Sondevoeding weer opnieuw laten plaatsen
De ziekte van crohn &zo

De sondevoeding weer opnieuw laten plaatsen!

Sinds 2008 heb ik de ziekte van Crohn en sinds die tijd is is het niet langer dan een half jaar ‘rustig’ gegaan. Ik schrijf rustig tussen aanhalingstekens omdat ik eigenlijk altijd buikpijn heb maar als ik dan weer een nieuw medicijn ging proberen hielp dit uiterlijk een half jaartje en dan begonnen de klachten weer op te spelen. Dit jaar is wel het diepte punt, ik heb meerdere opnames gehad en zit nu uiteindelijk alweer 2,5 week aan de sondevoeding. 

Ik heb inmiddels al 3 keer een nieuwe sonde moeten plaatsen en ik had ook duidelijk gemaakt dat de sonde van twee weken geleden de laatste sonde zou zijn die ik zou laten inbrengen. Het doet niet eens zoveel pijn hoor fijn – is – anders maar ben na dit jaar helemaal klaar met alle medische mensen die aan mijn lichaam zitten ‘voor mijn eigen best wil’ bah!

Helaas ging het vorige week opnieuw verkeerd. Huilend en schreeuwend zat ik op de bank met mijn ouders omdat mijn sonde opnieuw verkeerd was geschoten, ik had al een aantal pogingen gedaan om hem terug te duwen maar het lukte niet meer. Ik werd benauwd, erg misselijk en mijn neus deed ontzettend veel pijn, hij moest eruit maar ik wilde absoluut geen nieuwe meer laten inbrengen. Ik werd er echt wanhopig van, met tranen over mijn wangen trok ik de sonde verder mijn neus uit.
Ik wist dat ik weer een nieuwe sonde moest laten plaatsen maar die avond wilde ik even nergens meer over praten en gewoon slapen.

De volgende dag ontkwam ik er niet aan en belde ik direct mijn MDL- arts op om een nieuwe afspraak te maken om de sonde te laten plaatsen. Op advies van een oud klasgenoot bestelde ik de dunste slang die er was en kon ik uiteindelijk regelen dat er iemand van de thuiszorg de sonde kwam inbrengen. Gelukkig hoefde ik daarvoor dus niet helemaal naar het UMC maar kon het gewoon thuis gebeuren.

Ik was ontzettend zenuwachtig en vroeg bij binnenkomst, nog voor ik mezelf voorstelde of ze dit vaker had gedaan en of het altijd was gelukt. Mijn moeder zei al direct dat ik erg nerveus was en zij deed haar best op mij op mijn gemak te stellen. Dat lukte niet. Niemand begrijpt hoe het echt zit want echt veel pijn doet het niet en op zich ben ik wel wat gewend natuurlijk maar ik ben helemaal klaar met mensen die aan mijn lichaam zitten, iets aan mij onderzoeken en laat staan iets inbrengen wat er niet thuis hoort. Ik haat het! maar ik heb geen keus, ik moet het ondergaan, voor de zoveelste keer.
‘Ik haat witte jassen!’
‘Maar ik heb toch geen witte jas aan?’
‘Nee.. maar je bent er wel een!’

Mijn moeder moest werken deze middag en ik zou een paar uurtjes alleen met James zijn. Dat kan best, dan koppel ik mijn pomp niet aan en lijd ik gewoon een beetje honger. Gelukkig was ze er nog wel toen deze neppe- echte- witte jas de sonde kwam inbrengen. Ik had haar steun best wel nodig maar ja, James was er ook nog en die gaat voor dus zij hielt James bezig terwijl ik kotsend het slangetje probeerde door te slikken.

Als de slang uiteindelijk zit, moet ze meteen gaan van mij. Ze wil er nog een pleister op plakken maar daar heb ik allemaal geen zin meer in. Er is weer genoeg aan mij gezeten en ik kan best zelf een pleister plakken.
Ik ben zo ontzettend boos, dat ik er eigenlijk zelf een beetje van schrik. Ik weet namelijk niet eens op wie ik boos ben maar ik ben het wel.

Ik leg James voor de vierde keer uit dat mama weer een slangetje in haar neus heeft waar eten doorheen komt. Hij lacht wat naar me en dan is alles natuurlijk weer gelijk goed.

Wat een dag weer.. ik ben moe. Nog dik drie weken te gaan! Let’s do this.

(Visited 510 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer Joyce Valk 24 november 2015 om 10:58

    Sterkte meid!

  • Schrijf een reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.