Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn, waarom eigenlijk?
Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn is een feit. Het is verschrikkelijk en beperkt je funtioneren. Als je geen energie hebt kun je gewoon nauwelijks iets ondernemen.
Hoe die vermoeidheidsklachten ontstaan is nog niet helemaal duidelijk. Als je Crohn actief is, dan is het iets makkelijker te verklaren. De darmen zorgen namelijk voor een goede opname van voedingsstoffen en als je darmen niet goed werken, wat het geval is bij een opvlamming, dan krijg je dus minder voedingsstoffen binnen waardoor je vermoeidheidsklachten kunt krijgen.
Wist jij dat 40% van de patiënten die in een stabiele fase zitten ook vermoeid zijn? Je bent als Crohn- patiënt gewoon altijd kei hard aan het werk om te vechten tegen de ontstekingen en andere symptomen waardoor je minder energie hebt.
Vermoeidheid bij de ziekte van Crohn moet je niet onderschatten!
Als je kijkt naar de periode voordat ik ziek was, zou iedereen mij omschrijve nals een energieke spontane meid. Dat is nu wel anders. Ik ben vaak degene die op verjaardagen korter aanwezig is omdat ik nog móet slapen. En ja dat moet dan ook echt anders gaat het fout..
De vermoeidheid bij de ziekte van Crohn moet je niet onderschatten. Dit kun je namelijk niet vergelijken met ‘Moe zijn door een feestje of een lange werkdag’. Als de vermoeidheid toeslaat ben ik uitgeput en kan ik helemaal niks meer doen dan alleen maar slapen. Zelfs op de bank liggen is te vermoeiend door de prikkels er omheen. Het enige wat ik kan doen is naar bed, gordijnen dicht en slapen maar!
Tot de geboorte van James, dus ongeveer 6 jaar lang, heb ik iedere middag moeten slapen. Nu ik James heb gaat dit niet meer altijd, hoewel hij gelukkig nog wel een slaapje per dag doet maar dan moet ik dus ook echt gaan liggen. Dit is voor Merijn af en toe best jammer. Je wil natuurlijk gezellig kletsen en lekker tv kijken maar ik kan dat dan niet meer opbrengen.
Inmiddels zijn we dat wel gewend maar toen we net bij elkaar waren was dat moeilijk. We waren net verliefd en wilde van alles samen onderenmen maar vaak ging dat simpelweg niet omdat ik te vermoeid was.
Lees ook: Relatieproblemen door de ziekte van Crohn.
Als ik niet toegeef aan de vermoeidheid gaat het mis..
Als ik niet toegeef aan de vermoeidheid en blijf doorgaan, word ik heel ziek. Krijg ik vaak direct koorts en voel me heel zwak.
Eigenlijk kun je het aan niemand uitleggen hoe het precies is. Je kunt je niet voorstellen hoe moe je kunt zijn als je niet chronisch ziek bent. Toen ik de ziekte van Crohn kreeg zei ik nog tegen mijn arts: ‘Dat zal wel meevallen joh!’ maar dat viel enorm tegen in de praktijk.
Ik moet vaak bloedprikken. Een of twee keer per week minimaal. Mijn arm is zelfs helemaal blauw. Ze houden dan mijn vitamines en ijzer ook in de gaten. Als dat dan, zoals nu, weer heel laag is dan krijg ik bij het volgende Vedolizumab infuus, een zak ijzer of een B12 spuit toegediend. De ene keer merk ik echt dat ik weer een energie boost krijg maar vaak genoeg merk ik er weinig van. Nu moet ik extra Foliumzuur slikken om de vermoeidheid iets te onderdrukken.
Psychisch zal het nooit wennen!
‘Tante Lon, jij bent toch al groot. Waarom ga jij nu naar bed?’ Vroeg een nichtje van mij toen ik ’s middags wilde gaan liggen. Iedereen, inclusief de kinderen weten dat mijn darmen ziek zijn en ik vaak naar het ziekenhuis moet. Tegen James vertel ik ook alles, hij begrijpt er vast nog niet veel van maar ik vind dat wel belangrijk.
Maar goed. Als ik zo’n vraag krijg dan vertel ik altijd dat mijn darmen te ziek zijn om voedingsstoffen op te kunnen nemen. En die heb je nodig om gezond te kunnen leven, bewegen, te groeien etc. Het is dan ook noodzakelijk voor mij om zoveel mogelijk rust te pakken zodat mijn energie weer wordt opgebouwd.
