik heb last van nachtmerries
Persoonlijk

Nachtmerries door een traumatische ervaring!

Ik word wakker met bonkend hart die bijna uit mijn borstkast knalt.

Je kent het wel. Je wordt wakker badend in het zweet met de tranen over die over je wangen rollen. Gelukkig, het was maar een droom. Ik schreef al eerder een artikel over mijn angst om te slapen. Dit is meestal wanneer ik bepaalde medicijnen moet innemen maar het gebeurd steeds vaker.

De meeste dromen en dus nachtmerries ontstaan per toeval. Iedereen kan nachtmerries krijgen hoewel vrouwen en kinderen hier meer last van blijken te hebben. Net zoals slaapwandelen, dit deed ik ook als kind en nu nog soms maar het komt veel vaker voor. Je kunt er blijkbaar overheen groeien.

Een nachtmerrie kan ook komen door een traumatische ervaring die je niet goed hebt verwerkt en constant herbeleefd. Ik word vaak superverdrietig wakker met een bonkend hart die bijna uit mijn borstkast knalt en ik moet dan eerst goed wakker worden voordat ik weer verder slaap. Het vervelendste is dat ik meestal daarna de nachtmerrie ‘afmaak’ en daar dus verder over ga dromen..

Mijn hele huis lag vol met babykonijnen, ja lach maar!

Je kunt jezelf proberen te ontspannen voordat je gaat slapen want je hebt meer kans op een nachtmerrie als je met een gespannen gevoel gaat slapen. Er zijn zelfs behandelingen mogelijk. Je leert je gedachten aan te passen naar de werkelijkheid en als je een traumatische ervaring hebt meegemaakt en daarover droomt dan verwerk je deze ervaring in je slaap.

Mijn nachtmerries hebben over het algemeen met dagresten te maken. Ik had bijvoorbeeld laatst een nieuw konijn gekocht omdat ons konijn dood was gegaan maar had vervolgens niet op het geslacht gelet. Toen ik thuis kwam van mijn werk lag het hele huis vol met babykonijnen. Het lijkt nu geen nachtmerrie maar geloof me, ik was enorm bang!

Dit heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met het feit dat ik die dag het konijnenhok heb verschoond of er in ieder geval mee bezig was. Blijkbaar moest ik dit ’s nachts nog even verwerken.

Met nachtmerries verwerk je jouw angsten.

Een van de ergste dromen gaan over James. Dat is logisch, dat is mij het meest dierbare in mijn leven. Ik had gedroomd dat de vader van James hem kei hard op de grond had gegooid. Iets wat hij nooit van zijn leven zou doen maar op een of andere manier een angst is van mij.

Niet dat ik constant bang ben dat hij dit zou doen maar meer dat de situatie gaat veranderen als hij straks ergens anders gaat wonen en ik dan geen grip meer heb op de situatie wat ik als moeder natuurlijk heel graag wil houden.

Ik werd in die nacht snikkend wakker omdat ik schrok van deze nachtmerrie. Het was een onmachtsgevoel en toen ik wakker was, een glaasje water dronk kon ik weer heerlijk in slaapkomen en hebben we de dag daarna gelachen om mijn bizarre nachtmerrie.

Heb jij last van nachtmerries? Laat het weten in de comments. Wat doe jij er tegen? Ik ben benieuwd, alle tips zijn welkom!

Peuterpraat
Persoonlijk

Peuterpraat, James aan het woord (deel4)

Ik klets nog steeds graag over pepernoten.

Haai, ik ben James en ik ben 2,5 jaar oud, groot hé? Mama vindt namelijk van wel want ze zegt heel vaak tegen mij: ‘Je bent mama’s grote knul’. Ik weet niet wat knul betekent maar ik vind het wel heel leuk om te horen.

Ik ben nog steeds onder de indruk van Sinterklaas en zijn Pieten en ik kan er niet overuit dat ze weer naar Spanje zijn. Ik vind het jammer want ik had net zoveel cadeautjes gekregen van Sinterklaas. Mama zegt dat Sinterklaas nu blut is en moet sparen zodat hij volgend jaar terug kan komen. Ik begrijp dat niet zo goed en ik klets graag nog regelmatig over pepernoten.

Sinterklaas vond ik leuk op de televisie maar in het echt was hij een stuk minder leuk. Hij had wel een mooie rode hoge hoed op en een hele lange baard maar ik vond het net iets te spannend om hem een handje te geven. Piet vond ik wel heel gaaf, hij gaf mij steeds pepernoten en uiteindelijk kregen we een hele zak vol cadeautjes.

Ik weet precies wie Jezus is want ik heb een eigen kerststal.

Mijn wangen waren knal rood van de spanning zei mama. Ik had het gewoon warm hoor maar ik vond het heel leuk om tussen papa en mama alle cadeautjes uit te pakken. Ik had geen rust om naar het cadeautje te kijken. Ik wilde het liefst eerst alles zo snel mogelijk uitpakken.

Mama sluit het hoofdstuk wel heel snel af want een dag nadat Sinterklaas op bezoek was geweest stond de kerstboom al in huis. De kerstboom vind ik trouwens wel leuk. Ik heb zelf namelijk ook een boom in mijn speelhoek en daar zitten ook ballen en lampjes in.

