Lezen mensen met een goede gezondheid mijn artikelen ook?
Mijn ziektes hebben mij geleerd dat je van de kleine dingen in het leven moet genieten. Het klinkt cliché in de oren voor een ‘gewoon gezond persoon’, mensen die ziek zijn zullen beter begrijpen wat ik bedoel en dat is nou net niet wat ik wil bereiken.
De meeste mensen die mijn artikelen lezen zijn zelf ook ziek. Zij halen kracht uit mijn artikelen en vinden het fijn om ervaringen te wisselen over ziektes, medicijnen en het moederschap. Het kinkt logisch want waarom zou je mijn artikelen lezen als jezelf helemaal niks met de ziekte van Crohn &zo hebt te maken en mij niet persoonlijk kent?
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het fantastisch dat mijn artikelen vaak als steun worden gelezen maar de boodschap van dit artikel is juíst voor de ‘gezonde mens’ of mensen die net geconstateerd zijn met een bepaalde ziekte waar zij nog hen weg in moeten vinden.
Je hebt maar één kans in het leven.
Mijn leven zag er totaal anders uit voordat ik ziek werd. Ik stond niet stil bij het feit dat je gezondheid het belangrijkste is wat er bestaat. Dat je maar één lichaam hebt waar je de rest van je leven mee moet leven. Dat je maar één kans hebt om dit goed aan te pakken. Een tweede kans is er niet. Die krijg je pas als het te laat is en je in de hemel verblijft (of niet). Laten we deze discussie een andere keer voeren.
Ik vind het jammer dat je ziek moet zijn om te beseffen dat de essentie van het leven niet ligt bij het halen van een diploma, genoeg geld op de bankrekening of de meeste vrienden op Facebook. Like mijn pagina trouwens even! 😉 Het gaat om, HOE cliché, de kleine dingen in het leven die je moet leren zien en waarderen.
Het leven gaat zoals het gaat en de sleur sluipt er langzaam in.
Als ik bekijk naar mijn leven voordat ik ziek werd, ging alles op de automatische piloot en werd ik meegezogen in de dagelijkse sleur. Je staat op, gaat naar werk of school, komt thuis, eet, bankhangen of sporten en naar bed zodat het de volgende dag precies hetzelfde kan verlopen. Het leven gaat zoals het gaat en de sleur sluipt er langzaam in.
In de opvoeding die je hebt gehad of geeft, wordt meestal geen nadruk gelegd over hoe bijzonder het is dat je gezond bent en dat je hier blij mee moet zijn. Dat wordt vanzelfsprekend tot het moment dat je ziek wordt, niet meer kunt werken, geen bergen met geld kunt binnen harken en je diploma nog mijlen ver in de toekomst ligt.
Doelen stellen is belangrijk voor de mens. Mensen hebben een doel nodig om voor te leven, dit doel is voor iedereen anders. Het gaat echter niet om het doel maar om de weg daarnaartoe. Als je jouw doel hebt bereikt is dat fantastisch maar dat bekent dat je opzoek moet gaan naar een nieuw doel waardoor je soms een terugslag krijgt. Je moet jezelf blijven prikkelen om meer uit jezelf te kunnen halen en jezelf te blijven ontwikkelen.
Bewust leven is belangrijk, juist als je niet ziek bent!
Natuurlijk blijft er altijd wat te wensen over maar probeer je bewust te zijn van alles wat je wél hebt of kan. Heb jij de liefste moeder van de wereld, geniet daarvan! En ik snap heus wel dat je niet iedere dag zin hebt om naar school of naar je werk te gaan, dat je ook weleens een mindere dag hebt maar als je in de auto zit op weg naar je werk of in de trein op weg naar je school, probeer er dan, al is het maar even, stil te staan bij het feit dat je gezond genoeg bent om te kunnen werken!
Dit is voor heel veel mensen, ook in Nederland, onmogelijk. Zij zijn te ziek om te kunnen doen waar jij vaak om zit te zeuren. Als je dat beseft dan ben je eigenlijk al heel goed bezig!
Iedereen heeft wel iets te maken met de verschrikkelijke ziekte, kanker. Ze gaan bijvoorbeeld de Alpe d’huzes beklimmen omdat ze zelf kanker hebben, hebben gehad of er iemand aan verloren zijn. Hoe gaat is het om die berg te beklimmen als je helemaal niks te maken hebt met kanker? De berg beklimmen omdat je het niet hebt, niemand kent en dáár dankbaar voor bent.
Waarom lees jij mijn artikelen? lees je alles of bepaalde artikelen niet? Ik ben benieuwd naar de reden, laat je dit weten in de comments?!
2 Reacties
Ik kom af en toe in een Facebookgroep je artikelen tegen en lees ze omdat ik het interessant vind om te zien hoe iemand anders met een chronische aandoening tegen dingen aankijkt. Soms denk ik er hetzelfde over, soms anders.
In dit stuk kan ik mezelf niet zo vinden. Of je nou gezond of ziek bent, ieder mag af en toe eens iets te zeuren of te klagen hebben. Wie ben ik om te zeggen dat een ander het minder slecht heeft? En ik zou ook niet willen dat ‘gezonde’ mensen naar mij kijken als in: ‘ik mag mezelf gelukkig prijzen omdat ik het niet zo slecht heb als zij.’
Mijn ziekzijn weerhoudt me ook niet om voor grote dingen te gaan. Alleen maar genieten van de kleine dingen is niet voor mij weggelegd. ?
Lonneke, ik ben het helemaal met je eens. Hoe ouder je wordt samen met een ziekte (!) of hoe meer hindernissen je bent tegengekomen, hoe belangrijker het wordt dat er nog kleine momenten zijn waar je van kunt genieten want soms komen die grote genietmomenten helemaal niet op het juiste moment bv omdat je als chronisch zieke even Total loss bent.
Het is heel moeilijk voor alle lieve gezonde mensen om zich hierin te verplaatsen.
Zo kan ik genieten van de Treurberk die achter mijn huis staat. Of als mijn hond met een schoen in zijn bek staat met een blik van : ruilen voor een koekje?
Als kind, denk je als een kind. Als je volwassen bent denk je als een volwassene. Als je ziek bent word je denken beïnvloed door de ziekte. Wat een geluk dus als je gezond bent zodat je ook als zodanig denkt. Daar houdt alles op. Meer is het niet. Meer is niet mogelijk. Mensen een spiegel voorhouden kan ook niet omdat het gros van de gezonde mensen in zo,n spiegel alleen raadsels zien. Lijkt allemaal filosofisch. Maar gezonde mensen proberen uit te leggen wat ziek zijn is, is nooit een doorslaand succes. Noch voor jou en mij als zieke, noch voor gezonde mensen.
En dan heb ik het uiteraard niet over al die mensen die zich al dan niet betaald inzetten voor de zieke medemens.