jaloers op verpleging de ziekte van crohn
De ziekte van crohn &zo

Jaloers op verpleging in het ziekenhuis

Afgelopen vrijdag hebben jullie kunnen zien op Lonnekefilmt, dat ik weer een vol dagje ziekenhuis had gepland. Het was een super lange dag want van 8 uur ‘s ochtends tot half 5 in de avond zijn we in het UMC geweest. Bleh, inmiddels is dat een soort van routine geworden maar afgelopen vrijdag werd ik weer kei hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Jaloers op de verpleging in het ziekenhuis?!

Ik schreef laatst een artikel over ‘het accepteren van de ziekte van crohn‘ (of een andere ziekte uiteraard) ik denk dat dit namelijk voor iedere ziekte wel zo’n beetje geldt. Het is en blijft een lastig verhaal en iedereen heeft zijn of haar manier om daarmee om te gaan.

Het echt accepteren zal ik denk ik nooit kunnen maar ik heb er inmiddels zeker wel een weg in gevonden. Toch zijn er bepaalde dingen die ik ontzettend moeilijk vind. Er zijn momenten dat ik me sterk houd maar afgelopen vrijdag werd ik weer kei hard met mijn neus op de feiten gedrukt.

Ik lig op zo’n dag een aantal uur op het ziekenhuisbed, soms ligt er nog iemand naast me en je kunt er ook voor kiezen om een stoel te reserveren. Ik kies eigenlijk altijd voor een bed zodat ik die uren of kan slapen of op mijn laptop kan bloggen. Dat ligt gewoon wat prettiger dan drie uur op een stoel zitten.

In die tijd is er vaak een iemand van de verpleging die ‘de infuushoek’ in de gate houdt want het zijn natuurlijk sterke medicijnen waarbij er van allerlei reacties kunnen ontstaan. Meestal is er een meisje van mijn leeftijd die toevallig ook een zoontje heeft van dezelfde leeftijd als James dus dat is natuurlijk wel gezellig, voor zover het gezellig kan zijn in het ziekenhuis..

Afgelopen week was er een nieuwe jongen, we maakte een praatje en toen ik zijn leeftijd vroeg, bleek het dat hij ook even oud was dan ik. Het is een jong fris team wat daar meestal aan het werk is en ik kan het weten want ik ben daar nou eenmaal best vaak. Hij was aan het vertellen waar hij hiervoor werkte, hoeveel en wat het verschil was. Leuk om te horen natuurlijk, ik vind het prettig als de verpleging ook iets meer over zichzelf verteld en het niet alleen maar over mijn ziektebeeld gaat.

Deze keer had ik het best moeilijk en dat ligt helemaal niet aan de verpleging hoor, dat is mijn eigen probleem. Ineens dacht ik.. ik had daar ook kunnen staan, ik had ook een goede baan kunnen hebben met een flink aantal uren en een leuk salaris.

Jaloers op de verpleging in het ziekenhuis?! Ja, eigenlijk wel. Hoewel ik er niet aan moet denken om in een ziekenhuis te werken aangezien ik kamp met een grote ziekenhuisangst wat niet anders zal zijn als ik daar zou gaan werken. Toch zou ik natuurlijk liever ook gezond zijn en de energie hebben om uberhaubt te kunnen werken..

Soms, heel soms, krijg ik dat gevoel gewoon, ik kan er niks tegen doen en het maakt me onzeker. Het is bijna standaard dat ik na zo’n lange ziekenhuis dag waar verschillende artsen mij hebben aangeraakt om te onderzoeken, moet huilen. Gewoon, omdat het een rot dag was, omdat ik het niet wil, omdat ik me niet lekker voel en omdat ik gewoon ‘normaal’ wil zijn.

Hoe kan ik daar zo ziek in bed liggen en zij bruisen van energie en praten over Koningsdag wat eraan zit te komen. “Ga jij ook naar Amsterdam?” “Ja, denk het wel moet even kijken wat de rest van mijn vrienden doet!” pff, ik zit met Koningsdag gewoon thuis, op de bank en zal het een en ander mee krijgen via de tv.

Gelukkig vind ik steun bij mijn familie en is het na een kwartiertje weer over maar toch blijven die moeilijke momenten zo af en toe op spelen en realiseer me ik ineens hoe ziek ik eigenlijk ben en dat ik een hoop dingen niet kan doen die een ‘gezond’ iemand van mijn leeftijd wel kan.

Ik ben ontzettend blij met James en ik besef me ook heel goed dat hij degene is die mij op de been houdt. James zorgt ervoor dat ik ieder ziekenhuisbezoek met een lach kan verlaten. ”Ik ga weer naar mijn kleine mannetje” en dat is een fantastisch gevoel.

Jaloers op de verpleging in het ziekenhuis, nee niet echt, misschien soms maar het zorgen voor James is mij zoveel meer waard dan Koningsdag vieren en bier drinken met vrienden.

Herkennen jullie dit misschien? Of ben ik de enigste die deze gevoelens weleens heeft?

 

(Visited 418 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

2 Reacties

  • Reageer Monique 24 februari 2016 om 13:14

    Pap en ik snappen het helemaal en zouden willen dat er iets bestond dat het helemaal zou genezen?

  • Reageer Mathiske's mama blog 24 februari 2016 om 17:08

    Ik snap heel goed wat je bedoelt, ik ben (gelukkig) niet ziek, maar ik mn contract werd niet verlengd na mijn zwangerschap, en ik heb nog een pols blessure. De muren komen soms echt op me af, en zou ik weer gewoon net als normale mensen, een normale baan met vaste uren willen hebben. En niet steeds van het kastje naar de muur en van die achterlijke flexibele uren contracten. Helaas werkt het zo tegenwoordig

  • Laat een antwoord achter aan Monique Annuleer reactie

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.