loskomen van je ouders
Persoonlijk

Loskomen van je ouders.

Dit maakt ons een bijzonder gezin.

De meeste mensen zullen het artikel van gisteren wel hebben gelezen. Mijn moeder vertelt hier over onze situatie. Het is namelijk altijd ‘iets’ als je kinderen hebt en vooral als je dochter vertelt dat ze gaat scheiden na een huwelijk van vijf jaar.

Ik heb veel reacties gekregen op dit artikel over het feit dat onze band zo geweldig sterk is. Dit is altijd het geval geweest en dat maakt ons gezin voor vele zo bijzonder. Het is precies zoals mijn moeder vertelde, het opvoeden is gestopt en er breekt op dat moment een hele andere tijd aan als gezin.

Hoe de relatie met je ouders ook is of is geweest, het is gezond dat je op een gegeven moment loskomt van je ouders. Dit is een proces wat je doorloopt. Het is geen dag die je uitzoekt en besluit om op dat moment los te komen van je ouders. Dat loopt zoals het loopt. De een start dit proces al op jonge leeftijd terwijl de andere hier langer over doet. Er is geen goed of fout in dit proces, het is jouw proces waarin je zelf bepaalt.

Loskomen van je ouders is een heel proces.

De meeste pubers beginnen met loskomen in hen puberteit. Je wil zelfstandig zijn en je hebt geen zin in de bemoeienissen van je ouders. Dit is een proces met vallen en opstaan waarin je jezelf nog vaak kei hard tegen een muur stoot. Vallen en opstaan, zoals het hele leven eigenlijk is.

Ik heb altijd behoefte gehad aan een bevestiging van mijn ouders. Ik had het vertrouwen van mijn ouders en een goedkeuring nodig over alles wat ik ook besliste in mijn leven. Zoals ik hierboven beschrijf is er geen goed of fout in dit proces. Het is mijn proces en ik had kennelijk langer de tijd nodig om die hand van mijn ouders, die mij begeleidde in het leven, los te laten en op mijn eigen benen te staan.

In mijn puberteit werd ik ziek en had ik mijn ouders juist heel hard nodig bij alles wat ik deed. Ik raakte vrienden kwijt, mijn opleidingen werd gestaakt en ik moest een stukje vrijheid inleveren. Mijn ouders en Merijn waren op dat moment een hele belangrijke factor in mijn leven.

De steun die van hen krijg voelt fijn.

Het proces om mijn ouders los te laten is eigenlijk pas een jaar geleden van start gegaan en zelfs nog niet helemaal afgerond. Ik vind de mening van mijn ouders nog steeds enorm belangrijk maar het is in de afbouwende fase. Ik ben nu zeker in staat om mijn eigen keuzes en beslissingen te maken. Het is fijn als zij het hiermee eens zijn maar dit is geen ‘must’ meer voor mij wat het voorheen zeker wel was.

Ik vind het fijn dat mijn ouders onvoorwaardelijk achter mij staan en vertrouwen op het feit dat, als ik een keuze maak, ik daar goed overnadenk en daar mijn redenen voor heb om het op een bepaalde manier te doen. Die steun is fijn om te voelen en het is prettig om te ervaren dat zij die steun kunnen geven ondanks we soms van mening verschillen, hoewel dat vrijwel nooit voorkomt maar toch!

James is twee jaar oud en gaat nu voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Ik ervaar dat ook als je kind iets ‘losser’ laten, hem de kans geven om met andere kinderen te spelen terwijl ik hem zelf het liefst de hele dag bij me heb. Liefde is soms ook loslaten, hoe moeilijk dat ook is!

Heb jij moeite gehad om los te komen van je ouders of is dit proces heel geleidelijk gegaan? Heb jij net als ik nog steeds de behoefte om een goedkeuring te krijgen van je ouders of kun je dit makkelijk loslaten?

 

(Visited 849 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.