Ik heb ook een eigen kerststal. Mama vertelt mij wie ze zijn en ik weet al heel goed wie Maria, Jozef en Jezus zijn. Jezus is namelijk een kleine baby en Maria en Jozef zijn de papa en mama van hem. Ik weet alleen nog niet zo goed wat dit te maken heeft met kerst maar dat geeft niet. Het is hartstikke gezellig en ik vind het ook leuk om Jezus op mijn auto’s te zetten en daar mee rond te rijden.

Ik begrijp wat sneeuw is, groot ben ik he?

Weet je wat ik een van mijn leukste cadeautjes vind? Jimmy. Ik noem hem zo want mama vind dat leuk klinken: ‘James & Jimmy’ en ik vind het prima want ik zeg alles na. Dat is mijn leeftijd, zegt mama. Jimmy is mijn pop, hij heeft ook een tangelang net zoals ik. Mama heeft dat niet. Ik vind dat best zielig voor mama maar ik ben blij dat mijn pop het wel heeft.

Mijn pop kan zelfs poepen op zijn potje, dat is echt heel grappig om te zien. Ik mag het dan samen met mama in de wc gooien en dan mag ik doortrekken. Ik vind het zelf nog spannend om op het potje te zitten. We doen het soms samen en dan leest mama mij een boekje voor maar het liefst heb ik nog een pamper om. Ik mag altijd zelf een dier uitkiezen en ik vind de uil tegenwoordig wel grappig om aan te hebben!

Ik heb op een andere dag als deze voor het eerst in de sneeuw gespeelt. Ik was vorig jaar namelijk te klein om te snappen wat de sneeu was. Nu begrijp ik het best goed. Het is wit en koud en als er sneeuw ligt dan mag ik mijn snowbootsen aan en die vind ik heel gaaf. Ik vind een sjaal en een muts prima maar handschoenen vind ik vervelend, die heb ik liever niet aan maar mama vind dat veel te koud!

Tot een andere keer, doei!

Zou jij mee doen aan expeditie robinson?
Persoonlijk

Zou jij meedoen aan Expeditie Robinson?

Die talloze ratten zouden mij weerhouden.

Ik ben een trouwe Robinson fan die ieder seizoen met vol enthousiastme op de voet volgt. Het is een heerlijk ontspannen programma waar je niet teveel bij hoeft na te denken. De donderdagavond staat hier altijd in teken van Expeditie Robinson. We beginnen een kwartier later zodat we reclames kunnen doorspoelen en smullen maar!

Dit jaar zaten er verschillende veranderingen en toevoegingen in het spel wat het uiteindelijk nóg leuker maakt. Het eiland van de onbekende vond ik bijvoorbeeld een leuke toevoeging. Hoewel de onbekende op dit moment niet meer zo onbekend zijn vond was ik nieuwschierig of dit ging botsen met de bekende mensen. Dit was het geval zo af en toe en dus nóg leuker om naar te kijken.

Ieder jaar komt de vraag wel terug: ‘Zou jij mee doen aan Expeditie Robinson?’. Het is ongetwijfeld een ervaring om nooit meer te vergeten en ik denk dat ik een hele hoop angsten aan de kant moet zetten om het uberhaubt te durven. In de laatste aflevering van eiland- praat werden er talloze ratten laten zien. Dat is écht een van de ergste dingen waarvan ik nu denk, ik zou alleen daarom al nooit meer mee doen.

De een speelt het kei hard terwijl de ander gebruik maakt van het spel.

We zien natuurlijk een hele hoop niet in de afleveringen. Ik had persoonlijk nog nooit gehoord van jungleballs dus ik denk dat als ik mee zou doen de ratten niet eens het allerergste zijn. Maar dat er veel meer ongemakken zijn die je pas ontdekt als je daar daadwerkelijk bent.

Het is een prachtig eiland om te zien en de proeve zien er ieder jaar weer geweldigmooi uit maar zoals iedereen die mee heeft gedaan ook zegt; de momenten waarop de camera’s weg zijn gaat de expeditie gewoon door en zijn er uren van verveling wat je moet zien door te brengen.

De tactieken zijn totaal verschillend. De één speelt het keihard en maakt gebruik van het feit dat het een spel is en de ander heeft hier meer moeite mee en wil het liefst geen mensen kwetsen. Je kiest de mensen op het eiland niet uit en dus zullen er ongetwijfeld mensen bij zitten die je minder liggen. Het is mooi om te zien dat dit uiteindelijk vaak bijdraait omdat ze het toch moeten doen daar op het eiland met elkaar.

Een prachtig eiland. Zou jij meedoen aan Expeditie Robinson?

Ongeacht dat het een prachtig eiland is en de momenten meemaakt die je nooit meer mee kan maken. Zou ik het hoogstwaarschijnlijk afwijzen. Ik zou James nooit een maand kunnen missen. We gaan even van het positieve uit want je kunt er ook al na een week uitleggen natuurlijk.

Er zijn mij teveel ongemakkelijk die mij nu steeds meer duidelijk worden en waardoor ik zou afhaken. Laat mij ieder jaar maar voor de buis kijken met een zakje chips en een blikje cola.

