Je ziekte liefde geven?

Je ziekte liefde geven. Ik heb altijd al bewondering gehad voor mensen die deze uitspraak over hun lippen krijgen. Je ziekte omarmen en liefde geven. HOE DAN?! Ik typ deze blog vanuit het toilet met buikpijn. De rest van de details zal ik jullie besparen.. 

Maar hoe kun je, als je zoveel pijn hebt, je ziekte omarmen en liefde geven? Nu ben ik een vrij nuchter persoon maar ik sta voor alles open. Het lijkt me namelijk erg mooi als je dit kunt en zo bewust met je ziekte omgaat.

Ik steek graag nog weleens mijn kop in het zand. Heel diep. Ik eet dan bijvoorbeeld iets waarvan ik weet dat ik buikpijn krijg maar op zo’n moment probeer ik het gewoon weer eens, misschien is de ziekte van Crohn bij mij wel over. Ik weet heus wel dat het onmogelijk is maar af en toe mijn kop in het zand steken, voelt prettig ofzo? Het helpt verder niks hoor want het besef komt hoe dan ook altijd twee keer zo hard terug.

De mensen die hun ziekte liefde kunnen geven, beweren dat zij daardoor minder klachten hebben. Ik wil dat niet eens. Die darmen van mij zijn zó ontstoken en kapot, ze hebben al zoveel leuke uitjes verpest.. ik wil ze niet eens liefde geven, dat verdienen ze niet eens!

Ondanks dat ik nu verschillende krampen aan het weg puffen ben, vind ik het niet erg dat ik de ziekte van Crohn heb. Gek he? Eigenlijk wel. Ik zou het moeten haten maar toch is het iets wat bij me hoort. Onvoorspelbaar en toch vertrouwd. De Crohn heeft mij ook mooie dingen gebracht. Voorheen liep ik nog weleens te snel en te makkelijk door het leven. Alles verliep soepel en ik hoefde nergens moeite voor te doen. Crohn laat mij beseffen dat het geluk in de kleine dingen zit en ik denk niet dat ik dat gevoel dan ooit had gekend.

Natuurlijk zijn er momenten dat ik de Crohn haat, als ik weer eens niet naar een verjaardag kan gaan omdat ik zoveel buikpijn heb of omdat ik meer vermoeid wakker word dan dat ik naar bed ging. Ik kan me niet meer voorstellen dat je opgewerkt en met volle energie de dag kunt beginnen. Ik heb geen flauw idee meer hoe dat voelt en dat is misschien nog wel het ergste van de hele ziekte van Crohn. Het is zeer zeker niet alleen maar wat buikpijn hebben, het is zóveel meer!

Hoe dan ook zou ik graag weten hoe je je ziekte zou moeten omarmen, liefde geven? In mijn ogen is dat namelijk onmogelijk en vooral nu ik als een zwangere vrouw aan het puffen ben om de krampen op te vangen. Ik krijg er alleen helaas straks geen mooi jongetje of meisje voor maar slechts ’n opgelucht gevoel, voor heel even, hoop ik.

Is het naïef om te denken dat het helpt om je ziekte liefde te geven? Je hoort wel eens verhalen van een kankerpatiënt die geneest doordat hij of zij beweert te houden de tumor. Is dat naïef? Ik bedoel, als het zo ‘makkelijk’ is om te genezen van je ziekte dan zou het toch veel meer bekend moeten zijn? En dan zou er toch ook ergens een handleiding moeten staan. Ik probeer het namelijk graag uit!

Ik geloof hier dus niet echt in. Het is zoals het is en daarmee moeten we het doen in het leven. Ik vind wel dat je niet alles via de medische weg hoeft te doen en je best verder mag kijken naar wat voor jou werkt en waar jij jezelf goed bij voelt. Ik voel me momenteel prettig om in de medische wereld geholpen te worden maar in het verleden heb ik ontzettend veel geprobeerd met bijvoorbeeld homeopathische middelen, osteopaten en verschillende dieet- programma’s maar niks gaf het gewenste resultaat.

Wat vinden jullie hiervan? Kijk jij verder dan de medische wereld of houd jij het juist liever daarbij? Geloof jij in het feit dat je kunt genezen van je ziekte als je er maar heel veel van houdt?