Psychisch zal het nooit wennen. Ik vraag heel vaak aan mijn moeder: ‘Zal ik ooit minder moe zijn en gewoon kunnen werken?’ helaas is daar geen antwoord op. Het is moeilijk. En iedere keer opnieuw word je met je neus op de feiten gedrukt als je weer teveel hebt gedaan.
Ik hoop dat het ooit verbetert zodat ik later kan werken, met James kan voetballen en nog boodschappen kan doen op èèn dag. Zou dat niet mooi zijn?
Lees ook: Pillen voor ADHD helpen tegen vermoeidheid?
De ziekte van Crohn is zóveel meer dan alleen maar een beetje buikpijn. Het is gewoon mijn fulltime job! Heb jij ook zoveel last van vermoeidheid? Wat helpt er bij jou en herken je dingen wat ik zeg? Laat het weten in de comments zodat we elkaar kunnen helpen & steunen.





4 Reacties
Hoi
Na jaren ben ik eindelijk sirieus genomen door de doker. En heb ik een maand geleden te horen gekregen dat ik ook de ziekte van chron heb. Na alle onderzoeken. Wanneer ik terug ben van vakantie moet ik aan zware medicatie die mag ik nu niet vanwege de evt. Bijwerkingen. Ik heb ook heel veel last van vermoeidheid ben erg.moe voel me soms een oud persoon. En mijn vriend snapt dat allemaal niet hoezo ik zo moe kan zijn… pfff daar word in nog moeier van.. heb jij nog tips om het uit te leggen aan hem.
Hi Lisa, wat ‘fijn’ dat je eigenlijk een diagnose hebt gekregen. Mijn ervaring hiermee is dat het mij enorm veel opluchting gaf dat ik eindelijk geloofd werd door mijn omgeving. Het is jammer dat je partner hier niet zoveel begrijpt voor hebt. Ik kan mezelf voorstellen dat dit voor jullie beide erg vervelend is. Wellicht kun je eens naar een IBD- dag gaan. Deze staan meestal vermeld op CCUVN, google maar even. Dit zijn dagen waarin artsen en mensen uitleg geven over de ziekte van Crohn met een bepaald thema, zoals vermoeidheid. Op deze manier kan je vriend er meer begrip voor krijgen. Je hebt ook bepaalde IBD- cafè dagen. Je spreekt dan met Crohn- patiënten en hen partners af in een cafe om ervaringen te wisselen. Laat hem eens kijken op de besloten CCUVN Facebook pagina, zodat hij wat meer inzicht krijgt in de ziekte of laat hem mijn artikel lezen over vermoeidheid waar jij jezelf in herkent.
Het blijft lastig maar praten blijft de sleutel. Praat met hem, wees geduldig. Er veranderd veel voor jou maar ook zeker voor hem. Heel veel sterkte!
hi, ik heb net je site ontdekt en ik vind het heel erg grappig, omdat ik zelf ook Lonneke heet en de ziekte van Crohn heb! Ik heb het af en toe ook erg lastig met mijn ziekte, en dan gaat het vooral om school. Ik ben ongeveer 1 keer per week een hele dag ziek. Het begint dan meestal in de ochtend en dan zakt het meestal rond 2 uur af. Ik zit nu op 3 VWO en dan elke week een dag missen is best pittig. Ik vind het altijd erg vervelend om bij mensen te komen met mijn problemen, want dan realiseer ik me altijd dat er mensen zijn die bijvoorbeeld een ziekte als kanker hebben en dan voel ik me gelijk schuldig, omdat ik dan vergeleken hen veel geluk heb. Ik weet zelf ook wel dat ik me zo niet zou moeten voelen, maar toch gebeurt dat. Mijn grote droom is om diergeneeskunde te gaan sturen, maar ik hoop maar dat dat mogelijk is met de aantal uren die ik per week mis. Dit wilde ik eigenlijk gewoon even kwijt:)
Groetjes Lonneke
Hi Lonneke, dat is wel toevallig inderdaad! Wat vervelend dat je zoveel mist op school. Misschien is het een goed idee om te overleggen met je verpleegkundige wat je hiervoor het beste kunt doen. Ik neem aan dat school hierin ook wel mee wil bewegen. Jezelf schuldig voelen is zoals je zelf al aangeeft niet nodig maar ik begrijp wat je zegt. De ziekte van Crohn is ook heel erg vervelend om te hebben, iedereen heeft zijn of haar problemen en je hebt hierin zelf je maatstaaf van pijn en ongemak. Lekker bij jezelf blijven, kijken naar andere of jezelf vergelijken heeft zo weinig zin. Houd je droom voor ogen, misschien doe je er wat langer over dan de ‘normale weg’ maar er leiden meer wegen naar Rome! Succes, groetjes Lonneke.