Stel dat het jou wordt gevraagd, zou je mee doen aan Expeditie Robinson? Waarom wel of waarom niet, laat het weten in de comments!

Intens geluk en in intens verdriet
Persoonlijk

Intens verdriet en intens geluk 2017!

Ik had never nooit gedacht te staan waar ik nu sta.

De december maand is voor mij altijd een moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. Ik weet niet goed of dit nou een van mijn topjaren zijn geweest of dat het behoort tot een van mijn minder goede jaren. Het was een emotioneel jaar, dat is een ding wat zeker is.

Dit jaar zijn er allerlei gevoelens door mijn lichaam gereist die er allemaal mogen zijn maar het soms best heel moeilijk hebben gemaakt voor mij. Een jaar met intens verdriet en intens geluk.

Ik had never nooit aan het begin van dit jaar gedacht dat ik nu zou staan waar ik sta. Een jaar wat ik in ging met, ik dacht toen nog, de man van mijn dromen en het duurt nog maar enkele weken voordat ik het jaar afsluit met, ik denk nu, de vrouw van mijn dromen.

Ik besef mezelf dat ‘voor altijd samen’ niet persé betekent dat je tot de dood je scheidt samen bent met dezelfde partner. Althans, niet in de zin dat degene altijd fysiek aanwezig moet zijn.

We sluiten alles dit jaar af.

De scheiding heeft mij inmens veel geleerd. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat liefde ook loslaten kan betekenen. Dat je sommige mensen in je hart mee draagt voor de rest van je leven omdat het een prachtig mooi persoon is maar het niet (meer) klikt als partner van.

Ik doel uiteraard op de vader van James waar ik tien jaar lang lief en leed mee heb gedeeld. We hebben toffe dingen meegemaakt, moeilijke jaren gekend, mensen verloren in onze directe omgeving maar ook tranen over onze wangen gelachen. We hebben vervelende onderzoeken doorstaan en nare ziekenhuisuitslagen moeten verwerken en dit jaar sluiten we dat allemaal af.

Hij heeft mij geleerd om naar mezelf te kijken en dat vooral te blijven doen. Hij heeft mij aangemoedigd om mezelf te mogen zijn. Hij heeft mij gerustgesteld en geholpen met de gevoelens die ik ineens voor Lisa kreeg. Hij heeft mij eraan herinnerd dat het leven te kort is om te twijfelen en dat je nooit weet wat de toekomst je brengt.

Een jaar waarin ik overspoelt werd door verschillende gedachtes en twijfels.

Het jaar dat onze baby veranderde in een peuter met praatjes. Een jaar waarin hij een jongetje werd, voor het eerst een stoer kapsel kreeg, we zijn tweede verjaardag vierde en hij voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging. De ontwikkeling van James is heerlijk om op de voet te volgen en ieder woordje en zinnetje wat hij zegt, puur geluk. Het gaat goed met James en als het goed gaat met je kind, gaat het goed met jou als ouder.

Een jaar waarin ik overspoelt werd door verschillende gedachtes en twijfels. Moet ik mijn hart volgen zoals de qoute van mijn blog of moet ik mijn verstand gebruiken? Waarom zegt mijn verstand iets anders dan mijn hart? Wat is het beste voor mij maar vooral voor James?

Eindeloze gesprekken gehad met Lisa over hoe het zou zijn als we een relatie zouden hebben. Was het beter om vrienden te blijven of wagen we de stap? De gevoelens die we hadden konden we niet wegstoppen, niet verbloemen en vooral niet tegenhouden. Het was zoals het was, we wilde elkaar en niet voor een aantal uurtjes maar voor altijd.

Ik heb dit jaar mezelf leren kennen, nog beter dan ik al dacht te doen. Ik heb gevoelt en voel wat ik moet voelen. Wat hoort, wat klopt wat de bedoeling is en ik heb vooral geleerd om voor mezelf te kiezen. Te zijn wie ik ben, wie ik mag zijn en dat voelt heerlijk.

2017 heeft mij tot mooie inzichten gebracht en ik ben benieuwd wat 2018 te bieden heeft. Hoe was jullie jaar?

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus
YouTube

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus!

Met spoed naar het ziekenhuis voor mijn infuus.

Jullie hebben in dit artikel kunnen lezen dat het momenteel niet zo best gaat met mijn gezondheid. Twee weken geleden ging mijn infuus niet door omdat ik hoge koorts had. Ik had toen een infectie te pakken en het was te gevaarlijk om het infuus toegediend te krijgen.

Helaas gaat het steeds slechter met mijn gewrichten. Dit kan komen door de kou en door het feit dat ik mijn infuus een aantal weken gemist heb. Deze keer was het dus hoogtijd om naar het ziekenhuis te vertrekken voor mijn shotje. Er lag een pak sneeuw, het was code rood maar wij gingen op weg en namen jullie mee.

Je ziet in deze video dat James aan het sleeën is, Lisa oliebollen maakt en hoe het eraan toe gaat in het ziekenhuis. Wil jij niks missen van onze nieuwste video’s? Abonneer je dan op dit artikel

Thuiswerken handig of niet?
Persoonlijk

Thuiswerken met een gezin, handig of niet?

