ik wil altijd alles goed doen
Persoonlijk

Ik wil altijd alles goed doen!

Ik ben niet perfectionistisch maar ik wil graag alles goed doen.

Ik ben niet perfectionistisch maar ik wil wel alles graag goed doen. Het nastreven van perfectie kost meestal meer dan dat het oplevert. Perfectie is een soort illusie want wie bepaald of iets perfect is? Wanneer ben je tevreden? En als je tevreden bent, is dat dan ook perfect?

Het is bij mij alles of niets. Als ik begin met iets wil ik het zo goed mogelijk afmaken en als ik merk dat dit niet lukt, begin ik opnieuw. Dit is ontzettend slopend en dat begon in mijn kinderjaren.

Niet iedereen is goed in dezelfde dingen. Ik kon bijvoorbeeld slecht tekenen. Op een of andere manier zit het als een perfect plaatje in mijn hoofd, maar zorgen mijn handen ervoor dat het niet zoals ik het wil, op papier komt.

Ik vraag te veel van mezelf.

Als ik vroeger een tekening aan het maken was en er stond een lijn verkeerd, ik was uitgeschoten en de tekening was niet zoals ik het in mijn hoofd graag had, werd het door mij weggegooid en nam ik een nieuw blaadje.

Ik was vroeger al een kleine doorzetter. Ik ging vaak tot het uiterste en als ik iets graag wilde, het interessant vond, dan ging ik door dat ik het juiste resultaat behaalde. Deze struggle zit in mijn hoofd. Ik vond het geen probleem als de ander vond, dat het niet perfect was. Het moest voor mezelf perfect zijn en dan was ik tevreden.

Je kunt stellen dat ik te veel van mezelf vroeg en soms nog steeds vraag. Ik zat in een voetbalteam zonder keeper. Ik wilde dit doen en waarom? Omdat ik ook dit goed wilde kunnen. Dan kon ik én voetballen én keepen. Ik ging onder keeperstraining waar de meeste jongens al jaren aan mee deden. Het was zwaar maar ik deed het wel.

Perfectie heeft alles te maken met onzekerheid.

Mijn eerste wedstrijd als keeper verliep prima maar niet goed genoeg in mijn ogen. Niet perfect. Ik had één bal door laten gaan en dat was te veel. Ik moest alles tegenhouden wat dat hoort als je keeper bent. Het aparte van dit alles is dat ik het niet verwacht van een ander.

Ik kan bijvoorbeeld prima naar een voetbal kijken zonder frustreert te worden als die keeper een bal doorlaat. Maar als ik zelf keep, mag dat niet kunnen. Niks is goed genoeg, alleen perfectie. De perfectie zit in mijn hoofd want ik kan dan wel iets helemaal perfect vinden maar dat wil niet zeggen dat andere mensen hier hetzelfde naar kijken. Mensen kunnen dan nog tien dingen opnoemen wat daar beter aan kan terwijl ik het perfect vind.

Perfectie is onzekerheid. Iedereen kan zich weleens onzeker voelen, dat is heel gewoon. Niemand is altijd 100% zeker van zichzelf. Het wordt pas vervelend als je hier dagelijks last van hebt. Onzekerheid heeft te maken met angst. Angst dat je niet goed genoeg bent, bang bent om dezelfde keuzes te maken of niet mooi of aardig genoeg bent.

Je zelfvertrouwen heeft te maken met je verleden.

Angst verminderd je zelfvertrouwen die je juist hard nodig hebt in het leven. Dit heeft te maken met het verleden. Hoe vaker je hebt gemerkt en gevoelt dat je iets goed kan, hoe makkelijk het is om te geloven dat het opnieuw lukt. Complimenten en steun van mensen uit je omgeving hebben ook invloed op jezelf vertrouwen.

Mijn zelfvertrouwen was groot, tot dat ik een jaar of zestien werd. Ik kreeg lichamelijke klachten terwijl de artsen dit niet konden verklaren. Ik verloor het vertrouwen in mezelf. Niet eens specifiek in mijn lichaam want daar was volgens de witte jassen in het ziekenhuis, niets mis mee.

De witte jassen die mij steeds opnieuw zagen met nieuwe klachten, hebben tien jaar gestudeerd om in een witte jas rond te lopen. Zij dachten dat mijn klachten psychisch zaten en namen mij niet serieus. Wie was ik dan om te zeggen dat ik wel écht buikpijn had? Niemand, vond ik.

Ik accepteerde mijn situatie en ik had inmiddels een afspraak gemaakt bij de psycholoog. Ik liep vier jaar door met buikklachten tot ik eindelijk mijn diagnose kreeg. Dit ging niet zo vlekkeloos als ik het nu vertel maar daar kun je in dit artikel meer over lezen. 

Ik ben anders gaan denken. Ik moest wel. Ik had geen keus!

Het was een ernstige vorm en dus kon ik tegen iedereen zeggen: Lekker puh, zie je nou wel? Ik heb geen psychisch probleem, ik heb echt pijn!’.

Dat was fijn om te horen en daarvan ging mijn zelfvertrouwen omhoog maar tegelijkertijd omlaag omdat ik een stuk minder kon dan voorheen. Lichamelijk werd ik zwakker waardoor ik afscheid moest nemen van het voetballen, mijn gewrichten konden dit niet meer aan. Tennis was niet meer te doen en ook fitness werd te zwaar.

Dit was een harde leerschool en uiteindelijk denk ik anders dan ik voor mijn ziekte deed. Ik geniet van alles wat ik nog wél kan en het hoeft allemaal niet zo perfect meer als voorheen. Maar wat ik doe, wil ik altijd goed doen!

Lees ook: Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd deel 1
Lees ook: Hoe werd de ziekte van Crohn bij mij geconstateerd deel 2

Stel niet zulke hoge eisen aan jezelf. Je wil andere niet teleurstellen maar doe dit ook niet bij jezelf. Kijk in de spiegel en besef dat ook jij er mag zijn!

(Visited 957 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.