Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!
De ziekte van crohn &zo

Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!

De uitslag van mijn gezichtsveldonderzoek.

De uitslag van mijn gezichtsveldonderzoek waar ik jullie eerder over vertelde was positief. In de zin van, positief voor mij. Daar staan nog weleens wat misverstanden over dus vandaar dat ik dit erbij typ.

Het is nog lang niet wat het moet zijn maar mijn ogen zijn er in ieder geval flink op voorruit gegaan als we het onderzoek vergelijken met de vorige keer.

Maar goed, terug naar mijn ziekenhuisopname. De buikklachten werden steeds erger. Ik had mijn dekbed op het toilet neergelegd om daar de nacht door te brengen. Maar dit kon natuurlijk niet langer zo.

‘Merijn, ik ga het ziekenhuis bellen. Dit is niet goed’. Zei ik huilend.
‘Kan ik iets voor je doen?’ antwoordde hij machteloos.
‘Nee’

Tja, ik denk dat iedereen die mij goed kent wel weet dat ik (bijna) NOOIT uit mezelf naar de spoedpost bel. Ik heb het niet zo op ziekenhuizen, snap je?

Met spoed naar het ziekenhuis op de High care.

‘Ik heb even overleg gehad met de MDL arts en zij wil je toch graag zien, kun je naar het UMC komen?’
‘Prima’
‘Neem je voor de zekerheid kleding mee voor de nacht?’
‘Dat zal ik voor de zekerheid wel doen ja..’

Rond 00:00 uur reden we aan richting het ziekenhuis. Ik had besloten om zelf te gaan rijden (heel dom, ja super dom, dom dom, sorry mam) maar ik vond het vervelend om mijn ouders midden in de nacht wakker te bellen voor deze ‘onzin’.

Aangekomen in het ziekenhuis werd ik direct naar de high care gereden. Oké, ik had super veel buikpijn maar de high care? Dat vond ik iets wat overdreven.

Ik ben angstig in het ziekenhuis. In mijn ‘oude’ ziekenhuis kende ik de weg en het personeel. In dit ziekenhuis nog niet. Ik lag in een kamer met allerlei ‘enge’ apparatuur om mij heen waarvan het goed is dat het bestaat maar ik het niet relaxed vond dat dit allemaal om mij heen hing. Voordat mijn bloeddruk daardoor ook nog geen stijgen werd ik gelukkig overgeplaatst naar de medium care met een tv boven mijn hoofd en een toilet om de kamer.

En toen was het tijd voor een inwendig onderzoek?

Er werd bloed afgenomen, foto’s gemaakt en mijn buik werd onderzocht. En alsof dat nog niet goed was zei de arts:

‘Dan doen we nu nog even een inwendig onderzoek. Kom je even op de linker zij liggen?’
‘Nou, dat denk ik niet. Ik weet niet of je mijn dossier hebt gelezen maar dat gaat niet gebeuren.’
‘Ik ga er maar een stukje en..’
‘Nee, dat gebeurd niet, klaar!’
‘We wachten de uitslagen van het bloed en de foto’s af en als het dan nog nodig is dan overleggen we wel even’
‘hmhm’

Thank God, gelukkig zag ze op de foto dat mijn darmen wat wijder liepen dan een normale darm, dit in combinatie met de onderzoeken van de afgelopen maanden was het al snel duidelijk dat dit de crohn was die weer liep/loopt te klieren.

Ik werd opgenomen in het ziekenhuis!

‘We willen de Prednison via het infuus toedienen en dit betekent dat je wordt opgenomen. Je krijgt ook vocht toegediend via het infuus tot dat je weer normaal kunt eten en drinken. Ik ga even bellen of ze een plek hebben op jouw afdeling’.

Ik wist heus wel toen ik vertrok dat ik vast en zeker werd opgenomen maar tóch kon ik wel huilen. Mijn ouders lagen vredig te slapen en hadden geen benul dat ik 107 km verder op lag.