Bloggen in je pyjama, het kan gewoon!

De meeste bloggers onder ons werken thuis. Slechts enkele bloggers hebben een kantoor waar zij dagelijks heen gaan om te werken. De mogelijkheid om thuis te werken heeft iedereen maar je moet het ook kunnen. Ik lees vaak dat bloggers ’s avonds op de bank met hen laptop op schoot een artikel weg tikken. Dat is voor mij bijvoorbeeld niet weggelegd. Het gebeurd soms als mijn hoofd overvol zit met inspiratie en ik ondertussen televisie wil kijken of erbij wil zitten beneden.

Ik heb ook een kantoor, alleen dan wel thuis. Boven. Wat hopelijk ooit nog een kinderkamer mag worden. Het is een plak waar mijn camera, de administratie en verschillende tijdschriften voor inspiratie ligt. Oh ja en mijn Imac mag ik natuurlijk ook niet vergeten.

Het voordeel aan thuiswerken is dat je niet persé om 9:00 uur op kantoor moet zijn. Je hoeft jezelf uberhaubt niet eens aan te kleden want je bent thuis. Het is ook een nadeel. Iedereen die dagelijks artikelen verzorgt weet dat je 24/7 bezig bent met werken en je kunt in je eigen huis sneller afgeleid raken door het huishouden wat om je neus slingert.

Bloggen is een baan waar ik 24/7 mee bezig ben!

Mijn beste tijd om artikelen te schrijven is laat op de avonds en voordat ik James had zelfs ’s nachts. Ik kon uren artikelen wegtikken terwijl iedereen lag te slapen. Lekker rustig. Nu houd ik dit absoluut niet meer vol met een peuter die tussen 6 en 7 wakker wordt. In de ochtend zou het beste zijn maar dan kan ik het vaak niet laten om bezig te zijn met het huishouden.

Ik kan best goed werken als alles in mijn omgeving is opgeruimd. Anders werkt het niet lekker en vind ik de juiste fibe niet. Veel mensen denken dat het klaar is na het schrijven van een artikel maar er komt veel meer bijkijken. Ik moet eigenlijk werken met lijstjes zodat ik alles kan afvinken.

Je moet zorgen voor een leuke foto bij het artikel. Ik vind het leuk om deze nog te bewerken en de foto zo persoonlijk mogelijk te maken en het moet uiteraard ook bij het artikel passen van wat er op dat moment online komt. Het is altijd handig om voorruit te werken. Dit lukt mij meestal prima. Ik kijk in dan in de agenda wat er deze week in de planning staat en ga dan aan de slag. Mijn streven is om iedere week ook 7 dagen lang vooruit te schrijven, dat geeft rust.

Thuiswerken met een gezin, handig of niet?

Social media is ook een belangrijk platform. Het is om je lezers op de hoogte te stellen van verschillende zaken. Een kleine update over wat er speelt. Als laatst mijn website offline is meld ik dit meestal op Twitter en Facebook zodat ik de meeste mensen bereik. Ik probeer op ieder platform dagelijks te posten om het contact met je lezers te blijven houden, die interactie vind ik superleuk!

Ik probeer op de meeste prive berichten en e-mails ook te reageren als ze een beetje gepast zijn en als ik enkele vragen dubbel lees, schrijf ik meestal een artikel zodat het direct duidelijk wordt voor iedereen.

Als James naar de peuterspeelzaal gaat probeer ik in die uren zo snel mogelijk door het huishouden te vliegen en zodra hij ’s middags gaat slapen en ik niet te moe ben, probeer ik dan aan mijn artikelen te werken. Als dit niet lukt, verschuif ik mijn artikelen naar de avond.

Ik wil voor nu zo veel mogelijk tijd doorbrengen met James en buiten dat, ik kan mezelf absoluut niet concentreren op het schrijven van een artikel als James in de buurt speelt en mijn aandacht op eist.

Thuiswerken heeft zijn voor en nadelen. Ik ben benieuwd wat jij ervaart? Ik vind het prettig, ik ben flexibel moet wel hard werken maar kan mijn eigen tijd indelen zodat ik de meeste leuke dingen niet hoeft te missen! Laat jouw mening weten in de comments!

Mijn ervaring met algehele narcose
Persoonlijk

Mijn ervaring met algehele narcose!

Narcose begint bij het gesprek met de anesthesist.

De allereerste keer dat ik onder algehele narcose moest kan ik me niet meer herinneren, toen kwam ik net uit mijn moeders buik en toen wilde ze direct een bijoortje laten wegsnijden. Mijn moeder stond huilend onder de douche want ik was pas enkele uren oud en kon ik het wel aan om onder algehele narcose te gaan? De artsen zouden niet opereren als ze ook maar enigszins twijfelen en zeker niet bij zo’n operatie. Het had immers ook niet weggehaald hoeve worden. Bij mijn moeder zit hij er namelijk nog.

Ik heb verschillende darmonderzoeken gehad onder Propofol. Dit voelt voor mij hetzelfde als een narcose want ik weet daarna niks meer. Het is geen roesje, zoals Doricum. Het is sterker, je slaapt diep. Ik heb na Propofol nauwelijks last van misselijkheid terwijl ik dit wel heb na een algehele narcose.

