Gastblogs

De ziekte van Crohn op de kinderafdeling?

Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Anniek en ik ben 21 jaar oud. Momenteel zit ik in het derde jaar van de opleiding bedrijfseconomie. Ik teken, lees en bak graag en ben verslaafd aan een heleboel series. Ohja, en ik heb de ziekte van Crohn. Op 19 mei 2011 is de ziekte bij mij geconstateerd. Best een bijzondere datum, want op 19 mei is het Wereld IBD-dag. Dit jaar ‘vier’ ik mijn vijfjarig jubileum, maar ik zal bij het begin beginnen. 

Het begon allemaal in december 2010. We waren op bezoek bij familie en bleven eten. We aten lekker makkelijk, namelijk; friet met een frikandel. Normaal vind ik dit hartstikke lekker en eet ik best veel. Deze keer ging het anders. Na een paar happen was mijn eetlust totaal weg, terwijl mijn maag vrolijk doorging met knorren. Het leek wel alsof er van binnen iets op slot ging. Ik denk dat dit de eerste teken was van mijn Crohn.

In de maanden erna begon ik af te vallen, was vaak moe en had buikpijn. Eind februari ging ik dan toch maar naar de huisarts, omdat het steeds slechter ging. Er werd direct bloedgeprikt en daar zagen ze dat mijn ontstekingswaarde verhoogd was. De huisarts vermoedde een buikgriepje en ik werd weer naar huis gestuurd. Alleen dit ‘buikgriepje’ ging niet over. Een maand later zat ik weer bij de huisarts en mocht ik opnieuw bloedprikken. Daar kwam uit dat ontstekingswaarde lager was dan de vorige keer. Een dalende lijn en dus geen reden om actie te ondernemen.

Helaas bleven mijn klachten aanhouden. Begin april was ik 5 kilo afgevallen, ging nauwelijks meer naar school omdat dit te veel energie kostte en werd de buikpijn heftiger. Ook werd het eten steeds lastiger, ik had vaak na een paar happen al genoeg. Uiteindelijk heb ik bij de huisarts weer bloed laten aftappen. De ontstekingswaarde waren deze keer flink gestegen en dus eindelijk een reden om een doorverwijzing te krijgen naar de kinderarts. Hierna ging het allemaal redelijk snel. Ik maakte een afspraak in het ziekenhuis en er werd meteen een afspraak gemaakt voor een endoscopie.

Een aantal weken eerder viel bij mij, een nieuwe editie van het tijdschrift waar ik een abonnement op had, op de deurmat. Daarin stond een artikel over een meisje met de ziekte van Crohn. Ik herkende mezelf hier volledig in. Mijn ouders vonden het te vroeg om zelf al conclusies te trekken maar voor mij was het meteen duidelijk. Het was wel fijn om me voor de endoscopie al een beetje te kunnen voorbereiden op de waarschijnlijke uitslag. In het artikel stond namelijk ook wat je na de diagnose allemaal te wachten stond.

Toen de dag van de endoscopie was aangebroken was ik in totaal 8 kilo kwijt. Met een kleine 43 kilo werd ik voor een nacht opgenomen op de kinderafdeling. Om de darm vanbinnen goed te kunnen bekijken moest ik 4 liter laxeermiddel ‘drinken’. Dat drinken hoefde ik gelukkig niet zelf te doen want dit ging via een sonde. Het inbrengen van de sonde was even eng. Met zo’n dikke slag in je keel kun je nauwelijks slikken of praten, maar alles beter dan 4 liter vieze troep drinken!

Het laxeermiddel deed z’n werk maar met mij ging het alleen maar slechter. Wat heb ik me ellendig gevoeld door dat spul. In eerste instantie zou ik de ochtend aan de beurt zijn voor een endoscopie, maar het was een drukke dag met veel spoedgevallen waardoor ik uiteindelijk pas om 17:00 uur aan de beurt was. Toen ik wakker werd uit de narcose werd me verteld wat ik al een aantal weken vermoedde, ik had de ziekte van Crohn. Mijn darm zat vol met ontstekingen en vooral de overgang van de dikke naar de dunne darm was er erg aan toe.

Ik kreeg meteen medicijnen, namelijk Imuran. Daarnaast kreeg ik zeven weken sondevoeding en mocht  geen normaal voedsel eten om mijn darmen rust te geven. De sonde die een dag eerder was ingebracht, had ik tijdens het wakker worden uit de narcose eruit getrokken. Dit betekende dat er weer een nieuwe ingebracht moest worden. Geen pretje natuurlijk maar gelukkig kreeg ik dit keer een dunner slangetje en was het ook een stuk flexibeler. Diezelfde avond raakte de sonde verstopt. Niks hielp om de verstopping te verhelpen, dus er zat niets anders op dan weer een nieuwe sonde in te brengen. Ik was die dag vrij nuchter gebleven maar toen ik dit hoorde was dat de druppel. Ik was zo moe en wilde alleen maar slapen!

In totaal heb ik 10 dagen in het ziekenhuis gelegen. Het vreemde is dat ik me hier niet veel meer van kan herinneren. Het is allemaal een beetje vaag. Ik herinner me de leuke verpleegster, waarvan ik altijd hoopte dat ze dienst had en alle mensen die op bezoek kwamen. Toen ik me na een paar dagen wat beter voelde, namen mijn ouders verf mee naar het ziekenhuis. Het was fijn om even mijn bed te verlaten en wat leuks te doen in een andere ruimte. Jaren later kreeg ik van iemand de foto van mijn tekening doorgestuurd, hij hing er schijnbaar nog steeds! De laatste dag op de kinderafdeling leerde mijn favoriete verpleegster mij hoe ik de sondevoeding moest verzorgen en toen was ik klaar om naar huis te gaan.

Dit verhaal is geschreven door Anniek, wil je haar volgen op social media? Dat kan via de onderstaande linkjes! 

Facebook
Twitter
Instagram

Anniek, zal in een volgende blog het vervolg vertellen over het verloop van de ziekte van Crohn.

(Visited 740 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.