‘Valt het tegen?’
‘Een beetje..’
‘Het is belangrijk dat we het nu goed gaan behandelen zodat het niet erger wordt. Je wordt zo opgehaald en dan ga je naar de afdeling.’
‘Maar Merijn mag wel mee naar de afdeling, toch?.’
‘Natuurlijk’.

Er kwam al snel een vriendelijke man aan met een rolstoel en een infuuspaal. Ik bedankte het personeel en we reden aan.
Dit ziekenhuis is zo ontzettend groot. Ik wist echt niet meer waar we waren en toen ik zag dat we de MDL afdeling voorbij liepen..

‘Huh, waar gaan we heen?’
‘Jouw eigen afdeling is vol dus je ligt vandaag en morgen sowieso op de oncologie..’
‘Nee, serieus?!’
‘Je ligt alleen op een kamer en ik ga voor je zorgen’

Ik was onwijs bang in het ziekenhuis.

Ik kan niemand uitleggen wat er door m’n hoofd ging op dat moment.. Ik vond het écht verschrikkelijk!

‘Mijn buikpijn is opeens over, mag ik naar huis? Alsjeblieft?’
‘Je hoeft niet bang te zijn. Jouw man is bij je en ik ga goed voor je zorgen!’

Het was inmiddels 04:00 uur en Merijn moest aanlopen voordat hij de nachtbus zou missen. Wat een nacht.. wat een tegenvaller.. wat een k*tzooi..

Daar lag ik dan.. helemaal alleen.. ik was super moe maar ik durfde niet te gaan slapen. Geen idee waarom trouwens.. maar ik wilde alles in de gaten houden en ik vroeg aan die vriendelijke verpleegkundige of die af en toe binnen wilde lopen.. Ook geen idee waarom ik dat wilde maar dan had ik nog een beetje een idee dat ik daar niet helemaal alleen was.

Een week aan het infuus gelegen en met doordrammen nu weer thuis!

Ik wist dat mijn moeder om 6:00 uur zou opstaan voor haar werk en tot die tijd heb ik constant met Merijn gesmst.

‘Mam, ben je wakker? Wil je mij even bellen? Het is niks ernstigs!’
‘Was is er dan? Pap ligt nog te slapen dus ik kan niet bellen’
‘Ik ben opgenomen in het ziekenhuis!’
‘ECHT?! Ik loop naar beneden en ik bel je’.

Mijn ouders en Merijn stonden om 10:30 alweer op de stoep met tassen vol kleding en boekjes. Die middag moest er opnieuw een foto gemaakt worden van mijn buik en was er aan het eind van de dag een plekje vrij op de MDL afdeling. Dat vond ik super!
Ik lag met vier mensen op de kamer & ondanks het leeftijdsverschil bouw je toch een band met ze op. Gezellig is anders natuurlijk maar toch!

Tja, ik heb dus een week aan het infuus gelegen en gelukkig werd de buikpijn steeds meer dragelijk. Afgelopen donderdag heb ik mijn eerste nieuwe spuiten gekregen (Simponi) en gisteren was het dan de dag dat ik werd ontslagen. Als ik niet zo had aangedrongen dan weet ik bijna zeker dat ik nu nog in het ziekenhuis lag maar ik wilde zó graag naar huis dus na heel wat aandringen mocht ik dan eindelijk gaan.

Mijn medicatie heb ik gisteren en vandaag in tablet vorm genomen en het is er tot nu toe nog allemaal netjes ingebleven. Mijn spiegels zijn geprikt en 1 april moet ik terug komen op de poli.. dat wordt nog even spannend want dan hoor ik of de spuiten hun werk doen of dat ik me nu beter voel door de stoot kuur Prednison!
Al is de buikpijn nog af en toe flink aanwezig en ben ik ontzettend moe, ik ben in ieder geval weer lekker thuis!

Vertel eens iets over jou ervaring met een ziekenhuis opnamen. Op deze manier kunnen we ervaringen wisselen en elkaar helpen.

(Visited 743 times, 1 visits today)

Vorig artikel Volgend artikel

You Might Also Like

Geen reacties

Schrijf een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.