Bij de tandarts was het de eerste keer onder algehele narcose. Als je wil weten waarom ik onder narcose ga bij de tandarts kun je het beste dit artikel lezen of deze video bekijken. Je ziet ook hoe ik dan wakker word uit de narcose, niet fit. Het begint bij het gesprek met de anesthesist. Hij bekijkt of je gezond genoeg bent om een algehele narcose te ondergaan en of er wellicht middelen zijn waar je niet tegen kan.

Een operatiepakje aantrekken en het infuus kan geprikt worden.

In mijn geval is het altijd even overleggen met de artsen in het ziekenhuis. De tandarts weet meestal nog niks af van de werking van mijn medicijnen aangezien deze op dat moment de nieuwste van de nieuwste zijn. Ik ben er tot nu toe alle keren doorheen gekomen. De ziekte van Crohn heeft geen negatieve gevolgen voor algehele narcose het is wel zo dat je darmen stil liggen bij een algehele narcose sessie en je daarna wat meer last kunt hebben van krampen en moeilijker naar het toilet kunt gaan.

Ik probeer het iedere keer opnieuw maar het lukt mij nooit. Je moet je kleding uittrekken en inruilen voor een operatiepakje inclusief smurvenmuts. Ik voel mezelf dan altijd direct tien keer zieker terwijl dat uiteraard nergens op slaat. Samen met de verpleegkundige loop ik naar de O.K en ga ik zelf op de operatietafel liggen. De anesthesist sluit mij vervolgens aan op allerlei medische apparatuur die kan meten hoe het met mij gaat als ik straks in een diepe slaap val.

Een infuus wordt geprikt. Meestal in mij hand, dit vind ik zelf het fijnst maar de makkelijkste plek is aan de binnenkant van je elleboog. Dit is geloof ik ook het minst pijnlijkste dus als je hier bang voor bent, geef aan dat het je liefst daar geprikt wil worden.

Kinderen worden meestal doormiddel van een kapje onder algehele narcose gebracht.

Ik ben standaard zenuwachtig als ik onder algehele narcose moet. Ik ben überhaupt zenuwachtig voor ieder onderzoek in het ziekenhuis maar goed, dat is een ander verhaal. De tandarts of chirurg komt altijd even kijken hoe het met je gaat en vraagt je nog minstens 100x of je weet op welke datum je bent geboren en de reden dat je dat je geopereerd moet worden.

Het standaard praatje van mij is: ‘Spuit er maar wat extra verdoving in zodat ik diep slaap’ en ‘Dit keer gaat het je niet lukken om mij in slaap te krijgen’. Ik verzet heel mijn lichaam tegen de narcose zodat ik zeker weet dat ik diep zal slapen. Ik zorg altijd voor een leuke herinnering in mijn hoofd als de anesthesist de narcose door mijn infuus spuit en als ik later wakker wordt dan probeer ik die leuke herinnering weer te herinneren zodat ik weet dat ik mijn geheugen het nog doet! 😉

De verpleging helpt je vaak om aan leuke dingen te denken zodat je op een fijne manier kunt gaan slapen. Ik doe er alles aan om wakker te blijven maar dat lukt nooit. Je voelt jezelf afglijden en wegzakken. Dit kun je ervaren als een vervelend gevoel. Lisa heeft hier een hekel aan terwijl het mij niet zoveel uitmaakt.

Kinderen en Lisa 😉 worden vaak met een kapje onder algehele narcose gebracht. Dit schijnt minder akelig te zijn voor kinderen en sneller te verlopen. Bij het infuus kun je namelijk nog best tot vijf tellen terwijl dit met een kapje niet lukt.

Mijn ervaring met algehele narcose.

Mijn vader is ooit mee geweest toen ik onder algehele narcose werd gebracht. Hij vertelde dat ik met mijn ogen open lag en ze deze dicht plakken. Hij vond het een akelig gevoel en ik denk dat de meeste ouders dit wel zullen herkennen van hen kind.

En de operatie kan beginnen terwijl jij heerlijk ligt te slapen! Het aparte is dat je nooit droomt. Althans, dat heb ik nog nooit ervaren. Ik weet daarna helemaal niks meer van de uren dat ik ben weggeweest. Als ik wakker word ben ik standaard misselijk. Het ligt wel aan de uren dat je weg bent geweest voor de operatie maar meestal ben ik intens wit en misselijk wat over het algemeen redelijk snel wegtrekt.

Dat je bang bent om niet meer uit de narcose te ontwaken is uiterst klein. In deze tijd kunnen ze met allerlei apparatuur meten hoe diep je in narcose bent. Het kan zijn dat je allergisch bent voor de middelen die worden gebruikt tijdens de narcose. Dit is niet altijd te voorspellen maar dan nog is de kans extreem klein dat het fataal afloopt. Als dit wel gebeurd dan is het ter gevolgen van de in greep zelf of de onderliggende gezondheidsproblemen.

Heb jij ervaring met narcose? Laat het weten in de reacties dan kunnen we ervaringen wisselen.

De tranen stromen over mijn wangen
De ziekte van crohn &zo

De tranen stromen over mijn wangen, het is weer zover!

Ik wil niet laten zien dat mama staat te huilen van de pijn.

Het is weer zover. Ik sta onder de douche samen met James zijn nieuwe badpuzzel in elkaar te knutselen terwijl ik merk dat ik mezelf steeds moeilijker kan bewegen. De pijn die dan door mijn lichaam schiet is onbeschrijfelijk. Het gaat door berg en been maar ik moet mezelf vermannen. Dit is iets wat me niet altijd lukt maar waar ik altijd mijn best voor doe als James erbij is. Ik wil niet laten zien dat mama staat te huilen van de pijn en vooral niet als hij bijna moet gaan slapen.

Nee, hij is nog een peuter. Het is nog heel even onbezonnen en genieten voor hem. Niet helemaal trouwens want hij had vandaag een puzzel afgepakt van een ander kindje op de peuterschool en moest sorry zeggen. Dat heeft inpact gemaakt want onder de douche kletst hij nog steeds over de puzzel, het jongetje en de juffrouw.

Ik verbijt mezelf. Het lukt aardig. We krijgen het samen voor elkaar, de puzzel is gelukt en het blijft daadwerkelijk plakken aan de muur. ‘Haha mam, kijk!’. ‘Mooi hoor jongen. Het is tijd om af te drogen’. Merijn neemt het over. Lisa weet hoelaat het is en helpt mij met afdrogen. We zwijgen.

Ik ben verdrietig. Ik ben moe. Ik ben boos maar ik heb vooral veel pijn.

Het is 7:00 uur maar mijn lichaam kan niet meer. Ik wil naar bed en niets anders dan slapen. Dat lukt. Gelukkig. Slapen is even geen pijn hebben en dat is heerlijk in zo’n situatie. Later op de avond word ik wakker met weer zoveel pijn. Ik kan zo de nacht niet in en Lisa pakt mijn oude vertrouwde vrienden, twee Tramadol pilletjes. Ik app mijn moeder of ze nog wakker is en als Lisa bijna in slaap valt sniek ik uit bed om even te kletsen met mijn moeder.

‘Verschrikkelijk meid. Morgen het UMC bellen!’. We hangen op en ik voel me direct schuldig. Ik weet dat ze nu minder goed in slaap valt omdat ze weet dat ik met pijn in bed lig en mezelf amper kan bewegen. Ze weet ook dat ik in goede handen ben bij Lisa maar je wil als moeder er op zulke momenten voor je kind zijn. Tja, had ze maar geen moeder moeten worden 😉 En ik besef me dat ik later ook wil dat James mij, hoe laat het ook is, opbelt om te vertellen wat er op zijn hart ligt.

Ik strompel naar het toilet. Dan heb ik dat vast gehad en als ik daarna de kamer binnen doe word Lisa langzaam wakker van mijn gestrompel. Ze zegt niks, ze staat op en helpt mij in bed. Ik kijk televisie met haar hoofd op mijn borstkast terwijl de tranen over mijn wangen bungelen. Ik ben verdrietig. Ik ben moe. Ik ben boos. Ik ben geirriteerd maar ik heb vooral veel pijn.

De nacht is vreselijk. Slapen lukt nauwelijks. Alles steekt.

De nacht is vreselijk. Ik heb alle afleveringen van Goede Tijden voorruit gekeken maar in slaapvallen lukt niet. Ik wurm mezelf onder Lisa vandaan en draai mezelf in mijn slaaphouding. Het steekt overal in mijn lichaam als ik mezelf verdraai. Dit is niet goed. Ik heb pijn. Ik wil slapen.

Als ik wakker word hoor ik de vogels fluiten en zie ik het zonlicht naar binnen schijnen vanuit de gordijnen die op een kiertje staan. Ik kijk op mijn telefoon. Het is 10:00 uur. Dat is netjes. Ik zet mijn artikel online op Social media na bel mijn moeder op om te vertellen wat te status is. Ik geef aan intens moe te zijn. ‘Veel slapen meid, dat is goed voor je dan voel je even niks’.

Ik hoor Lisa af en toe binnen wandelen met een kop thee, eten of een kus maar het gaat allemaal aan mij voorbij. Ik kruip in mijn coconnetje en slaap een gat in de dag. Mijn eerste maaltijd eet ik ’s avonds en als James een kus komt brengen leg ik hem uit dat mama zieke benen heeft en daarom niet met James kan spelen. James geeft een kus op mijn lichaam, slik.

We spelen een dierenspel op bed samen met James, ik lees hem een boekje voor zodat we nog even tijd samen hebben gehad vandaag. De pijn is onveranderd en als James slaapt en ik mijn eten op heb gepeuzelt, neem ik weer een vriendje in, één Tramadol. Ik bel mijn moeder op om te vertellen dat ik weer ga slapen en als er wat is, ze Lisa moet bellen.

Het sneeuwt. Rode rood. Maar ik moet. Ik heb geen keus.

Deze nacht gaat beter. Ik slaap een deel van de nacht aan een stuk door. Dat is perfect. Om 02:00 uur kijk ik Lisa aan die ook langzaam ontwaakt. We beginnen te kletsen tot diep in de nacht. Niet over mijn ziekte. Nee, over van alles en nog wat. Over onze toekomst samen, over haar werk, over mijn blog en met de leuke uitspraken van James die we herhalen vallen we beide in slaap.

De volgende morgen als ik wakker word hoor ik van iedereen dat er sneeuw ligt. Ik heb dat niet eens meegekregen. Ik leefde in mijn eigen wereld. James heeft blijkbaar al op de slee gezeten samen met Lisa. Wat fijn, hij heeft in ieder geval een leuke dag gehad. Het is vandaag zo ver, ik moet naar het ziekenhuis. Het sneeuwt. Rode rood. Maar ik moet gaan. Samen met Lisa glijden we over de weg naar het UMC. Het infuus is al twee weken uitgesteld doordat ik koorts had. Ik heb geen keus.

De tranen stromen over mijn wangen, het is weer zover!

De reuma is actief, het weer speelt mee en iedereen om mij heen regelt van alles om zoveel mogelijk bij me te zijn. Het was gemakkelijker zonder James dan kwam ik de dag wel door met een pak appelsap naast mijn bed, fruit wat ik kan pakken & iemand die af en toe belde of ik nog leefde en hoe het ging. Nu niet, ik moet er zijn voor James. Dat valt niet mee. Ik kan namelijk niks. Gelukkig kan hij een hele hoop zelf en lukt het mij om een aantal uren alleen te zijn. Niet lang, want ik moet zo mijn medicijnen weer innemen.

Mijn vrienden, Tramadol. Wat moet ik toch zonder jullie in deze vreselijke dagen? Morgen is het vast beter. Morgen ben ik vast minder moe. Morgen.

Lisa wordt geopereerd
YouTube

Lisa gaat onder narcose & de relatietest!

DE relatietest.

In deze video nemen wij jullie mee naar een kijkje in ons leven. Jullie zien hoe Lisa zenuwachtig is voor de operatie aan haar oren en klets ik over het feit dat ik nu aan de andere kant van de lijn sta. Na de operatie doet James zijn baby in bad en gaan we later op de dag nog een kerstboom halen.

DE relatietest is voor de meeste klussen in huis maar voor ons is dat de kerstboom optuigen geweest. Geloof mij, dit wil je niet missen. Je ziet onder andere hoe Lisa aan het vechten is met de kerstboom.

Wil jij ook niks missen van de laatste video’s? Abonneer dan op Hetlevenvantweevrouwen! 

 

 

drager van een ziekte en Lisa moet geopereerd worden?
YouTube

Drager van een ziekte & Lisa moet geopereerd worden?

De eerste keer vertellen dat ik een vriendin heb tegen mijn arts.

Het is weer tijd voor een video. Lisa en ik namen jullie mee met onze ziekenhuisdag. Het was een vermoeiende dag waarin ik eerst op bezoek moest naar het UMC voor de dermatoloog en daarna had Lisa een afspraak in Tilburg bij de KNO- arts. In deze video zien jullie hoe wij deze ziekenhuisdag zijn doorgekomen en we het beste maken van deze rotdagen die nou eenmaal bij ons leven horen.

Ik vertel over de stuggle om overal te vertellen dat ik nu een vriendin heb in plaats van een man. Dat is niet altijd even makkelijk en dit ziekenhuisbezoek was voor mij de eerste keer dat ik het moest vertellen. Ik kwam er niet onderuit en dat geeft niks. Ik voel alleen niet de behoefte om het van de daken te schreeuwen.

Lisa kreeg slecht nieuws in het ziekenhuis en dit zullen jullie in de video die morgen online komt ook zien. Weet je wat? Check de video maar gewoon!

Wil jij niks missen van onze nieuwste video’s? Abonneer dan op Hetlevenvantweevrouwen! 

Morgen komt er trouwens nóg een video online, wil jij zien hoe Lisa vecht met de kerstboom? Abonneer!

 

 

ik stond aan haar ziekenhuisbed
Persoonlijk

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Je hebt altijd honger of dorst op momenten dat je niet mag eten.

Tja dit was de eerste keer dat ik aan de andere kant van Het bed stond. Ik werd deze keer niet lekker in slaap gebracht voor een of ander vervelend onderzoek maar Lisa moest onder het ‘mes’. Lisa werd geopereerd aan haar oren, de oude buisjes werden vervangen voor nieuwe T- buisjes wat goede uitkomst moet bieden.

We hadden de dag voor de operatie genoeg afleiding. Het was namelijk pakjes avond en de Sint was ons absoluut niet vergeten. We zijn flink verwend en vooral onze James heeft weer genoeg leuk speelgoed om zijn dag door te komen.

Lisa mocht vanaf 0:00 niets meer eten en drinken en je hebt natuurlijk altijd dorst of honger op de momenten dat het absoluut niet mag. Een voordeel in onze relatie is alles wat te maken heeft met het ziekenhuis we met elkaar kunnen overleggen of vragen. Er is altijd wel iemand die het antwoord weet!

Het ziekenhuis in voor mij een trauma locatie.

Mijn moeder moest deze ochtend om 6:15 bij ons zijn zodat wij vroeg konden vertrekken naar het ziekenhuis. De avond hiervoor was het laat geworden door pakjesavond en de wekker hadden we uitgedrukt. Mijn moeder kwam om 6:30 onze slaapkamer binnenlopen om te kijken hoe ver wij waren. Niet ver en we hadden al in de auto moeten zitten. Een slechte start dus!

Ik sprong uit bed en heb mezelf nog nooit zo snel verzorgt als deze ochtend. We zaten te laat in de auto en stonden al snel in de file. Yeah, top! We kwamen 20 minuten later aan in het ziekenhuis. Een oud en het leek op dat moment wel een verlate ziekenhuis. Ik balde mijn vuisten, zoals ik altijd doe in het ziekenhuis en niet om iemand neer te slaan die onverwachts voor mijn ogen springt, dan zou ik waarschijnlijk keihard wegrennen maar gewoon, van angst.

Het ziekenhuis is voor mij echt een trauma locatie. Aan het UMC ben ik inmiddels gewend en dat voelt zelfs soms als thuis, oke grapje maar in ieder geval vertrouwd. In dit ziekenhuis was ik nog nooit van mijn leven geweest en dan voel ik de spanning oplopen.

In een flits zag ik mezelf daar liggen..

Gelukkig hadden zij begrip voor de situatie > file, dat werkt altijd en mochten we snel doorlopen naar een kamer waarin alles nogmaals besproken werd voor de operatie.

‘Ben jij haar zus of familie?’ vraagt de verpleegkundige voorzichtig terwijl ze deze informatie niet nodig heeft voor de operatie maar stiekem gewoon benieuwd is wat ik van Lisa ben. Dus, dat was afgehandeld en we liepen door naar de ziekenhuiszaal waar Lisa haar joggingbroek moest omruilen voor een sexy blauw operatiepakje. Al voel jij jezelf op dat moment kiplekker in zo’n operatiepakje zie je er sowieso al tien tinten witter uit en dus ziek.

Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest doen. Lisa was uiteraard zenuwachtig voor haar operatie en ik zat daar met mijn duffe hoofd op een stoel naar haar bed. In een flits zag ik mezelf daar liggen met mijn moeder naast mijn bed en probeerde naar voren te halen wat mijn moeder op dat moment altijd deed om mij af te leiden.

De moeder van Lisa is op dat moment onvervangbaar. In dit soort situaties heb je vaak het liefst je moeder bij je, toch? Of is dat alleen als je nog kind bent? Nou, ik kan de meeste operaties en onderzoeken met Lisa hendelen maar als het er echt op aankomt voelt het heerlijk als je moeder erbij is. Ik ga ook altijd extra hard huilen als ik mijn moeder opbel om iets vervelends te vertellen en waarom? Geen idee, gewoon omdat het mijn moeder is ofzo!

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak.

Mijn moeder probeert er altijd een dosis humor in te gooien op zo’n moment. Dat probeerde ik dus ook maar bij Lisa maar toen ik net mijn lolbroek aan had kwam de zuster haar ophalen voor de O.K. Tja en dan? Ik twijfelde even en gaf haar een kus, wenste haar succes en beloofde haar direct aanwezig te zijn als ze wakker zou worden.

De wachtruimte vond ik altijd al verschrikkelijk maar ik heb mezelf nooit beseft dat het misschien nog wel erger is voor de mensen die moeten wachten tot hen dierbare weer bij kennis is na een operatie, ingreep of onderzoek. Het eerste half uur ging prima. Ik vermaakte mezelf door artikelen te lezen en inspiratie op te doen voor LonnekeSchrijft maar daarna leken de minuten wel uren te duren.

Ik heb even getwijfeld maar uiteindelijk besloot ik om een frisse neus te halen buiten. De mevrouw achter de balie had gezegd dat dit nog wel moest kunnen maar toen ik net een stap buiten het ziekenhuis had gezet werd ik gebeld dat de operatie gelukt was en dat ze alweer op de zaal lag.

Shit, ik heb mezelf niet gehouden aan onze afspraak. Ik was er niet op het moment dat ze wakker werd terwijl ik dit wel had beloofd. Ik balde mijn vuisten en liep naar haar kamer toe. Ik was bang om een slaapende en intens witte Lisa aan te treffen maar dat viel mee. Oké en nu? Ik gaf haar een kus op haar hoofd. Ik heb geen idee waarom maar dat zie ik altijd in films en dat ziet er wel tof uit dus ik dacht, dit is het moment om dat te evenaren.

Ik stond deze keer aan háár ziekenhuisbed!

Alles was goed gegaan. Lisa voelde zich prima en had geen pijn. Thank God, er viel een last van mijn schouders af. De moeder van Lisa ingelicht en met hulp van mij kon ze al redelijk snel naar het toilet. Dit ging goed. Een beschuit met suiker en een kopje thee werd genuttigd en daarna mocht ze gaan. Of toch niet, nee dus. De bloeddruk van Lisa was veel te laag. Even overleggen, nog iets eten en toen haar bloeddruk iets hoger was dan laag mocht ze met mij mee.

Hand in hand liepen we het ziekenhuis uit. Bizar om dit eens van de andere kant mee te maken!